Αίγινα το χειμώνα

Σε αντίθεση πάντα με τα 200 μέτρα της παραλίας της Αίγινας (που βεβαίως επεκτείνονται όπου επεκτείνεται κι η λογική της), τους ιδιοκτήτες της, τους λειτουργικούς βαστάζους της, τους χρήσιμους κονδυλοφόρους και τους άχρηστους πανούργους της, η υπόλοιπη Αίγινα το χειμώνα είναι αποκλεισμένη. Ένα νησί που λειτουργεί για το καλοκαίρι δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Με δυο λιγότερες πλέον βάρδιες οδηγών στο Κέντρο Υγείας Αίγινας, με ελάχιστα  δρομολόγια ακτοπλοϊκής σύνδεσης με τον Πειραιά, τα Μέθανα, τον Πόρο, τις Σπέτσες και την Ύδρα, με τοπική χερσαία συγκοινωνία ανύπαρκτη, το νησί επανέρχεται στο γραφικό 60.

Αίγινα το χειμώνα, ενάντια στον αποκλεισμό.

(και να μην μας τύχει ανάγκη για διακομιδή)

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Επισήμανση σαν πραγματικό σενάριο

 

Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι τα πρόσωπα που αναζητώνται ως κομβικά για τον έλεγχο της παραλίας όλο και λιγοστεύουν αφήνοντας ψαροκόκκαλα για αρκετούς που συνεχίζουν να τα μασάνε νομίζοντας ότι τρώνε μπαρμπούνια. Ο άμεσος έλεγχος των ιδιοκτητών έχει ήδη διαμορφώσει το τοπίο για την απορρόφηση του χρήματος και την προώθηση της αντίστοιχης εξουσίας ενώ τα πρόσωπα που σχετίζονται με αυτήν, λίγο ως πολύ, είναι αναλώσιμα. Και αναλώσιμα θα συνεχίσουν να είναι στο βαθμό που δεν υπάρχει το ενδιαφέρον ως απλή ματαιοδοξία αλλά για το «ό,τι να “ναι» κέρδος ή παρακαταθήκη του. Αυτό που μπορεί να ανανεώσει στις μέρες μας, το συμβόλαιο με την εξουσία, δεν είναι παρά οι νέες εξελίξεις που σχετίζονται με την πολιτική σκηνή. Και για αυτό θα υπάρχει ο γεφυροποιός. Αυτός δηλαδή που θα συνδέσει ή θα επιχειρήσει να συνδέσει, τη νέα κατάσταση με την υπάρχουσα. Αυτός είναι προς το παρόν το παράσιτο της παραλίας, που φωτογραφίζει, φωτογραφίζεται, παριστάνει τον δημοσιογράφο και αυτό «πιάνει», αφού έχει την επίσημη θέση του στο Δημοτικό Συμβούλιο, έχει τη θέση του στο ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ που λοιδορούσε, έχει τελικά την αναγνώριση που του πρέπει από τους παράγοντες του τόπου. Έτσι μη έχοντας ή αναζητώντας (μόνο) ένα αφεντικό, τρώει από δω κι από κει αφήνοντας να εννοηθεί ότι κρατά στο χέρι όλους, κάνοντας αντιπολίτευση της ξαπλώστρας με όλες τις απαραίτητες παλινωδίες. Εκεί όμως που παραμένει συνεπής και σταθερός είναι στον αντικομμουνισμό, μόνιμη επωδό από την πλειοψηφία των φιλελεύθερων μέχρι και τους μειοψηφικούς φασίστες και σαφώς κρατώντας σταθερά τα γκέμια της φασιστίζουσας κουλτούρας ή της προσφάτως αναδυόμενης, της Χρυσής Αυγής. Αφού λοιπόν στην Αίγινα, απενεργοποιήθηκε ο πυλώνας της Χρυσής Αυγής από τον ακτιβισμό της διανομής δωρεάν εφημερίδων σε ανυποψίαστους περαστικούς και υποψιασμένους νεάντερταλ, έχουμε ένα σταθερό αντικομμουνισμό με τάσεις προς το χρυσαυγιτισμό, να γεφυρώνεται με τις καλύτερες στιγμές της παραλίας. Αυτό κάνει, ή προσπαθεί να κάνει ο «δημοσιογράφος» και σαφώς μεθοδικά δυναμώνει τη θέση του μέσα στο άνυδρο και άγονο τοπίο της παραλίας. Ο, προς το παρόν, επικίνδυνος «δημοσιογράφος», με τα ευκαιριακά του δίκτυα πληροφόρησης, ίσως είναι η επίσημη σκέψη της παραλίας με τις καλύτερες στιγμές του μεταπολεμικού Χίτη κι όλων των τραμπούκων που χτυπούσαν τους λιγοστούς αριστερούς, που λοιδορούσαν τους πολιτικούς κρατούμενους των φυλακών και τους αξιοπρεπείς ανθρώπους των επισκεπτηρίων ή πετούσαν στο Γρηγόρη Λαμπράκη, κανάτια. Όλα αυτά αν δεν είναι ένα ευφάνταστο σενάριο, ας είναι μια αφορμή για σκέψεις. Καλές και κακές.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Οι απατεώνες ιδιοκτήτες των ΜΚΟ που μπάσαμε στο νησί

Όταν πριν από λίγους μήνες το Δημοτικό Συμβούλιο –πλην Λαϊκής Συσπείρωσης- ψήφιζε ομόφωνα την υποδοχή των ΜΚΟ που θα έδινε εργασία σε νέους δούλους εργαζόμενους, μιλούσαμε για την υπαγωγή των εργασιακών σχέσεων στην κλασική εδώ και χρόνια «ελαστικοποιημένη εργασία». Αυτό όμως που συμβαίνει ξεπερνάει αυτό ως δεδομένο. Σε προσλαμβάνουν ως μάγειρα π.χ. και σε βάζουν να σκουπίζεις. Σε στέλνουν σε έργα και σε δουλειές ανεξάρτητα από την ειδικότητα με την οποία σε προσλαμβάνουν. Η ΜΚΟ δεν σε πληρώνει και σου χρωστάει δυο-τριών μηνών μισθούς και «για όλα φταίει η κρίση».

Ποια κρίση ρε απατεώνα; Και ποιος την αναπαράγει;

Ο Μαρδικούλος που θέλει να σου σπάσει τον τσαμπουκά

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η ψυχολογία στην Αίγινα

Ψυχολογία; Σεμινάρια ψυχολογίας; Μήπως ακυρώνεται η δύναμη του Θεού; Μήπως ο Θεός σταμάτησε να τα καταφέρνει και χρειάζεται η βοήθεια από τα δισέγγονα του Φρόιδ; Μήπως ο Θεός έχασε τη δύναμή του να βοηθάει τους ανθρώπους; Μήπως η προσευχή έχασε τη θαυματουργή της δράση; Μήπως η εξομολόγηση έχασε τη δυνατότητά της να ανακουφίζει και η ψυχανάλυση είναι η νέα λύση;

Όχι πια. Αυτή η καταπληκτική θρησκεία μπορεί και καταπίνει (όχι αμάσητα) κάθε νέα κίνηση του νέου απέναντι στο παλιό. Στόχος της να μην χάσει την πελατεία και τη μεσιτεία της σωτηρίας του Ανθρώπου. Από κει και τα σεμινάρια ψυχολογίας και οι, όχι και τόσο, θαυματουργές λύσεις (με την έννοια του θαύματος, της υπέρβασης δηλαδή των δυνατοτήτων της υλικής πραγματικότητας) για τα προβλήματα σχέσεων γονέων-παιδιών, του ζευγαριού, κλπ. Αργεί αλλά τα καταφέρνει τελικά. Για να γεμίζει το παγκάρι. Για να παραμένει ο εκσυγχρονισμένος διακανονιστής των ανθρώπινων σχέσεων και τοποτηρητής της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων (ή θαυμάτων). Αρκεί να μην φύγει κανείς απ’ το κοπάδι.

Αυτά λοιπόν για την Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης και Τροιζηνίας. Με την περιουσία του λαού που δεν την μοιράζει σ’ αυτόν. Αλλά τον ταΐζει με τα νέα θαύματα της «Επιστήμης», όταν τ” άλλα έχουν χάσει την αξία τους.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ (…μια πεντακάθαρη επαρχιούλα…)

 

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 4, ΜΑΪΟΣ 1947, σελίδα 3

«…Κι έτσι με πρώτη ευκαιρία παίρνουμε τη μεγάλη απόφασι να διαπλεύσουμε το Σαρωνικό, μπαίνοντας ένα Σαββατόβραδο σ’ ένα από τα πετρελαιοκίνητα καΐκια, που σταθμεύουνε στον Πειραιά, κοντά  στου Δημαρχείου το Ρολόι και κάνουν τη συγκοινωνία της Αίγινας, για να κάμουμε ένα ταξιδάκι ως εκεί. Σε λίγο βρισκόμαστε μαζί με άλλους νεαρούς και νεαρές έξω απ’ το λιμάνι , στ’ ανοιχτά του Πειραιώς. Η Βρησηίς, έτσι ονομάζεται το καΐκι μας, κλυδωνίζεται και κάνει κουνήματα και τσαλιμάκια, όσα, δεν έκανε ποτέ της η ομώνυμη θυγατέρα του Βασιλέως των Λελέγων μπροστά στον ήρωα Αχιλλέα, που την πήρε γέρας του, ή στον Ατρείδη Αγαμέμνονα, που την άρπαξεν αργότερα κι αυτό έγινε αφορμή του τρομερού θυμού του Αχιλλέως και που ο Όμηρος έψαλε στην αρχή της Ιλιάδας του. (Συνέχεια εις το επόμενο)

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 5, ΙΟΥΝΙΟΣ 1947, σελίδα 3

«…Ο Σαρωνικός δε χωρατεύει κι όταν φυσάει μελτέμι, τα κάνει θάλασσα. Τότε τα νερά μπαίνουν μέσα στο πλοίο και βρέχουνε δικαίους και αδίκους. Και τώρα να, η θαλαμηγός μας «Βρυσηίς» που είναι σαν καρυδότσουφλο μας έχει κάμει λούτσα. Είμαστε εκεί σαν ποντικοί βρεγμένοι και το καΐκι μας δεν διαφέρει από τα αρχαία εκείνα πλοία, που αναφέρει ο Λουκιανός πως κάνανε στα χρόνια του συγκοινωνία απ’ τον Πειραιά στην Αίγινα αντί τεσσάρων οβολών. Η διαφορά είναι ότι σήμερα οι τέσσαρες οβολοί έγιναν ισάριθμα χιλιάρικα. Τόσος είναι προς το παρόν ο ναύλος… Κι έχει ο Θεός…

Ως τόσο είμαστε φτασμένοι στη μέση του Σαρωνικού, η θάλασσα αναταράζεται κι ο Πειραιάς μόλις σα σημάδι φαίνεται πολύ μακρυά.  Βρισκόμαστε με την ψυχή στο στόμα, στοιβαγμένοι σαν τα πρόβατα μες στο μαντρί τους, πατημένοι σαν σαρδέλες μες στο βενζινόπλοιο και αηδιασμένοι απ’ τη μυρωδιά του κατραμιού, του πετρελαίου και του μοτέρ το κούνημα. Η θάλασσα μας δέρνει απ’ εδώ και απ’ εκεί, εξακολουθεί να μας ξεπλένη κάθε τόσο από πλώρη ως πρύμνη… Μα ευτυχώς αυτό δεν διαρκεί πολύ, γιατί σε λίγο πλησιάζουμε στην Αίγινα κι η θάλασσα ησυχάζει κάπως.

Το πρώτο αίσθημα, που δοκιμάζεις φθάνοντας κοντά στην Αίγινα είναι ένα ξεκούρασμα ψυχής συνδυασμένο με μια απόλαυσι ματιών μοναδική. Έχεις μπροστά σου το θέαμα μιας ασπροκίτρινης ακτής, ενός κάβου ερημικού, που για μόνο στόλισμά του έχει μια κολόνα αρχαία, λείψανο του ναού της Αφροδίτης ή του Απόλλωνος. Η κολόνα αυτή μοιάζει, έτσι που βρίσκεται, σαν ένας φάρος ξεμοναχιασμένος κι έρημος πάνω από μια θάλασσα ολοπράσινη, παράξενα φανταχτερή, αληθινή μαγεία.

Το πλοίο μας όλο και προχωρεί και το θέαμα όλο κι αλλάζει. Τώρα έρχονται τα μουράγια τα μισοπνιγμένα του αρχαίου λιμανιού της Αίγινας, όπου σήμερα επισκευάζουν τα ιστιοφόρα και τα βενζινόπλοια των σφουγγαράδων του νησιού. Κι ύστερα το σημερινό λιμάνι με τους γραφικούς του μώλους, όπου διακρίνουμε το φαναράκι και την αρχαία εκκλησίτσα του Άη Νικόλα του Θαλασσινού.

Ξεμπαρκάροντας στην προκυμαία της Αίγινας έχεις μπροστά σου μια πεντακάθαρη επαρχιούλα χωρίς κονσερβοτενεκέδες, να τους κλωτσούνε τα παιδιά κι άλλες αηδίες, χωρίς τις τεράστιες πολυκατοικίες των μεγαλοπόλεων που μοιάζουν με πελώριες κούτες τσιγάρων. Εδώ τίποτε το κολοσσιαίο, τίποτε το υπερβολικό και το αντιαισθητικό. Όλα έχουν το νόημα του μέτρου και της αρμονίας προς το περιβάλλον. Το πνεύμα ξεκουράζεται στο θέαμα ενός κόσμου ήμερου, που δεν νευριάζει, δεν κραυγάζει, δεν βρίζει και δεν τρέχει σα δαιμονισμένος, για  να προλάβει τις δουλειές του, όπως συμβαίνει στα μεγάλα κέντρα. Και μακαρίζω όλους τούτους τους ευτυχείς θνητούς που ζούνε ήσυχα στην Αίγινα. όμως όλοι οι Αιγινήτες, όπως μαθαίνω, ελεεινολογούν τον εαυτό τους και θέλουνε Πρωτεύουσα!…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

κι άλλος ποιητής εκ του προχείρου (Η ΕΞΕΛΗΞΗ)

 

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 4, ΜΑΪΟΣ 1947, σελίδα 18

ΕΞΕΛΗΞΗ

Έπειτα απ’ τις φουρτούνες και της κατοχής τη δίνη,

τις ουρές για τα χαρούπια, την απαίσια την πείνα,

η εξέληξη που λέτε τώρα δα παίρνει και δείνει

και μια μέρα το νησί μας ίσως να το δούμε… Αθήνα!

Όλα ήρθαν μαζεμένα, τα ταξί, τα σινεμά,

το ποδόσφαιρο, ο τύπος, έχωμε και … καραγκιόζη.

Στην Αθήνα Αθηναίοι δεν με βλέπετε ξανά.

Δ. ΜΑΛ.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΒΟΥΚΟΛΙΚΟ ΕΙΔΥΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ (όταν ο Μεσαγρός ήταν χωρίο του Παρνασσού)

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 4, ΜΑΪΟΣ 1947, σελίδα 15

Είναι φως φανερό ότι η ποιήτρια Πηνελόπη Δ. Παπαλεονάρδου πιστεύει ότι ο Μεσαγρός είναι ένα χωριό κοντά στον Παρνασσό

ΒΟΥΚΟΛΙΚΟ ΕΙΔΥΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ

ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Αχνός φωτάει ο Αυγερινός

κι η αυγή χρυσοροδίζει

κρύβετ’ η πούλια στο βουνό

κι ο κότσιφας σφυρίζει.

(Έχουν λιώσει τα χιόνια στα ψηλά βουνά του Παρνασσού και στο χωριό Μεσαγρός είναι χαρά Θεού-βαθειά άνοιξη)

——–

Τα κυπροκούδουν’ αχολογούν

στις ρεματιές στα κορφοβούνια

και τα πουλιά ξαφνοπετούν

ανταριασμέν’ απ’ τα κουδούνια.

(Επανάληψη αυτό με τα «κυπροκούδουν’-κουδούνια» αλλά φτιάχνει ρίμα (κορφοβούνια-κουδούνια).Το «ξαφνοπετούν» σε ξαφνιάζει και ξεχνάς την επανάληψη)

——–

Γιδοβοσκή. Μια μουσική.

Να το κοπάδι… κατεβαίνει.

Απ’ τ’ Αγιαντρέα το βουνό

στην πρωινή βοσκή πηγαίνει.

(Προφανώς κατεβαίνει σε κάμπο ή σε κάποιο οροπέδιο χορταριασμένο)

———

Ο οδηγός στοχαστικός

πρώτος απ’ όλο το κοπάδι

πέτρα σε πέτρα πηδηχτά

το μονοπάτι ψάχνει νάβρει.

(Εδώ υπάρχει ένα μπέρδεμα το οποίο προσπερνιέται: Ο οδηγός «πρώτος απ’ όλο το κοπάδι» περί τίνος πρόκειται; Είναι ο λυγιστός νιος που θα γνωρίσουμε στις επόμενες στροφές; Είναι ένας τράγος που οδηγεί το κοπάδι;)

———-

Μια κοπελιά. Λιτά μαλλιά

με κοραλλένια χείλια ακλουθάει

και το σκυλί. Που δεν μιλεί

λαχανιαστό, πλάι της πάει.

(Το «ακλουθάει» σπάει κόκαλα. Η κοπέλα τρέχει και το σκυλί πάει «πλάι της». Συμπέρασμα: το σκυλί που συνήθως βοηθάει το βοσκό μαζεύοντας τα πρόβατα-όχι δίπλα του, δεν είναι τσοπανόσκυλο. Η ίδια τρέχει. Γιατί;)

—————-

Είν’ η Μαριώ ‘π’ το Μεσαγρό

και το κοπάδι, είν’ του νονού της.

Μα τ’ αψηφά και, στο βουνό

τ’ αντικρυνό, έχει το νου της.

(Τώρα καταλάβαμε: τα πρόβατα του νονού της τα έχει παρατήσει στο τσοπανόσκυλο που προφανώς είναι άλλο)

——————

Στο νιο που τώρα λυγιστός

απ’ τη ραχούλα ροβολάει,

που σφυριχτά και λουγιαχτά

τα πρόβατά του σαλαγάει.

(Λυγιστός; Δεν είναι λίγο παρεξηγήσιμο; Ίσως όχι για κείνη την εποχή. Λουγιαχτά: Δυστυχώς δεν βρέθηκε τίποτε για το «λουγιαχτά». Ίσως να θέλει να πει «με λόγια»; Ποιος ξέρει…)

————–

Στον κλώνο μιας αγριαχλαδιάς

την κάππα τ’ άμελα κρεμάει

τραγουδιστά κι ερωτικά

με τη φλογέρα μολογάει.

(Κι αυτός παράτησε τα πρόβατα και το ‘χει ρίξει στην τέχνη)

—————-

Γλυκειά Μαριώ. Πώς λαχταρώ.

Μαζί να σμίξουνε τα κοπάδια

στις καλαμιές στις ρεματιές

να ξαποστένουμε τα βράδυα.

(Θυμίζει λίγο το «Μαριώ»-βοσκοπούλα των βουκολικών τραγουδιών και οπερετών του 30)

—————

Εγώ και συ, κι οι δυο μαζί

τ’ αστέρια… τάχα να μετρούμε

και το φεγγάρι σαν μας βρη

στον καλαμιώνα να κρυφτούμε…

(Χωρίς σχόλια για τις προσωπικές στιγμές της Μαριώς και του Λυγιστού-Μήτρος; Λιάκος; Φώτος;)

—————

Κι αν κατά δω, έρθ’ ο νονός.

Θα ξηγηθώ μαζί τ’ αντρίσια.

Πάρ’ το κοπάδι σου νονέ.

Κι άσε κοντά μου τη Μαρίτσα…

(Αν δεν την έχει τάξει σε κάποιον από τους αρχιτσελιγκάδες της Αίγινας και του Μεσαγρού, χωριών όπως είπαμε του Παρνασσού)

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας

http://www.youtube.com/watch?v=tFyQVDabFTU&feature=related

Αστέρω (1929)

http://www.youtube.com/watch?v=5ocmIGrUbD4&feature=related

Αστέρω (1959)

http://www.youtube.com/watch?v=LB6aE6fIRrE

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Μνημόσυνο για τα τρίμηνα του Κούβαρη

Στο κλαμπ «Οδύσσεια». Νύχτα, έρημη νύχτα. Το περιβάλλον σκυλάδικο. Αληθινό και ψεύτικο. Τραπέζια άδεια. Το ουίσκι χύνεται κάτω, σπασμένα μπουκάλια και ποτήρια, χυμένα παντού φιστίκια κι αλάτι. Οι πρωταγωνιστές έχουν εξαφανιστεί. Ο Σεφέρης αποσύρθηκε, ο Πέρδικας σταυρωμένος σε μια πόρτα στη Μυγδαλιά, το κεφάλι του Άρη και του Τζαβέλα στην πλατεία των Τρικάλων, ο Πλήθων Γεμιστός ταξιδεύει, τα Μέθανα κι Αδέρες κι ο Πάρνωνας στη θέση τους κι ο Σταύρος λίγο πιο πέρα στη Μπούγια, θαμμένος. Ο Χορός όρθιος ψέλνει, υπενθυμίζοντας όπως του πρέπει, βαριές αλήθειες. Χωρίς κατάρες. Χωρίς όργανα. Ζεϊμπεκιά κι άγιος ο θεός.

Γεννιέμαι και πεθαίνω ση μιζέρια γιατί δεν φτάνουνε ψηλά τα δυο μου χέρια.

Γεννιέμαι και πεθαίνω στα εμπόδια γιατί δεν τρέχουνε καλά τα δυο μου πόδια,

δυστυχώς.

———————————————————————-

Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

και μου ‘χεις λείψει…

——————————————————————-

Τα σύννεφα σκεπάζουνε το φως μου γιατί δε βλέπω ούτε πέρα ούτε εντός μου.

Χαμάλης στο βωμό της Ιστορίας με φωτοστέφανο στην άλωση της Τροίας,

επιτυχώς.

——————————————————————–

Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

και μου ‘χεις λείψει…

——————————————————————-

Μπροστά μου ένα «όχι» που μου φταίει και μια υπόσχεση του «ναι» που ύστερα κλαίει.

Ζαλίζομαι στα ντέρτια της ημέρας και μες στη νύχτα εμφανίζεται ένα τέρας,

ατυχώς.

———————————————————————

Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

και μου ‘χεις λείψει…

——————————————————————–

Στο δίαυλο του Πόρου μ’ έναν άγιο γιατί δεν έχω τσαγανό ούτε κουράγιο.

Γεννιέμαι και πεθαίνω σε ναυάγιο γιατί δε βλέπω ούτε λιμάνι ούτε μουράγιο,

ακριβώς.

——————————————————————-

Άντε ρε Σταύρο, σε κελί μαύρο

ψάχνω μια λύση, μεγάλη η κρίση,

και μου ‘χεις λείψει…

——————————————————————-

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Πεζοπορία στα Μέθανα, στη μνήμη του Σταύρου Κούβαρη

Πεζοπορία στα Μέθανα στη μνήμη του Σταύρου Κούβαρη

Πεζοπορία στη μνήμη του αγαπημένου φίλου Σταύρου Κούβαρη, θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 18 Νοεμβρίου, με διαδρομή Μεγαλοχώρι – Καμένη χώρα Μεθάνων. 
Ο αείμνηστος Σταύρος Κούβαρης, λάτρης της πεζοπορίας, χάραξε τα μονοπάτια τόσο στη χερσόνησο των Μεθάνων, όσο και σε ολόκληρη την Τροιζηνία και την Πελοπόννησο.
Ο Σταύρος δεν αρκούταν μόνο στην πεζοπορία, αλλά ήταν και το «αόρατο χέρι» που δημιουργούσε τις προϋποθέσεις να περπατηθούν αυτά τα μονοπάτια, από μελλοντικούς πεζοπόρους. Σε μία από τις αγαπημένες του διαδρομές, αυτή από την Καμένη χώρα προς στην Κρασοπαναγιά, ο Σταύρος είχε σχολιάσει στο Porosnews: «Η διαδρομή από ξηράς είναι εύκολη, λίγη προσοχή χρειάζεται στη σήμανση του μονοπατιού, έχουμε βάλει σε επιλεγμένα σημεία της διαδρομής μικρούς σωρούς από πέτρες, ώστε να είναι ορατοί εγκαίρως. Ο χρόνος πορείας δεν ξεπερνά την μιάμιση ώρα, πιστέψτε με αξίζει τον κόπο».
Η πεζοπορία στις 18/11, θα έχει ως σημείο συνάντησης το παλιό κοινοτικό κατάστημα Μεγαλοχωρίου στις 10π.μ. και θα χρειαστεί να πάρετε μαζί σας νερό και φαγώσιμο.
Σε περίπτωση βροχής η πεζοπορία , θα πραγματοποιηθεί την επόμενη Κυριακή 25 Νοεμβρίου.
Την πεζοπορία διοργανώνει η σύντροφος της ζωής του, Σοφία.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

17 Νοέμβρη 2012

ΝΟΕ17

Η κρίση βαθαίνοντας, τροχοπεδεί την αποτίμηση εννοιών και σημασιών που στο χρόνο αλλάζουν. Είναι και κρίση ιστορικής συνείδησης.

Η γενιά του Πολυτεχνείου που δεν υπήρξε ποτέ συμπαγής παρά ως ένα σύμφυρμα τάσεων στον κοινωνικό μετασχηματισμό, ξεχώρισε μειοψηφικά και δυναμικά ως είτε ως τάση συνέχισης των αγώνων μέχρι και την επανάσταση είτε ως τάση ενσωμάτωσης στο αστικό κράτος. Αυτό που στην Ευρώπη, μεταπολεμικά πήρε τη θέση των επαναστατικών ιδανικών ως βελτίωση της θέσης του εργάτη στον καπιταλισμό, στην Ελλάδα ξεκίνησε μεταπολιτευτικά. Το αστικό κράτος κρατώντας για λογαριασμό του τις βασικές δομές εξουσίας, δηλαδή το στρατό, την αστυνομία και την απόδοση δικαίου, άφησε το υπόλοιπο λειτουργικό του κομμάτι στην Αριστερά. Στην Αριστερά των πανεπιστημίων, της διανόησης, της τεχνοκρατίας, του κρατικού συνδικαλισμού, του εκσυγχρονισμού, του εξευρωπαϊσμού. Του δήθεν εκπολιτισμού, με λίγα λόγια, της ελληνικής κοινωνίας προς αντικατάσταση του λαϊκού πολιτισμού που επέζησε και μέχρι το 60. Έτσι, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι Υπηρεσίες των Υπουργείων, τα Πανεπιστήμια, οι πολιτιστικοί οργανισμοί, κρατικοποίησαν την αισθητική της Αριστεράς και του λαϊκού πολιτισμού, απογυμνώνοντας ως αίτημα τα ιδανικά και το όραμα. Η Δαμανάκη δεν είναι παρά η ακραία έκφανση της ενσωμάτωσης όταν ήδη μετά το 81, δεκάδες αριστεριστές συνωστίζονταν στα πρώιμα Υπουργεία του ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής και στα γραφεία για αιτήσεις συντάξεων εθνικής αντίστασης. Ό,τι δεν αφομοιώθηκε δεν ήταν παρά το μεταμοντέρνο νεολαιίστικο αντιεξουσιαστικό κίνημα της μητρόπολης των Αθηνών που αποκεντρώνει την ιδέα του και οι ένοπλες ομάδες με τις πολλαπλές τους αντιφάσεις-αδιέξοδα, στα ειδικά δικαστήρια. Το κοινωνικό κίνημα παρέμεινε και παραμένει στους δρόμους, αμήχανο, με απαρχαιωμένα αναλυτικά εργαλεία, χωρίς ιστορία, χωρίς φιλοσοφία, χωρίς προοπτική, κάνοντας αυτό που έχει μάθει να κάνει.

Το Πολυτεχνείο του 73, που δεν θα μπορούσε να καταφέρει να ρίξει τη χούντα αν αυτή δεν κατέρρεε υπό το βάρος των γεγονότων που διαδραματίστηκαν στην Κύπρο κι έχοντας χάσει τη σημασία που είχε για την Αμερική, ήταν ένα χρονικό σημείο μιας εξέγερσης που συσπείρωνε τη νεολαία, το νέο αποδεκτό υποκείμενο ήδη από τη δεκαετία του 60 στην Ευρώπη που διαδεχόταν την εργατική τάξη που ήδη ήταν ηττημένη. Έτσι, οι αριστερές αφηγήσεις και υπερβάσεις απλώς διάνθισαν το τοπίο ως μια αισθητική που θα μπορούσε να περιτυλίξει την πραγματικότητα της αφομοίωσης που έγινε πράξη, βαθμιαία. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από το 75, ξεκίνησαν οι εκτελέσεις συνεργατών της Χούντας κάτω από την κατακραυγή της επίσημης αριστεράς, Χούντα η οποία υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει ιστορικά στους βασικούς μηχανισμούς καταστολής και περιστολής των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Η τελευταία πράξη αξιοπρέπειας του λαού μας σφαγιάστηκε στο Γράμμο και στο Βίτσι από τις αμερικανικές βόμβες Ναπάλμ σε ένα εμφύλιο που ξεκίνησε ήδη από τη σφαγή του Δεκέμβρη το 44.

Έτσι η κρατικοποίηση και η επισημοποίηση της γιορτής δεν ήταν παρά ένα σημαντικό βήμα των κρατούντων να απαντήσουν στο αίτημα της ενσωμάτωσης. Η Χρυσή Αυγή, κρατώντας αυτό ως αφετηρία ξεκινώντας τη νέα εργολαβία κάθαρσης της Ιστορίας, πανούργα, κρατά τη σημαία της ψευδούς ανιδιοτέλειας. Μαζί με τη «γενιά» που ξεπουλήθηκε εκκαθαρίζει  και τους νεκρούς, δολοφονημένους από τη χούντα, την οποία συνεχίζει να υποστηρίζει. Αυτό που καταστρέφεται ως μνήμη, ως αναζήτηση της Ιστορίας αποκτά σχήμα και μορφή από την «έτοιμη» Χρυσή Αυγή που θα πει μικρές αλήθειες μεγεθυμένες, δίπλα στα πατενταρισμένα ψέματα. Ό,τι έκαναν –πάντα- οι φασίστες στην Ελλάδα.

Ακόμα το Πολυτεχνείο επειδή είναι νωπές οι μνήμες δεν έγινε παρέλαση κι ακόμα προκαλεί η μνήμη του. Δεν τα κατάφερε, εντελώς, να γίνει γιορτή. Ακόμα οι συγκρούσεις μιλούν για την «Πανσπουδαστική» τεύχος 8 που μιλούσε για τους 300 προβοκάτορες κι ακόμα μιλούν για τα εγκλήματα της Χούντας που συνεχίζονται στο όνομα της ανύπαρκτης Δημοκρατίας.

ΥΓ: Τι γελοίο! Ο Ράπανος, τεχνοκράτης του κερατά και παραλίγο μέλος της ελληνικής κυβέρνησης Κουίσλινκς, μιλά περιδιαβαίνοντας τα κελιά των Φυλακών της Αίγινας για την Αντίσταση στη δικτατορία και για τη φυλάκισή του στον καραδεξιό δημοσιογράφο  Μ. Κοττάκη…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η φυσιογνωμία της Αίγινας

Αυτό που διαπερνά απ’ άκρη σ’ άκρη το ιδεολογικό, πολιτικό, οικονομικό σώμα της Αίγινας είναι ο Τουρισμός. Ήδη από το 1947, χρονολογία έκδοσης του πρώτου τοπικού εντύπου με την ονομασία «Κήρυξ της Αιγίνης», κείμενα μεταξύ άλλων σε μεταπολεμική περίοδο «εθνικής ανασυγκρότησης» από πλευράς αστικής τάξης και διανόησής της, αναφέρονται στον τουρισμό. Χαρακτηριστικά, ένα από αυτά αναφέρεται για «…τον ευκολώτερον και βεβαιώτερον τρόπον αυξήσεως του εισοδήματος. Δηλαδή την εκμετάλλευσιν του «φρέσκου» αέρα, η οποία σοβαροφανώς καλείται Τουρισμός. Δι’ αυτήν θα βοηθήση ασφαλώς δια γενικότερους λόγους αυξήσεως του διεθνούς εν Ελλάδι τουρισμού και το κράτος, λόγω των περίφημων Αιγινήτικων αρχαιοτήτων…». Αέρας κοπανιστός, δηλαδή. Δεν ήταν όμως αυτή η εποχή που θα επέτρεπε έναν συνολικό σχεδιασμό παρόλο που ένας υποτυπώδης από τη δεκαετία του ‘30 με τη δημιουργία γραφείων τουρισμού σε πόλεις τις Ελλάδας, υπήρξε. Η Ελλάδα έβγαινε από τον πιο καταστροφικό πόλεμο στην Ιστορία, με χιλιάδες αστέγους, ορφανά, ανάπηρους, με κατεστραμμένες υποδομές, με υποτυπώδη παραγωγή, και έμπαινε σε ένα εμφύλιο πόλεμο. Το ελληνικό κράτος είχε προδιαγράψει την πορεία του σχετικά με την κατεύθυνσή του στον οικονομικό και πολιτικό τομέα εγκαινιάζοντας τον ψυχρό πόλεμο με τις αμερικανικές βόμβες ναπάλμ στο Γράμμο & Βίτσι. Έτσι κι αλλιώς, αν εξαιρέσουμε την περίοδο της αστικής κυβέρνησης Παπαναστασίου κι αργότερα μεταπολεμικά αυτής του Γεωργίου Παπανδρέου, η ελληνική Ιστορία και μέχρι τον πόλεμο αλλά και αργότερα μέχρι τη χούντα είναι ένα πεδίο μικρών και μεγάλων εμφυλίων, εναλλαγής κυβερνήσεων και δικτατοριών, πολεμικής ατμόσφαιρας και ανακατάταξης συνόρων, μετανάστευσης στην Αμερική-μετά από μια μεγάλη οικονομική κρίση στην πρωτογενή παραγωγή, υποδοχής προσφύγων και ειδικά μετά το 1923 όταν πάνω από 1.000.000, νέοι υπήκοοι, έλληνες από την Τουρκία, βρέθηκαν ανέστιοι και πένητες σε μια χώρα που ήδη το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της ήταν στο όριο της επιβίωσης. Ο «Τουρισμός» ήταν υπόθεση ενός μίγματος διανοουμένων και μέρους της αστικής τάξης, το οποίο συνδύαζε την ανάδειξη του αρχαίου κλέους ως απόδειξη εθνικής καταγωγής, με την μόρφωση, η οποία αποτελούσε αξία επέκτασής της. Ένας περιηγητικός-αρχαιολογικός «τουρισμός» δηλαδή ως δυνατότητα της κυρίαρχης τάξης στην ιδεολογική της αναμέτρηση με την Ιστορία και με τα «καλά» της επαρχίας. Καλοπέραση-φρέσκος αήρ και δουλειά για το έθνος (πλην εξαιρέσεων, βέβαια).

Η γενεαλογία του τουρισμού χωρίς να το γνωρίζει

Η Ελλάδα, όπως το μαρτυρούν οι άπειρες γκραβούρες, οι άφθονες περιηγητικές αναφορές από τα «ταξίδια» διανοουμένων, αρχαιολατρών, τυχοδιωκτών, ιεραποστόλων και πάσης φύσεως αποστολών, ήδη από τον 15ο-16ο αιώνα της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης μέχρι και τον 19ο αιώνα, ήταν στο επίκεντρο της αναζήτησης ταυτότητας από πλευράς των εθνικών αστικών τάξεων στην Ευρώπη που ήταν υπό διαμόρφωση. Ο κλασικισμός, το κυρίαρχο ρεύμα που διαπερνούσε την Πολιτική, την Τέχνη, τη Φιλοσοφία και τις Επιστήμες, έβρισκε στις όποιες προσλαμβάνουσες, την αρχαία Ελλάδα σαν το λίκνο και την αφετηρία του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Το ταξίδι στην Ελλάδα και η γνωριμία με τις αρχαιότητές της ήταν η βασική προϋπόθεση τμήματος της αστικής τάξης δίπλα σ’ αυτού της οικονομικής τάσης για να μπορεί να τεκμηριώσει τις προβολές της και για να μπει στα πρώιμα θινκ τανκ των κρατικών σχηματισμών. Ο ρομαντισμός, κυρίαρχο ρεύμα,αργότερα, για τη συγκρότηση εθνικών κρατών (αν εξαιρέσουμε την μακρινή και πρώιμη Αγγλία η οποία στήριξε τον κρατικό της προορισμό κυρίως μέσω της αποικιοκρατίας) στηρίχτηκε στην αρχαία κλασική λογοτεχνία, φιλοσοφία και ιστορία, φορμαλιστικά και από άποψη έμπνευσης περιεχομένου. Έτσι, ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον αναπτύχθηκε έχοντας ως όχημα το ταξίδι και την επιτόπια έρευνα. Από κει και οι πρώτες αρχαιολογικές αποστολές οι οποίες λεηλάτησαν με τη βοήθεια των τοπικών αρχών τις ελληνικές αρχαιότητες μέχρι να καθιερωθούν ως οι αποκλειστικοί παράγοντες αργότερα για την ανάδειξή τους στην Ελλάδα. Σε όλα τα αρχαιολογικά ευρωπαϊκά μουσεία, η ύπαρξη ελληνικών αρχαιοτήτων υποδηλώνει όλη αυτήν την τάση και τη δίψα για ταυτοποίηση από τη μια αλλά και μια σοβαρή τάση κατάκτησης και νέας «διαχείρισης» της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς. Οι αρχαιότητες για την αστική τάξη μέχρι και το 1950-60, εποχή διεύρυνσης του δικαιώματος στη σχόλη (θερινές άδειες) της εργατοϋπαλληλικής τάξης της ανεπτυγμένης Ευρώπης, ήταν ο βασικός πυλώνας ενδιαφερόντων για το ταξίδι «αλλού». Από κει και το ρεύμα του φιλελληνισμού που ήταν και το εδάφιο για να δημιουργηθεί ένας δίαυλος που συνδύαζε το αυθεντικό ενδιαφέρον, την πολιτικής εξάρτηση και οικονομική διείσδυση μέσω δανείων, με πρώτο αυτό που αφορούσε το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1930. Την «ανεξαρτησία» του ελληνικού κράτους.

Το νέο τουριστικό υποκείμενο και η αναζήτηση της χαμένης ελληνικότητας: μια συνάντηση που δεν έγινε

Έτσι, πριν το «Κορίτσια στον ήλιο» και την αέναη εισροή ξανθού και λευκού πληθυσμού από την Ευρώπη το θέρος, έχουμε τις αρχαιότητες ως προορισμό δίπλα στο αντιπροσωπευτικό μεσογειακό κλίμα και το ενδιαφέρον για την καθυστερημένη Ελλάδα και τους Έλληνες, τα περίεργα αυτά ζώα που συνεχίζουν να έχουν ένα τρόπο ζωής διαφορετικό, παρόλη την «μεγαλειώδη Ιστορία τους». Οι προαναφερόμενες δεκαετίες 1950-60 θα είναι καθοριστικές στην αλλαγή του περιεχομένου του ταξιδιωτικού προορισμού αλλά και στην αλλαγή του υποκειμένου του. Το υποκείμενο διευρύνεται σε ένα ιστορικό πλαίσιο αλλαγών που αργότερα καταφθάνει και στην Ελλάδα, ενώ για την Ελλάδα το’ 60 είναι η περίοδος που σημαντικό τμήμα της διανόησης (Σεφέρης, Ελύτης, Χατζιδάκης, Θεοδωράκης, Πικιώνης, Κωνσταντινίδης, Εγγονόπουλος, Τσαρούχης, Θεοτοκάς, Παπανούτσος, Μόραλης, Καπράλος, κλπ) αναζητά χωρίς δικαίωση, μια άλλη ελληνικότητα μακριά και πέρα από τις αφηγήσεις των ελλήνων «ρομαντικών». Γι’ αυτό και δεν μπορούν να συνδεθούν τα δυο ρεύματα. Το μεν πρώτο, εκ δυσμάς, επαρμένο και από οικολογικές ευαισθησίες, αλλοδαπό και πολιτισμικά κυρίαρχο, κυρίως νεολαιίστικο αναζητά την επαφή με τη φύση και τον έρωτα πλημμυρίζοντας τα ελληνικά νησιά με την παρουσία του, αργότερα το 1970 έως το 80, ενώ το δεύτερο της «χαμένης ελληνικότητας» έχει ήδη χάσει σε μια πάμφτωχη Ελλάδα, με χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους, με μια βιομηχανία που έχει απλωθεί με κίνητρα (π.χ. το φάγωμα των αποθεματικών των Ταμείων Ασφάλισης) καταστρέφοντας λίγο-λίγο το ελληνικό τοπίο, με μια νέα μετανάστευση προς όλες τις καπιταλιστικά ανεπτυγμένες χώρες της Υφηλίου και με τις αναφαινόμενες τάσεις αστυφιλίας που δημιουργούν την  Αθήνα-τερατούπολη. Χιλιάδες ταινίες που παρουσιάζουν τις ξεχωριστές τοπικότητες της Ελλάδας εκείνη την περίοδο παράγονται ενώ ξεκινούν και οι πρώτες συγκροτημένες καταγραφές εθίμων, δημοτικών τραγουδιών  κλπ., μια πρώιμη λαογραφία που αργότερα θα μπορούσε να στηθεί τόσο για την εξυπηρέτηση του εθνικού κορμού όσο και για την μετέπειτα μεταμοντέρνα πώληση «εδωδίμων και αποικιακών» προϊόντων. Ο τουρίστας με το σακίδιο που βουτάει τα γένια του στο καρπούζι, περιπατητής, με το αντίσκηνο για το βράδυ, που τη «βγάζει με ντομάτα και τυρί» είναι εκείνη την εποχή το στερεότυπο του διευρυμένου τουριστικού υποκειμένου που δημιουργεί πρότυπα. Αργότερα στην πιο καταναλωτική του εκδοχή που παρουσιάζουν οι ελληνικές τουριστικές ταινίες του 1960-70, συμπορεύεται με τον ακριβό τουρισμό του jet-set για άραβες μεγιστάνες, κροίσους και αστέρια του κινηματογραφικού θεάματος σε πολύ συγκεκριμένους και περιγεγραμμένους τόπους (πχ. Ύδρα, Μύκονος κλπ.). Τότε γεννιέται και ο τύπος του γκρικ λάβερ και της μάνας του που πουλάει στις ταβέρνες παστίτσιο και μουσακά. Αυτή είναι και η εποχή που πλέον πιο σοβαρά και ύστερα από την διεύρυνση μετοίκισης πολλών δυτικών και βορείων στην ελληνική περιφέρεια (σοβαρό δείγμα της αύξησης του ενδιαφέροντος), ξεκινάει ο τουρισμός ως μια κεντρική επιλογή του κράτους (χαρακτηριστικό της εποχής είναι η δημιουργία περισσότερων γραφείων, τουριστικής αστυνομίας και το χτίσιμο των ΞΕΝΙΑ) αλλά και αποκλειστική οικονομική επιλογή του μεγάλου παράλιου και νησιωτικού τμήματος της χώρας. Η ανάπτυξη του κοινωνικού τουρισμού στην Ευρώπη και πολύ αργότερα το 1990-2000 ως καρικατούρα στην Ελλάδα ανοίγει πλέον και τη δυνατότητα ίδρυσης γραφείων με τα πακέτα τουρισμού μέχρι και τα περίφημα διακοπο-δάνεια. Η θέσμιση και των θερινών αδειών για μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης μετά το ‘70, δίνει και τη δυνατότητα του ανοίγματος ενός νέου πεδίου οικονομικής ανάπτυξης που περιλαμβάνει την οικοδομική ανάπτυξη της τουριστικής υποδομής (ξενοδοχεία, ρουμς του λετ, διασκέδαση-επισιτισμός, εμπόριο κλπ) και του μόνιμου παραθερισμού, δηλαδή την επέκταση της δόμησης με μόνιμες εξοχικές κατοικίες. Αυτό όμως που πλέον αρχίζει και διαφαίνεται είναι η αλλαγή προτύπων με το καταναλωτικό να ξεπερνά το, ας πούμε «μορφωτικό» και «περιηγητικό». Δημιουργούνται όλο και πιο μόνιμες εστίες κατανάλωσης της φύσης με υποκατάστατα όλο και πιο βασισμένα στο αστικό τοπίο. Από τη χούντα η οποία στήριξε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό την οικονομία της στην οικοδομική επέκταση και μέχρι σήμερα με την κρίση, παγιώνεται σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό ο τουρισμός ως η βιομηχανία των ατομικών τέρψεων. Από κει και μετά καθιερώνεται το «όλα για τον τουρίστα» μέχρι το «χαμογελάτε» της πάλαι ποτέ γιγαντοαφίσας-διαφήμισης του ΕΟΤ και της οριστικής ενσωμάτωσης των Υπουργείων Τουρισμού και Πολιτισμού λίγο πριν την περίοδο της έναρξης της οικονομικής κρίσης. Έτσι καθιερώνεται το πρότυπο του πρωτοκοσμικού αστού τουρίστα που επιθυμεί ένα επίπεδο αστικής κατανάλωσης σε ένα μη αστικό τοπίο που ολοένα και διαμορφώνεται πολύ γρήγορα αφού «η αγορά τρέχει», σαν τέτοιο για λογαριασμό του. Έτσι αποκτά από κείνη την περίοδο ραγδαία ένα πολύ σημαντικό τμήμα της Ελλάδας τουριστική συνείδηση, όταν η τοπική οικονομία της συνδέεται απόλυτα με τον τουρισμό και ο τουρισμός αποτελεί τον προνομιακό χώρο και χρόνο της καθημερινής προσδοκίας του μισθωτού και του επαγγελματία.

Συμπερασματικά:

Η εγκατάλειψη της πρωτογενούς παραγωγής που χαρακτήριζε μέχρι τότε τις κοινωνίες αυτές, τις μετέπειτα τουριστικές ζώνες, ήταν το μεγάλο βήμα για την οικονομική τους ανάπτυξη δίπλα στην υιοθέτηση προτύπων αστικής ζωής. Ο κοινωνικός μετασχηματισμός περνούσε μέσα από την καπιταλιστική ανάπτυξη, γεγονός που σήμαινε: υποβάθμιση του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα και ανάπτυξη της τριτογενούς τουριστικής υπηρεσίας-οικοδομής (με την ανάπτυξη των συμπαρομαρτούντων ρίαλ εστέιτ-τουριστικών γραφείων-οικοδομικών επιχειρήσεων) , την ανάπτυξη μιας τουριστικής πολιτικής (που στο σύνολο των θεσμών της θα επέκτεινε αυτήν την τάση καταπατώντας κάθε κανονιστική διάταξη που ενέτασσε την πρωτογενή παραγωγή, τον περιορισμό της δόμησης και του σχεδίου πόλης, την ανάδειξη της ιδιαίτερης εθνικής φυσιογνωμίας μέσω της αρχιτεκτονικής, της Ιστορικής, περιβαλλοντικής φυσιογνωμίας και σ’ αυτό κινήθηκαν οι βασικοί παράγοντες της Πολεοδομίας και της Χωροταξίας) και τη διεύρυνση της επιβολής ενός καταναλωτικού μοντέλου μέσω τηςεμπορευματοποίησης των ελεύθερου χρόνου και της δημιουργίας ενός νέου οικονομικού κύκλου γύρω από αυτόν.

Η τουριστική ανάπτυξη στην Αίγινα

Το αίτημα

Στην Αίγινα, ήδη από τη δεκαετία του 60 ξεκινούν οι πρώτες αναφορές για την απομάκρυνση των Φυλακών και του τόπου εκτελέσεων των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Στα πλοία της γραμμής στην κυριολεξία συνωστίζονται χωροφύλακες, μεταγωγικά οχήματα, κρατούμενοι μαζί με τουρίστες που έρχονται να απολαύσουν το φως της Αίγινας. Αυτή η τάση είναι που συμμαχεί και με τον αβάσταχτο πόνο του καθημερινού φτωχού ανθρώπου του νησιού που βλέπει τα αποσπάσματα να περιφέρονται στα καφενεία όταν την επόμενη έχουν να πραγματοποιήσουν δολοφονίες πολιτικών κρατουμένων. Η παραλία γεμίζει από τους επισκέπτες-συγγενείς και φίλους των πολιτικών κρατουμένων που μεταφέρουν τη μαυρίλα τους δίπλα στους τουρίστες και ντόπιους που επιθυμούν να αναπαραστήσουν τη Βουγιουκλάκη και τον Μπάρκουλη από την ταινία «Διακοπές στην Αίγινα». Ήδη, η Αγία Μαρίνα από τότε ξεκινάει να έχει μια αίγλη. Χιλιάδες συνωστίζονται στις καθιερωμένες πλέον αργίες, στα εκδοτήρια εισιτηρίων στον Πειραιά, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση για το μαγικό προορισμό αφού ήδη «σε έναν πρόχειρο υπολογισμό με τον μακαρίτη Στρατηγό Π. Πετρίτη προπολεμικώς, επί 100 εισιτηρίων που εκόπτοντο εις την γραμμήν Σαρωνικού, τα 52 ήσαν μόνον δια την Αίγινα», όπως διατείνεται σε άρθρο του ο «Κήρυξ της Αιγίνης» το 1947Η Αγία Μαρίνα, μακριά από τις φυλακές και με την πιο μεγάλη αμμουδιά, ομαλή, ήταν ο ιδανικός και ο πλέον κοντινός τόπος για να ξεκινήσει το τουριστικό όνειρο κι απολαβές του, μ’ αυτή τη μορφή και περιεχόμενο, στην Αίγινα. Για τουρίστες και ντόπιους. Η Σαλαμίνα ήταν ήδη ο «Γάγγης» των φτωχών συνοικιών της Αττικής, ήταν μια προέκταση της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος και των εγκαταστάσεων του Πολεμικού Ναυτικού κι από παλιά ήταν ένας προορισμός που πολύ άμεσα έγινε μόνιμος και λόγω μιας αστραπιαίας μετακίνηση προς το νησί μέσω ενός σύντομου πορθμείου, κρατώντας για τον εαυτό της και τον όρο «Σαλαμινοποίηση» ως περιγραφή της δραστηριότητας που ενοποιεί οικιστικά τα μέρη της περιφέρειας.

Η διαμόρφωση του νέου και ενιαίου τουριστικού υποκειμένου: ο παραθεριστής και ο καταναλωτής ψευδαισθήσεων

Μαζί με τους ντόπιους, λίγοι εξ Αττικής αγοράζουν ήδη από τη μεταπολεμική περίοδο μεγάλες εκτάσεις στην Αίγινα είτε ξεπλένοντας το χρήμα τους είτε επενδύοντας με προοπτική. Κόβουν την αγροτική γη σε μικρότερα οικόπεδα και τις κατάλληλες στιγμές άνθισης της οικοδομικής δραστηριότητας, τη μοσχοπουλούν. Είτε ντόπιοι που αγοράζουν, είτε κυρίως ξενοκαρφίτες, συνιστούν το πρώιμο ρίαλ εστέιτ της Αίγινας, από το ‘70 δίπλαστην άνθιση της τουριστικής βιομηχανίας και στην ανάπτυξη των νταμαριών. Είναι μια περίοδος που η Αίγινα συγκρούεται για τους ίδιους λόγους: για την τροπή που θα έχει ο τουρισμός. Από τη μια τα νταμάρια του Τόγια κλπ. που αποκεντρωμένα και δίπλα στους επίσημους προορισμούς ήδη από τη δεκαετία του 70 (Άγιος Νεκτάριος, βυζαντινά εκκλησάκια της Παλια-Χώρας, Αφαία) κι από την άλλη φορείς που επιδιώκουν για λόγους τουριστικούς αλλά και ιδεολογικούς να τα προστατέψουν. Δημοσιεύματα της εποχής το καταμαρτυρούν: «…Σε δυο μεγάλους οικονομικούς συντελεστές στηρίζεται κυρίως η οικονομία της Αίγινας α)στο μοναστήρι Αγίου Νεκταρίου και β)στο Δωρικού ρυθμού Ναό της Αφαίας…» γράφει σε δημοσίευμα του 1977, συντάκτης της εφημερίδας «Βήμα της Αίγινας» για να τονίσει το αδιέξοδο της παράνομης λειτουργίας των νταμαριών που ήδη έχουν απαγορευτεί με προεδρικό διάταγμα από το ‘75Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μάλλον όχι. Τα στίφη επισκεπτών του Αγίου Νεκταρίου που επισκέπτονται τον Άγιο για το θαύμα του, όπως και οι αρκετοί επισκέπτες της Αφαίας, ξένοι κυρίως για να θαυμάσουν το ναό, έχουν μια ευκαιριακή σχέση με τον τόπο. Είναι θρησκευτικός και αρχαιολατρικός τουρισμός του «ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε». Αφού τακτοποιούν μαζικά, μέσα τους, την ατομική υπόθεση θαύματος ή του θαυμασμού, αποχωρούν για ψαράκι, χταποδάκι, φιστικάκι, ή για το, απ’ το σπίτι, «μαντιλάκι με τις ελιές και το ψωμάκι». Δεν θα παραμείνουν σ’ αυτές τις περιοχές να ζήσουν, έστω για κάποιες μέρες. Από την άλλη, παραθεριστικά και τουριστικά λόγω αλλαγής της φυσιογνωμίας του υποκειμένου του τουρίστα-παραθεριστή, αναπτύσσονται οι άλλες περιοχές της Αίγινας που όχι μόνο δεν υποφέρουν για το ό,τι έγκλημα συμβαίνει στα ιστορικά μνημεία της Αίγινας από τα νταμάρια, αφού απολαμβάνουν μπανάκι, φαγάκι, κρασάκι, ποτάκι, καμάκι και ντάνσιγκ αλλά επωφελούνται από αυτό, αφού τα οικοδομικά υλικά είναι και πιο φτηνά. Οι λίγοι πνευματικοί άνθρωποι-φίλοι του νησιού είναι απλά φίλοι του νησιού και δεν μπαίνουν σε καμιά διαδικασία σύγκρουσης με συμφέροντα της τουριστικής-οικοδομικής δραστηριότητας προτρέποντας πάντα διακριτικά «για την προστασία της αιγινήτικης αρχαίας κληρονομιάς και της φύσης» κι απολαμβάνοντας ως τμήμα της αστικής διανόησης τις αειφόρες διακοπές τους λύνοντας τα προβλήματα σε στενούς κύκλους και σε εκδόσεις ενδιαφέροντος που, λίγο έχουν να κάνουν με την πραγματικότητα και τον κοινωνικό μετασχηματισμό της εποχής. Μάλιστα είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο γίνονται «εχθροί του λαού» στην περίσταση της κατάργησης των 12 οικισμών της Αίγινας, το 1977, απόφαση που πάρθηκε πίσω, στα γρήγορα, από τη Νομαρχία Πειραιά. Ο Δημοτικός Σύμβουλος Αλεξίου και παλιός σημαντικός παράγοντας της Αριστεράς, διατυπώνει γραπτά στην πρότασή του για διαμαρτυρία του λαού της Αίγινας, όπως καταγράφεται από το «Βήμα της Αίγινας» το 1977: «…και ο λαός της Αιγίνης να συγκεντρωθή διαμαρτυρόμενος εναντίον της αποφάσεως και αυτών οι οποίοι παρεκίνησαν τους αρμοδίους αποκτώντας εις την Αίγινα κυριαρχικά δικαιώματα αγοράζοντας ένα κομμάτι γη και θέλουν να μας επιβάλλουν τας καλλιτεχνικάς των αντιλήψεις. Όχι κύριοι είστε φιλοξενούμενοι στο τόπο μας και δεν θα επιτρέψουμε να τον κάνετε ησυχαστήριό σας». Το ίδιο που συμβαίνει και σήμερα με τους πλουσίους μετοίκους καλλιτέχνες της Αίγινας. Δεν πολυμπερδεύονται στα πολιτικά. Απολαμβάνουν τα λεφτά τους και την ησυχία τους, στους μικρούς κλειστούς κύκλους τους, αναπαράγοντας τους εαυτούς τους σε καλλιτεχνικά γεγονότα ή σε συνάξεις τους στις βίλες ή αλλιώς «οικίες». Άντε το πολύ-πολύ να θίξουν ό,τι θίγει τις «οικίες» τους.

Η πρωτογενής παραγωγή και το φιστίκι ως διακριτό χαρακτηριστικό και σύμβολο

Έτσι η ραγδαία μετατροπή της αγροτικής γης σε τουριστική-οικιστική-εμπορική που ήδη εντοπίζεται από τη χωροταξική μελέτη του 1975 υπό το Υπουργείο Συντονισμού που παρέχει πλήθος στοιχείων συνολικά για τις κοινωνικές, οικονομικές, αισθητικές, τάσεις στην Αίγινα, ξεκινάει να εστιάζει σε ένα δείγμα αγροτικής παραγωγής που είναι και μοναδικό. Το φιστίκι. Ένα είδος πολυτελείας κι όχι καθημερινής ανάγκης, με μια καλλιέργεια που υπόσχεται καλό εισόδημα και εξασφαλίζει τη μοναδικότητα της Αίγινας στην τουριστική της προβολή. Παρόλο που επίσημα αναγνωρίζεται ως ΠΟΠ από την Ευρωπαϊκή Ένωση πολύ αργότερα το 1996, είναι το ξεχωριστό προϊόν που από τότε μεταφέρεται εύκολα μαζί με την θερινή ανάμνηση και την προσδοκία για τα «επόμενα» καλοκαίρια. Είναι η κινητή διαφήμιση παντού αφού στα γήπεδα, στα μπαρ, στο σαλονάκι με το ουίσκι, κανείς δεν αναφέρεται σε «κελυφωτά φιστίκια» αλλά σε «φιστίκια Αιγίνης» ως διάκριση από τα «αράπικα» και μετά τα «πίνατς» ακόμα κι αν τα κελυφωτά, αργότερα εισάγονται πολύ φτηνά από τη Μέση Ανατολή, τόπο άλλωστε προέλευσης της αιγινήτικης φιστικιάς. Είναι το διακριτικό της Αίγινας, το διακριτό της σύμβολο αφού οι σημασίες του αρχαιολογικού τουρισμού έχουν ήδη υποχωρήσει ενώ ο θρησκευτικός αρκείται με τα θαύματα του «Αγίου». Αυτό που εν τέλει και στις μέρες μας παγιώθηκε με τις διοργανώσεις των ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ από τον εκλεπτυσμένο αισθητικά, εστέτ, πρώην δήμαρχο Παναγιώτη Κουκούλη που προσδιόρισε την Αίγινα με μαυραγορίτικη αντίληψη, ως το έδαφος για το οποίο «η κρίση είναι ευκαιρία». Έτσι χάθηκαν τα περίφημα βερίκοκα, τα περίφημα αμύγδαλα, τα περίφημα σύκα και το λάδι της Αίγινας, έτσι χάθηκε ο περίφημος μούστος κι ένας κύκλος εργασιών συγκράτησης του νερού. Έτσι χάθηκε κάθε δυνατότητα παραγωγικής δραστηριότητας στην Αίγινα και πιθανές βιοτεχνικές εφαρμογές που θα εξασφάλιζαν την αξιοπρέπεια και επιβίωση του πληθυσμού. Και από μια καλλιέργεια που λόγω της βιολογικής ζωής της φιστικιάς που παράγει ρητίνη, δεν μπορεί να υπάρχει συγκαλλιέργεια, ενώ χρειάζεται πολύ νερό και ιδιαίτερη φροντίδα από λιπάσματα και χημικά φάρμακα.

Η νέα τοπική ιδεολογία

Από την άλλη η καθημερινή ζωή με τον τουρισμό δεν εκσυγχρονίστηκε ομαλά, αλλά υιοθετήθηκαν βαθμιαία, λόγω τουριστικής επιβολής και των οικονομικών ανταλλαγμάτων της, πρότυπα καταναλωτικής διασκέδασης «απελευθερωτικά» που δεν συμμερίζονται το πλούσιο αρχαιο-χριστιανικό της παρελθόν, ενώ ταυτόχρονα επιβιώνει το συντηρητικό πρότυπο ενός νησιού με δεκάδες αγίους και οσίους σε ένα τοπίο, που, όπου και να ατενίσεις θα δεις και μια εκκλησία. Καρκατσουλιό και ορθοδοξία μαζί. Το καλοκαίρι ντίσκο και το χειμώνα εκκλησία. Είναι ο απαραίτητος συνδυασμός που αργότερα στην εποχή μας μετά το 1990 και το «τέλος των ιδεολογιών» και αναζήτησης νέων ταυτοτήτων θα καταλάβει την κυρίαρχη ιδεολογία του νησιού. Ως ιβέντ και εμπόρευμα. Ως ιδεολογία και χρήμα. Αρκεί να τραγουδούν οι ταμειακές μηχανές. Άγιος Νεκτάριος και Αμπράμοβιτς. Ιερά Πανήγυρις της Αγίας-Μαρίνας και κλάμπινγκ. Ανατολικές πουτάνες και λιτανείες. Σφηνάκι και θεία μετάληψη. Η Μύκονος του Σαρωνικού.

Η Αίγινα, ένα νησί που έγινε για 2 περίπου χρόνια, η πρώτη έδρα του ελληνικού κράτους μετά την άφιξη του Καποδίστρια και σε μια εποχή που η «ανεξαρτησία» της Ελλάδας παζαρευόταν στα πολιτικά σαλόνια της Ευρώπης, είχε από την αρχή της επανάστασης να αντιμετωπίσει αφενός την ένδεια κι ένα επίπεδο ζωής που έφτανε στα όρια της επιβίωσης (λίγα χρόνια πριν την επανάσταση είχαν αρχίσει να επαναποικίζουν τη Χώρα-Λιμάνι) κι αφετέρου την μεγάλη μετανάστευση από τα Ψαρά και τη Χίο, περιοχές που υπέστησαν ολοκληρωτική καταστροφή μετά το 1823-24. Η Αίγινα δεν είχε την τύχη μιας πρώιμης αστικής ανάπτυξης, όπως άλλες ευνοημένες περιοχές της Ελλάδας (είχε ήδη υποστεί μια φοβερή καταστροφή την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή), ούτε μορφωμένους και πλούσιους παροίκους στο εξωτερικό που να μεριμνούν, μ’ εκείνη την προκαπιταλιστική λογική (μόρφωση, υποτροφίες υποδομές, σχολεία, ιδρύματα κλπ.) για τον τόπο τους. Έτσι αν εξαιρέσει κανείς επί Καποδίστρια, τις πρώτες υποδομές του ελληνικού κράτους (νομισματοκοπείο, τυπογραφείο, ορφανοτροφείο-σχολείο, καλλιέργεια πατάτας, λιμάνι, δρόμους αμαξιτούς κλπ.) που έγιναν στην Αίγινα και έδωσαν εργασία και μια στοιχειώδη μόρφωση, η αλιεία, η σχετική κτηνοτροφία και μια αγροτική παραγωγή, θα μπορούσε κανείς να πει ότι ήταν αυτά με τα οποία επιβίωνε φτωχά η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Από την άλλη η ναυτιλία με την οποία συμμετείχε προεπαναστατικά η Αίγινα με το μικρό της στόλο έχει ήδη υποστεί καταστροφή από τον πόλεμο αλλά και από την κρίση που έπληξε την ελληνική ναυτιλία (Ύδρα-Σπέτσες-Ψαρά) ή αλλιώς ελληνική πειρατεία, στις αρχές του 19ου αιώνα, η οποία δεν ήταν πλέον χρήσιμη, αφού άρθηκαν οι ναυτικοί αποκλεισμοί των μεγάλων δυνάμεων και ξεκίνησε να αναπτύσσεται νόμιμα, εκ νέου στις χώρες της Ευρώπης. Οι τελευταίοι πειρατές εντοπίζονται μάλλον από την Αίγινα, είναι Ψαριανοί πρόσφυγες, μαθημένοι σ’ αυτή τη δουλειά και καταστέλλονται από τον Καποδίστρια.

Η μετανάστευση και το επάγγελμα του ναυτικού ήταν αργότερα στο δεύτερο μισό του 19ου τα επαγγέλματα που έφερναν χρήμα στο νησί. Αργότερα η ανάπτυξη της σπογγαλιείας και η προσωρινή ξενιτιά της, έφεραν αρκετό χρήμα στο νησί. Δεν θα μπορούσε να μετατραπεί όμως σε μια διαφορετική ιδεολογία αφού δεν μπορούσαν να φέρουν ιδέες. Οι σπογγαλιείς δεν έφερναν βιβλία και νέες ιδέες. Χρήμα έφερναν, μαζί με τη θύμηση των νεκρών ή ανάπηρων που έφερναν χτυπημένων από τη νόσο του δύτη. Όταν έρχονταν με χρήμα είχαν μια συνήθεια: να πυροβολούν γεμάτα βαρέλια με ρετσίνα στα καπηλειά που διασκέδαζαν. Από την άλλη δυο οικογένειες μοιράζονταν το όφελος από το σφουγγάρι που επεξεργαζόταν και έφευγε για την Ευρώπη και μια δυνατότητα επεξεργασίας των σφουγγαριών για την Ευρώπη. Και κυρίως για την Αγγλία. Η εταιρία «Μπράουν» ήταν η μια που εκμεταλλευόταν στο έπακρο την εργασία και τον κόπο εκατοντάδων ανθρώπων στην Αίγινα μαζί με τις άλλες δουλειές της να μοσχοπουλά αρχαιότητες στο διεθνές κύκλωμα αρχαιοκαπηλίας.

Οι ελάχιστες προσπάθειες πνευματικών ανθρώπων της Αίγινας, μετρημένων στα δάχτυλα, δεν θα μπορούσαν να αλλάξουν δραστικά το ιδεολογικό τοπίο το οποίο όριζε η τοπική εκκλησία η οποία σαν μεγάλος τσιφλικάς είχε τους εργάτες γης, δουλοπάροικους και κολλήγες, ενώ δεν έλαβε μέρος καμιά ανάπτυξη δευτερογενούς τομέα ώστε να εισαχθούν συνδικαλιστικές ή εργατικές, σοσιαλιστικές αντιλήψεις σε αντίθεση με άλλα αστικά κέντρα (Σύρος, Πάτρα, Βόλος, Αθήνα, Θεσσαλονίκη κλπ.). Επίσης δεν υπήρχαν ζητήματα ιδιοκτησίας γης-τσιφλικάδες προκειμένου να αναπτυχθεί, όπως αργότερα αναπτύχθηκε το αίτημα του αναδασμού της γης, όπως συνέβη στη Λάρισα στις αρχές του 20ου αιώνα. Η στοιχειώδης εκπαίδευση που παρείχε η τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν πραγματικά στοιχειώδης και αντιστοιχούσε στην καθυστερημένη επαρχία. Έτσι και τα διάφορα πολιτικά γεγονότα λίγο μπορούσαν να επηρεάσουν τη ζωή της Αίγινας. Η κατοχή για παράδειγμα ήταν μια περίοδος, με αρκετούς νεκρούς από το λιμό, που έχει περιγραφτεί με τον πιο θαυμαστό τρόπο στα διηγήματα της Ιουλίας Περσάκη, στην οποία συνέβησαν απλώς μερικά ευτράπελα, όπως αυτό το χαρακτηριστικό με τον Βράσε-Ρύζη ή το γεγονός στο Λεόντι. Κάτι συνθήματα γράφτηκαν ένα βράδυ σ’ ένα επιταγμένο κτίριο από τους Γερμανούς από την αδελφή του Κώστα Χάνου, συνελήφθη, φυλακίστηκε στου Αβέρωφ και αφέθηκε ελεύθερη μετά από κάποιο σχετικό χρονικό διάστημα κι αυτό ήταν όλο. Δεν υπήρξαν πράξεις κοινωνικής και πολιτικής αντίστασης στην Αίγινα.

Κάθε τι που εισαγόταν στην Αίγινα όπως και σε κάθε περιοχή της Ελλάδας με αντίστοιχη ιδεολογική-οικονομική κατάσταση δεν ήταν παρά μια νέα υπόσχεση για την οικονομική αναβάθμιση του νησιού. Έτσι «έπιασε» και η καλλιέργεια της φιστικιάς. Οι απελευθερωτικές ιδέες της Αριστεράς δεν μπόρεσαν ποτέ να «πιάσουν» στην Αίγινα. Οι λίγοι αριστεροί, μεταπολεμικά διώκονταν σαν «κομμουνιστές» έχοντας το στίγμα του κακού, ενώ οι φυλακές της Αίγινας που «φιλοξένησαν»-βασάνισαν χιλιάδες αγωνιστές της αριστεράς από το μεσοπόλεμο και οι τόποι εκτελέσεων-δολοφονίας ήταν πάντα ένα σίγουρο φόβητρο. Όταν μάλιστα το έχεις και τόσο δίπλα σου. (Υπάρχει μια καταπληκτική συνοδοιπορία το ‘60 την εποχή για τις Φυλακές. Δημοσιεύματα και μαρτυρίες μιλούν από τη μια για τους ανθρώπους δεν άντεχαν να βλέπουν βασανιστήρια και εκτελέσεις δίπλα τους κι από την άλλη οι παράγοντες εν Αθήναις που ζητούσαν να απομακρυνθούν οι Φυλακές και ο τόπος εκτελέσεων-όχι να σταματήσουν, για να αναπτυχθεί η Αίγινα τουριστικά. Και για αυτό λόγο προέκυψε η Αγία Μαρίνα. Μακριά απ’ τις Φυλακές, χωρίς μεταγωγικά και αποσπάσματα εκτελεστών, μια μεγάλη παραλία περίμενε τους τουρίστες.)

Οπότε και με τη διαρκή μετάβαση προς τα αστικά δημοκρατικά πρότυπα, η Αίγινα ήταν ένα τσιφλίκι πολιτικών που έδιναν ένα «τσουβάλι μπαμπακόπιτα» εξασφαλίζοντας με μια υπόσχεση την ψήφο. Απ’ τον Κάντζια, δημοφιλή φιγούρα του κόμματος των Φιλελευθέρων της μεταπολεμικής Αίγινας μέχρι και τον Καρύδη του ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε σχεδόν εργολαβία την Αίγινα μέχρι και τις τελευταίες εκλογές, ήταν οι ήρωες της Αίγινας, στους οποίους πρόστρεχαν σε κάθε περίσταση και συνεχίζουν μέχρι σήμερα: για το θέλημα. Είτε για δημόσιο αγαθό όπως π.χ. το δημοτικό σχολείο Βαθέως που «έχτισε» ο πρώην υπουργός Καλός (με ταχεράκιατου), μέχρι το ιδιωτεύον (διορισμοί, μεταθέσεις, τοποθετήσεις, πολεοδομικά, παρανομίες, συλλήψεις κλπ.).

Σε αυτό το πλαίσιο υπέρβασης της ένδειας, η υπόσχεση του τουρισμού και της πώλησης γης μπόρεσε να καρποφορήσει ως βασικός προσανατολισμός, ως μονοκαλλιέργεια με τα νέα πρότυπα του καταναλωτή παντός εμπορεύματος.

Τα 200 μέτρα της παραλίας της πόλης της Αίγινας και ο Δήμος της

Αυτό που ζούμε στην Αίγινα ως 200 μέτρα της παραλίας ξεκίνησε σχεδόν μετά την κατάργηση των Φυλακών της Αίγινας και την απόδοση του κτιρίου στο Υπουργείο Πολιτισμού προκειμένου να ιδρυθεί μέσα από μια καταστροφική μανία ενάντια στην Ιστορία, ένα διαχρονικό Μουσείο. Στη συνέχεια για πολλούς λόγους προέκυψε από το 1990 και μετά ο μαρασμός της Αγίας Μαρίνας. Αποφασιστική σημασία είχε η εφαρμογή του Νόμου Καποδίστριας και ο νεοσυγκεντρωτισμός με την επίφαση της «αποκέντρωσης». Αυτό που συνέβη στην Αίγινα, συνέβη περίπου σε όλη την Ελλάδα. Ευνοήθηκαν οι έδρες των νέων συνενώσεων και παραμελήθηκε η περιφέρεια. Με απλά λόγια: Τα χρήματα έπεφταν στην κυριολεξία σε μια περιοχή. Εν των μεταξύ υπήρχαν και αλλαγές στην αγορά που αφορούσαν το νέο αεροδρόμιο και τη μεγαλύτερη ευκολία για πιο εύκολες πτήσεις προς τα νησιά του Αιγαίου, τις αλλαγές προορισμών από τα διεθνή τουριστικά γραφεία (π.χ. προβολή των φτηνών μικρασιατικών παραλιών), τη βαθμιαία υποβάθμιση του κοινωνικού τουρισμού που μέχρι τότε εξασφάλιζε ένα σίγουρο εισόδημα σε ξενοδόχους, την αλλαγή του νομίσματος σε ευρώ κλπ. Όλες αυτές οι αλλαγές δεν μπορούν να αιτιολογήσουν το γιατί συγκεντρώθηκε στην πόλη της Αίγινας βαθμιαία ο τουρισμός. Εκείνο που μπορεί να δώσει μια εξήγηση είναι ότι μέσα στο πλαίσιο αλλαγών του υποκειμένου «τουρίστας», το καταναλωτικό, γρήγορο και εύκολο δίπλα στην ανάπτυξη της ακτοπλοΐας προς το λιμάνι της Αίγινας και σε έναν συνδυασμό μιας όλο και πιο συγκεντρωτικής οικονομίας, έφτιαξαν έναν νέο τουρισμό της παραλίας της πόλης. Αυτό που συμβαίνει σε όλα τα νησιά και σε όλες τις παράλιες περιοχές της Ελλάδας. Η ανάπτυξη των τουριστικών κέντρων με το ιστορικό τους παρελθόν που μοιάζει περισσότερο με το μοντέλο ζωής που μπορεί να παρέχει τα πάντα. Ήρθε κι έδεσε η αστική αναζήτηση με το αντίστοιχο πρότυπο για τον τουρισμό. Είναι μια διαδικασία αργή η οποία εκφράζει αυτόν τον μετασχηματισμό σε επίπεδο αλλαγών στην οικονομία και στους θεσμούς.

Για την Αίγινα γύρω στη δεκαετία του ‘80 ξεκινάει η προπαγάνδα για την ανακαίνιση των ιστορικών κτιρίων της, το σώσιμο της νεοκλασικής της αρχιτεκτονικής που συνδυάζεται με το αιγαιοπελαγίτικης έμπνευσης χρώμα και δημιουργείται ένα ενδιαφέρον για την πόλη. Γύρω στη δεκαετία του ‘90 η καμπάνια για την «πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος», με μια λειτουργική χρήση της Ιστορίας που «πουλάει», σταθεροποίησε αυτήν την τάση ώστε η Αίγινα τα ταυτίζεται με την πόλη της. Μια διαρκής τάση εγκατάστασης των κατοίκων της περιφέρειας στο κέντρο αδρανοποίησε τις όποιες τοπικές δυνάμεις με πρώτο και καλύτερο θύμα το μικρό μονοθέσιο ή ολιγοθέσιο σχολείο που έπαψε να υπάρχει από τις δεκάδες παράνομες μετεγγραφές μαθητών της περιφέρειας στα «καλά» σχολεία της πόλης της Αίγινας. Από την άλλη παρέμεινε «με δόντια και νύχια» το λιμάνι στην πόλη παρόλα τα σχέδια για μεταφορά του στο Λεόντι με αποτέλεσμα η ανάπτυξη της ακτοπλοϊκής γραμμής που έχει ήδη σαν πρώτο της προορισμό την Αίγινα να σταθεροποιήσει αυτήν την τάση. Έτσι μια περεταίρω αστικοποίηση του νησιού στην οικονομία και στις συνήθειες έδωσε αυτή τη μορφή που έχει το κυρίαρχο τουριστικό ρεύμα. Ένα ρεύμα χωρίς προορισμό, χωρίς συγκεκριμένο στόχο πέρα από την «απόδραση» που το ταξίδι είναι «για ένα καφέ» ή «για ένα ποτό» ή «για ένα μπάνιο» και «πεταγόμαστε και μέχρι τον Άγιο». Τουρισμός του «ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε» αν προσθέσουμε και τις προσπάθειες που έγιναν στην ίδια κατεύθυνση, με σκοπό τον τουρισμό ενδιαφέροντος. Με κυρίαρχο το ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ, ο τουρισμός ενδιαφέροντος χωρίς καμιά χωροταξική διάθεση, διανθίστηκε από: μπιτς βόλει, τζετ σκι, γαστρονομία, φεστιβάλ Ντόρας Μπακοπούλου, αγώνες μοντελισμού, ποδηλατοδρομίες, επίδειξη κλασικού οχήματος, εντούρο διαδρομές στο δάσος, πεζοπορία στο δάσος, συνέδριο για την Ιστορία κλπ. Τέλος το πιο ενδιαφέρον αφορά την προώθηση των ντραγκς για πλούσιους, όπως και την προώθηση των γυναικών. Χαρακτηριστικό επεισόδιο αναφέρει δημοσιογράφος για ταβέρνα της παραλίας όπου στο τραπέζι μιας παρέας «ιδιαίτερης», «σερβίρεται» στον «αρχηγό» από τους μπράβους του, ξανθή ανατολικοευρωπαία καλλονή. Αν συνδυάσουμε και την αγάπη του Αμπράμοβιτς για τον Άγιο Νεκτάριο, ο χαρακτηρισμός «Μύκονος του Σαρωνικού» μάλλον σε λίγα χρόνια θα είναι πολύ ήπιος. Αυτά είναι λοιπόν τα 200 μέτρα της παραλίας από την «Αύρα» μέχρι τη «Ρέμβη» και τις μικρές τους προεκτάσεις σε ελάχιστα σημεία του νησιού. Όλα εδώ. Έτσι συνδέεται και το «δώρο»-δήθεν πεζοδρόμιο με ένα άλλο κατάστημα και το απαραίτητο θερμοκήπιο, στους ιδιοκτήτες της παραλίας από τον προηγούμενο δήμαρχο. Όλα εδώ. Στην παραλία. Από δω «βγαίνει» και ο δήμαρχος και «κλείνονται» όλες οι δουλειές για το νησί.

Επίλογος ως αναγκαίο υστερόγραφο

Αν θα μπορούσε να αποκτήσει μια χρησιμότητα αυτή η ανάλυση πρέπει συμπερασματικά να σταθεί ο αναγνώστης στα εξής σημεία που αφορούν το δημόσιο χώρο και τις προσπάθειες ανάδειξής του ως χώρου αγώνα:

-Έλλειψη πολιτικής κουλτούρας και αναφορών αντίστασης-τουριστική ιδεολογία-άγνοια αστικών δικαιωμάτων

-Σταθερή προσκόλληση στα πρόσωπα των κομμάτων της αστικής πολιτικής και των τοπικών προεκτάσεών τους καθώς και στον εκκλησιαστικό παράγοντα

-Άκριτη υιοθέτηση κάθε «νέου» οικονομικού προτύπου που «υπόσχεται»

-Άκαιρες, ασυνεπείς, ασυνεχείς και ασύμβατες προσπάθειες ανάδειξης του δημοσίου χώρου

Για το, ας το πούμε, «πολιτικό καφενείο» Αίγινας

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Συστάσεις αναγνωστών (1947)

Απ’ τον Απρίλη, ο φίλος της Αίγινας κ. Γιάννης Ευσταθίου, προειδοποιεί για το καλοκαίρι. Οι μαθητές όχι μόνο να μαζέψουν τα σκουπίδια της παραλίας αλλά να βουτήξουν και να βγάλουν τα σπασμένα μπουκάλια και τις κονσέρβες από το βυθό. Πριν το «Χαμογελάτε παιδιά, έρχονται οι τουρίστες» υπήρξε το «Βουτάτε». Όσο για τον κ. Θ. Γ. Μαρινάκη καλά θα κάνει να χτίσει μια «οικία», λίγο μακριά από το κέντρο και να απολαύσει την ησυχία του….

«…Ο κ. Γιάννης Ευσταθίου σε μια καλογραμμένη επιστολή του υποδεικνύει ότι πρέπει να φροντίσουν οι αρμόδιοι, έστω καλούντες τους μαθητάς εις εθελουσίαν εργασίαν που δε θ’ αρνηθούν για το καλό της Αιγίνης, ώστε τώρα να καθαρισθή όχι μόνο η ακροθαλασσιά στην Καραντίνα αλλά και η θάλασσα από τις σπασμένες μποτίλιες και τα κουτιά των κονσερβών, δια να μην σχηματίζουν άσχημες εντυπώσεις και αποκομίζουν τραύματα οι ξένοι που πάνε για μπάνιο. Μετά δε το καθάρισμα να ασκήση επίβλεψιν η λιμενική Αρχή. Επίσης τα καφενεία να φροντίσουν από τώρα για καρέκλες, ώστε να μην αναγκάζονται να βγάζουν τους καναπέδες έξω…»

«…Ο κ. Θ. Γ. Μαρινάκης ιστορεί σ’ ένα γράμμα του ότι η πρόοδος της Αιγίνης ενδιαφέρει όχι μόνο τους Αιγινήτας αλλά και τους εν αυτή εγκατεστημένους ξένους οι οποίοι βρήκαν ένα φιλόξενο τόπο και τον αγάπησαν, συμβάλλοντες και αυτοί δια την πρόοδόν του και παραπονείται ότι ακούει Αιγινήτας να κατηγορούν τους ξένους…»

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 3, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1947, σελίδα 6

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΥΡΕΝΤΗ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΣΕ ΕΠΙ ΔΗΜΑΡΧΙΑΣ ΜΟΥΡΤΖΗ

«…Πιο κάτω απ’ το εκκλησάκι του Σταυρού βρίσκεται ο Κουρέντης, η πηγή με τα’ ονομαστό, εύπεπτο κι ολοκάθαρο νερό. Τ’ όνομα Κουρέντης σημαίνει τρεχούμενο και πραγματικά κάτω απ’ το πηγάδι του Κουρέντη, υπάρχει μια πηγή από το δροσερό νερό της οποίας έπαιρνε τότε η Παληαχώρα και τώρα το Βαθύ (Κοκκαλάκι) και τα γύρω χωριά για πιόσιμο και πότισμα των λαχανόκηπων…»

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 3, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1947, σελίδα 16

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΠΡΟΒΛΗΤΑ

Μόνο ως αυτό-γελοιοποίηση μπορεί να χαρακτηριστεί πλέον η εκδήλωση διαμαρτυρίας στην παλιά προβλήτα. Απέναντι στους ιδιοκτήτες, τους θαμώνες και τους υποστηρικτές της ιδεολογίας της παραλίας που σχεδόν μόνο αυτοί ακούνε και γελάνε σε βάρος μας. Όχι, δεν αποτελεί ευκαιρία για κανέναν, που δεν επιθυμεί να εκτεθεί. Όχι, δεν αποτελεί έδαφος κοινό για τον αγώνα στην Αίγινα. Μέχρι να βρούμε πού και πώς βρίσκεται αυτό ας υπερβούμε τις θεωρίες περί «καθυστέρησης» των μαζών καθώς και τις θρησκευτικές αντιλήψεις του «φωτισμού» των «άλλων». Υπάρχουν ήδη, η καθιερωμένη θρησκεία για αυτό και η θρησκεία του χρήματος που προορίζεται αυστηρά για λίγους αλλά προσδοκούν οι πολλοί. Μπορούμε απλά να το ψάξουμε μαζί.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΓΙΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ ΕΦΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Για πρώτη φορά συμμετείχε σε απεργία, σύσσωμο το προσωπικό. Για τη θέση του. Δεν λέμε για όλους κι όλες. Για τους περισσότερους. Που δεν ήταν ποτέ με τους «αγανακτισμένους» ή το ΠΑΜΕ που μιλούσαν για το χαράτσι. Δεν κήρυξαν καμιά απεργία.  Δεν έκλεισαν το «μαγαζί» για τα προβλήματα που προέκυπταν από το πλιάτσικο και την οικονομική αφαίμαξη. Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν (δεν λέμε όλοι κι όλες αλλά ο βασικός κορμός του προσωπικού) για το αφορολόγητο και τις λαμογιές των πλουσίων. Αυτοί ήταν ο βασικός πυλώνας για την οικονομική αφαίμαξη. Δεν την εμπόδισαν με νόμιμους και παράνομους τρόπους. Να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους βρε αδερφέ! Πουθενά δεν τους είδαμε (δε λέμε όλους κι όλες). Τώρα προς τι τα μυξοκλάματα για «τον καημένο τον υπάλληλο» που θα πάει στον Πειραιά εκτός από αυτούς που θα απορροφηθούν (λέγεται από το ΚΕΠ) από μια υπηρεσία (και πάλι δεν θα είναι όλοι και όλες και μάλιστα όχι αυτοί που για πρώτη φορά απεργούν); Προς τι τα μυξοκλάματα για «τον καημένο τον φορολογούμενο» που θα ταξιδεύει για τις υποθέσεις του; Πού ήταν όλοι αυτοί; Πού τους είδαμε; (Δεν λέμε για όλους και όλες…)

Ο Μαρδικούλος του διπλανού ΑΦΜ σας

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ από εκρήξεις φουρνέλων γειτονικού λατομείου

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΑΦΑΙΑΣ

Από εκρήξεις φουρνέλων γειτονικού λατομείου

Αναδημοσιεύεται άρθρο από τη «Μάχη της Αίγινας», ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΝΗ 1977, ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 51, αναδημοσίευση από την «Καθημερινή» (21-5-77), άρθρου του Ν. ΠΗΓΑΔΑ.

«Σοβαρό κίνδυνο καταρρεύσεως διατρέχει ο περίφημος ναός της Αφαίας στην Αίγινα εξαιτίας των ισχυρών κραδασμών που δημιουργούνται από τις εκρήξεις των φουρνέλων του γειτονικού λατομείου. Αυτή τη στιγμή «αποφλοιώσεις κιόνων ως διευρύνσεις των αρμών των μελών του ναού», όπως βεβαιώνουν ομόφωνα τα μέλη της ειδικής επιτροπής που επισκέφτηκε και εξέτασε το μεγαλόπρεπες μνημείο.  Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες για το κλείσιμο του λατομείου, αυτό συνεχίζει ανεξέλεγκτα τη λειτουργία του. Σύμφωνα με στοιχεία που μας παραχώρησε η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αττικής, το συγκεκριμένο λατομείο αδρανών υλικών βρίσκεται στην πλαγιά  πευκόφυτου λόφου, 9000 μόλις μέτρα από το ναό της Αφαίας. Πέρα από την καταστροφή του τοπίου και το «ξεκοίλιασμα» του καταπράσινου λόφου, οι κραδασμοί των φουρνέλων του λατομείου δονούν συθέμελα το ναό, απειλώντας να τον γκρεμίσουν από στιγμή σε στιγμή. Υπολογίζεται ότι καθημερινά σημειώνονται δέκα περίπου εκρήξεις φουρνέλων, γεγονός που δημιουργεί την εντύπωση ότι στην περιοχή υπάρχει ενεργό ηφαίστειο σε μόνιμη έξαρση. Το λατομείο λειτουργεί χωρίς άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και κατά παράβαση των διατάξεων του νόμου 386)76 (ΦΕΚ 188 της 21.7.76).

Εκτός από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, τους κινδύνους που απειλούν το ναό της Αφαίας –ένα από τα ωραιότερα μνημεία δωρικού ρυθμού σ’ ολόκληρη την νΕλλάδα- έχουν επισημάνει:

1.Ο γερμανός καθηγητής Ντ. Όλυ, διευθυντής της γλυπτοθήκης του Μονάχου, ο οποίος τα τελευταία 20 χρόνια πραγματοποιεί ανασκαφές στην περιοχή.

2.Ειδική τριμελής επιτροπή που συστήθηκε αποκλειστικά γι αυτό το σκοπό με απόφαση του υπουργείου Βιομηχανίας. Την επιτροπή αποτελούσαν ο Έφορος Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Αθηνών κ. Μιχαηλίδης ως πρόεδρος και ως μέλη οι κ.κ. Ιω. Κυζιρίδης, τμηματάρχης της Νομαρχίας Πειραιώς και Θεοφ. Κλεομύτης, τμηματάρχης της Επιθεώρησης Μεταλλείων Νοτίου Ελλάδος.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1976 τα μέλη της επιτροπής πήγαν στην Αίγινα, εξέτασαν επί τόπου την κατάσταση και συνέταξαν πρακτικό, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι διαπιστώθηκαν «αποφλοιώσεις των κιόνων ως και διευρύνσεις των αρμών των μελών του ναού, προερχόμεναι εκ των σοβαρών δονήσεων, των προερχομένων εκ της χρήσεως εκρηκτικών υλών υπό του παρακειμένου λατομείου». Στο ίδιο πρακτικό η επιτροπή «θεωρεί τον χώρον ακατάλληλον δια την λειτουργίαν της ανωτέρω λατομικής μονάδος και γνωματεύει υπέρ της διακοπής της λειτουργίας του λατομείου».

Εξάλλου, τόσο ο καθηγητής Όλυ όσο και τα μέλη της γερμανικής αποστολής, που εργάζονται μαζί του, βεβαιώνουν ότι οι κραδασμοί από τις εκρήξεις του λατομείου γίνονται αισθητοί σ’ ολόκληρο τον αρχαιολογικό της Αφαίας και με έγγραφο προς το Υπουργείο Πολιτισμού, δηλώνουν κατηγορηματικά ότι οι επισημανθείσες καταρρεύσεις, οφείλονται στη λειτουργία του λατομείου.

Και ενώ θα περίμενε κανείς την αντίδραση των αρχών για την προστασία του μνημείου πριν είναι πολύ αργά, η υπόθεση σκάλωσε σε κάποιο «αρμόδιο» γραφείο. Στο μεταξύ τα ωστικά κύματα που εκπέμπονται από τα φουρνέλα του λατομείου εξακολουθούν να πλήττουν τον ανυπεράσπιστο ναό.

Τον επικείμενο αφανισμό των μνημείων της Αιγίνης έρχεται να συμπληρώσει ένα δεύτερο λατομείο που λειτουργεί παράνομα σ’ ένα άλλο λόφο, στην Παληαχώρα. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν διάσπαρτες 35 περίπου βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες, κτισμένες ανάμεσα στον 13ο και 17ο αιώνα.

Το δεύτερο αυτό λατομείο απέχει 120 μόνο μέτρα από την κοντινότερη εκκλησία και 600 μέτρα από τη μακρινότερη. Αποτέλεσμα: από τις δονήσεις των εκρήξεων των φουρνέλων οι τοίχοι των εκκλησιών έχουν υποστεί ρωγμές, με συνέπεια να καταστρέφονται οι τοιχογραφίες.

Και ενώ η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει ενεργήσει για το κλείσιμο του λατομείου και η τοπική Αστυνομία έχει σχηματίσει αρχαίο μηνύσεων, το λατομείο συνεχίζει απρόσκοπτα τη λειτουργία του!»

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Γιατί η Αίγινα… έχει προ πάντων μέλλον (τον καιρό που τα παιδιά ζούσαν απ’ το συσσίτιο, 1947)

Ο κύριος Ζητρίδης, με επιχειρήματα Β’ Γυμνασίου, περιγράφει την Αίγινα σαν να είναι ιαπωνική ακτή:

«Ρόδινες κι απαλές ακρογιαλιές, γαλάζια διάφανα νερά που καθρεφτίζουν στα πεντακάθαρα βάθη τους την λευκότητα μαρμάρων, ξερές πλαγιές και λόφοι χαμηλοί καταπράσσινοι. Να η Αίγινα, τ’ ωμορφότερο στολίδι του Σαρωνικού. Μέσα στα γαλάζια του αφρισμένα κύματα, ξαπλώνει ηδονικά το ώμορφο κορμί της και λάμπει πάντα σε χρώματα ρόδινα και χρυσαφιά, μέσα στις χειμωνιάτικες λιακάδες, τ’ Απριλιάτικα μαβιά δειλινά και τις αστροφώτιστες καλοκαιρινές νύχτες. Να η Αίγινα!…»

Στη συνέχεια μάλλον προσγειώνεται μια και τον διαβάζουν:

«…Ο Πόλεμος κι η Γερμανική κατοχή την άφησαν με πολλές πληγές. Όμως σιγά-σιγά και σταθερά η ζωή αρχίζει να ξαναπαίρνη τον παληό γρήγορο ρυθμό της…»

Και ξεκινάει το καλό:

«… Οι ξένοι ξαναβρήκαν μ’ ενθουσιασμό τ’ αγαπημένο νησί τους, με την αξέχαστη δροσιά του, τις μαγικές νύχτες του και τις καλοκαιριάτικες φεγγαροβραδυές του… Λίγα κεφάλαια, πολλή έμπνευσι και ακόμα πιο πολλή δουλειά. Είναι αυτά που απαιτούνται για να δώσωμε –την Αίγινα σ’ ένα πλαίσιο αρμονικό με την ώμορφη, την απαλή, τη γλυκειά, τη γελαστή φύση της…»

Και μετά τη διασκέδαση το καθήκον, λίγο πιο ψυχρά, αν και όχι χωρίς τις απαραίτητες αλλά υπερβολικές αναφορές, στο όριο της τοπικής ψύχωσης:

«…Το όφελος θάναι διπλό. Οικονομικό πρώτα. Γιατί η κίνησι θα πολλαπλασιασθή, το ζήτημα αυτό το βοηθά και η ανοργάνωτη ακόμα συγκοινωνία ξηράς και θαλάσσης. Η Αίγινα κοντά στο κέντρο και με ευκολία ταξιδιού συγκεντρώνει πολύ κόσμο. Το μυστικό είναι να βρη ο κόσμος ό,τι χρειάζεται ώστε να συνηθίση να έρχεται πάντα εκεί ακόμη και όταν θα μπορεί να ταξιδέψη πιο έξω. Και δεύτερο το όφελος –συνέπεια του πρώτου- θάναι ηθικό και κοινωνικό, γιατί με τον τρόπο αυτόν δεν θα σταματήσει ούτε θ’ αργοπορήση η γοργή πορεία προς τι μεγάλες κατακτήσεις του πολιτισμού την οποίαν η Αίγινα από τόσους αιώνες συνεχίζει…»

Οι συγκρίσεις και μια πρωτόλεια διαφήμιση-Αίγινα, το πιπέρι της ζωής:

«…Σήμερα συναγωνίζεται μ’ επιτυχία θάλεγα με υπεροχή απόλυτη την Μύκονο, Σύρο, τη Σέριφο κι ένα σωρό άλλες κοσμικές εξοχές. Γιατί στην Αίγινα, δεν μπορείς να πλήξης. Τα φωτεινά πρωινά της λουσμένα στον ήλιο, σκορπίζουν το κέφι, τη χαρά την υγεία. Είναι ολόκληρα χαρισμένα στα νειάτα που γεύονται μ’ απληστία το πιπέρι της ζωής.το φρέσκο μαϊστράλι που ανάλαφρο ρυτιδώνει την καθάρια θάλσσα, γιομίζει από χαρούμενες φωνές, γέλοια, τρελά παιχνηδίσματα. Τα νειάτα γλεντούν ξένοιαστα, δίπλα στην έξοχη φύση…»

«Ρωμαντισμός» και μεταμφυλιακές αναζητήσεις της αστικής τάξης. Το ηλιοβασίλεμα, πριν ανακαλυφθεί η Σαντορίνη:

«Κι αργότερα στα μενεξεδένια της δειλινά, την ώρα που το σούρουπο σέρνει πάνω στ’ ακίνητα νερά τα μαβιά, τα πορτοκαλλιά του χρώματα, όσοι νιώθουν μέσα τους να τους ταράζη ο ρωμαντισμός, το πάθος η νοσταλγία αφίνουν την ψυχή τους να γεμίση από τ’ όραμα της γραφικής ακρογιαλιάς που την απλή κι απαλή γραμμή την δεν την κόβει καμιά ασχήμια.Ο ορίζοντας πεντακάθαρος, ανοιχτός ως πέρα, αφήνει ελεύθερο το βλέμμα ν’ απλωθή ως κάτω εκεί που ο ήλιος γέρνει κουρασμένος να βουτήξη πίσω από τις γκρίζες θαμπές βουνοκορφέ. Η θάλασσα σκουραίνει και οι πλαγιές βάφονται μωβ, ύστερα γκρίζες υστέρα βαθυγάλανες. Κι ακόμα είναι η νύχτα. Η νύχτα η αξέχαστη η Αιγινήτικη, η γαλάζια νύχτα, η φωτισμένη αχνά από μύρια αστέρια που βαστούν στέρεα διαμαντένια καρφιά τον πρόσχαρο ουρανό: Η νύχτα που οδηγεί το χέρι του ποιητή να γράψη τους ώμορφους στίχους του.

Τ’ ώμορφο φεγγάρι χαίρομαι της Αίγινας το λούσο

που πάνω από τη θάλασσα τραβάει χρυσά κουπιά,

κι απόψε που είναι ακοίμητο  στο φως του θα σε λούσω

για να σωπάσεις πια…»

Ποιος να σωπάσει άραγε;

Από τον «ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ» 2, ΜΑΡΤΙΟΣ 1947, σελίδες 13-14

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

του νερού τα παραμυθιάσματα, σ” ένα νησί χωρίς νερό, σ” ένα κόσμο χωρίς παραμύθι και νερό

Μαζί με τις απαραίτητες καλλιτεχνικές, οικολογικές, αρχαιολατρικές τηγανιές, τα 200 μέτρα της παραλίας και του αστικού καρκατσουλιού, σε μια τηλεοπτική εκδοχή που συμφωνεί σε μια αέναη, ατέρμονη και αειφόρο κατανάλωση. Καταβροχθήστε την Αίγινα.

http://www.ert.gr/webtv/et3/item/7907-Aigina-13-10-2012#.UJSp8GcU6uI

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

εν ολίγοις…

Οι καταστάσεις όλο και σοβαρεύουν με ελάχιστα γεγονότα καθημερινής σημασίας να διασαλεύουν το σκηνικό. Από τη μια ο φόβος κι από την άλλη η αδιέξοδη προσδοκία της αλλαγής του, φαίνονται να πρωταγωνιστούν, χωρίς όμως κανένα εφόδιο στη σκέψη και στην πρακτική που θα δίνουν μια πραγματική αίσθηση αλλαγής προς το καλύτερο. Οι προξενητάδες της τοπικής εξουσίας έχουν ισχυρές ιδεολογικές βάσεις κι ακόμα πιο ισχυρό παρελθόν. Επομένως κάθε κίνηση χωρίς ιστορικότητα, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σπάει το κεφάλι της σε ένα ισχυρό τείχος. Η σχεδία δεν παίζει το ρόλο της επετηρίδας σ” αυτή τη συγκυρία αναδημοσιεύοντας για το παρελθόν του νησιού, τεκμήρια. Δίπλα στις προφορικές αφηγήσεις, τα γραπτά δημόσια κείμενα για την Αίγινα, μπορούν να αποτελέσουν ερμηνείες για το παρόν. Γιατί το νέο βγαίνει από το κέλυφος του παλιού.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για τον κύριο Ενωμοτάρχη Αιγίνης, κύριον Σ.Ταϊφάκη (χα!)

 

«Μάχη με κυνηγετικά όπλα έγινε τη νύχτα στις 27 Μάη 1977 στη θέση Τζίκηδες, όταν τέσσερις κυνηγοί που πήγαν με ένα τζιπ να στήσουν «καρτέρι» για λαγούς σε απαγορευμένη περιοχή, δέχτηκαν πυροβολισμούς από αγρότες της περιοχής. Τις τουφεκιές των τεσσάρων λαθροκυνηγών τις άκουσαν οι Σ. Γκίκας, 30 χρονών, ο πατέρας του Γεώργιος, 59 χρονών και ο εξάδερφός του Ιωάννης, 32 χρονών, κάτοικοι της περιοχής. Πήραν κι αυτοί τα τουφέκια τους κι έτρεξαν προς το τζιπ. Τους φώναξαν να σταματήσουν, αλλά εκείνοι δεν άκουσαν. Τότε ο Σωκράτης Γκίκας πυροβόλησε εναντίον των ανθρώπων του τζιπ με αποτέλεσμα να τραυματίσει σοβαρά τον επιβαίνοντα Β. Καραγιάννη, 46 χρονών, εστιάτορα και ελαφρότερα τον ενωμοτάρχη Σ. Ταϊφάκη»

ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ, ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΝΗ 1977, ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ 4, ΔΡΧ. ΧΡΟΝΟΣ Δ΄, ΑΡΙΘ.ΦΥΛΛΟΥ 51

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Δημοτικό Συμβούλιο Αίγινας 1977, ώρα μηδέν…

 

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Μ’ αυτόν τον τίτλο, η εφημερίδα εν ολίγοις κάνει έκκληση στο κοινό της Αίγινας να παρακολουθεί τα δημοτικά συμβούλια στο νησί, προκειμένου το τραμπουκομάνι να σταματήσει να κάνει το θεσμό πεδίο μάχης: «…λες και να τόχαν τάμα, κανείς συμπατριώτης εκτός από μερικούς που μετριώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και που είναι οι ίδιοι πάντα, δεν έλαβε τον κόπο να ανέβει πάνω…». Κι αφού περιγράφει περίπου την αφορμή της αιτίας (επιστολή Μπακόπουλου-υπόθεση μεταφοράς νερού) για τις φάπες που έπεσαν στις 3/6/77, (με ημερομηνία έκδοσης 1/6/77;-πιθανόν λάθος τυπογραφικό)αναφέρει τα εξής: «…Αντεγκλήσεις λόγων για να φτάσουν σε βιαιότητες έργων και να καταλήξει το δημοτικό συμβούλιο να διαλύσει τη συνεδρίασή του…». Για να τεκμηριώσει την προτροπή της η εφημερίδα γράφει ότι «…η παρουσία του λαϊκού στοιχείου στις δημόσιες συνεδριάσεις οποιουδήποτε φορέα δημιουργεί ένα διαφορετικό κλίμα. Κάνει τον ομιλητή προσεκτικότερο, τον σύμβουλο συνεπέστερο, γιατί η παρουσία ασκεί μια μορφή άμεσου ελέγχου…».

Το ενδιαφέρον του δημοσιεύματος αφορά στα τότε ήθη, που μάλλον έχουν αλλάξει. Όσοι στις μέρες μας παρακολουθούν τα δημοτικά συμβούλια ομονοούν για τη συμπεριφορά του δημοτικού συμβουλίου που συνήθως είναι «πολιτισμένη» όταν δεν έχουν να δώσουν παράσταση μπροστά σε κόσμο. Ποιος είναι άραγε ο λόγος; Πιθανόν είχαμε να κάνουμε στο παρελθόν με πιο αυθεντικούς ανθρώπους (τραμπούκους ή όχι) που ντρεπόντουσαν μπροστά σε κόσμο να προβούν σε «απολίτιστες» ενέργειες. Αντίθετα σήμερα για λόγους εντυπωσιασμού και πρόκλησης ρήξεων όταν υπάρχει το κοινό, προκαλούν φασαρίες.

ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ, ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΝΗ 1977, ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ 4, ΔΡΧ. ΧΡΟΝΟΣ Δ΄, ΑΡΙΘ.ΦΥΛΛΟΥ 51

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Με υδροπλάνα και βαπόρια και με τους ξένους τους καλούς

 

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Η ΑΥΞΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΙΓΙΝΗΤΙΚΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΉ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ

Υπό του Πολ. Μηχαν. Κ. Δ. Ν. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ Διατελέσαντος καθηγητού των Πρ. Σχολών του Ε. Μ. Πολυτεχνείου Διευθυντού των Σιδηροδρόμων Αττικής Συμβούλου της Αγροτικής Τραπέζης κλπ.

 «…Τέλος ερχόμεθα εις τον ευκολώτερον και βεβαιώτερον τρόπον αυξήσεως του εισοδήματος. Δι’ αυτήν θα βοηθήση ασφαλώς δια γενικότερους λόγους αυξήσεως του διεθνούς εν Ελλάδι τουρισμού και το κράτος, λόγω των περίφημων Αιγινήτικων αρχαιοτήτων. Δια τον τουρισμόν πρέπειο να γίνουν τα ακόλουθα. α)Να νοικοκυρευθή η πόλις και να διευθετηθή ο λιμήν ώστε να καταστή ευχερής η συγκοινωνία με καλά πλοία. β)Να διορθωθούν όλοι οι δρόμοι και να γίνουν νέοι ώστε να είναι δυνατόν να περιέρχεταί τις όλην την νήσον με αυτοκίνητον, ακόμη και μέχρι των βουνών, οπόθεν η υθέα είναι αλησμονήτως μαγευτική, ιδίως με την σελήνην  ή κατά την δύσιν τόσον πολύ μάλιστα, ώστε τα φημιζόμενα σχετικών παγκοσμίως περίχωρα και ο κόλπος της Νεαπόλεως της Ιταλίας, να μην «κάνουν φράγκο» εμπρός εις την Αίγιναν ως ατομικώς διεπίστωσα. γ)Να ανεγερθούν τουριστικά περίπτερα εις τα επίκαιρα μέρη των αρχαιοτήτων. Ταύτα δια τον διεθνή και Ελληνικόν Τουρισμόν. Δια τον τελευταίον, πρέπει προσθέτως και ειδικώς, να γίνουν τα ακόλουθα

α)Να ανεγερθούν ξενοδοχεία εις κατάλληλα πέριξ της πόλεως υψώματα. β)Να δημιουργηθούν συγχρονισμένα κέντρα διασκεδάσεως, με κινηματογράφον, Ντανσιγγ, γήπεδα αθλοπαιδιών, θαλασσίαν πλαζ, κλπ. γ)Να δημιουργηθή τάχιστη συγκοινωνία με τον Πειραιά με μικρά πλοία τύπου καταδιωκτικών, ή έστω και με υδροπλάνα, κατά τρόν ώστε οι εργαζόμενοι εις Πειραιά και Αθήνας, να έρχονται εις Αίγιναν, τόσο ταχέως όσον π.χ. εις την Βουλιαγμένην κλπ. δ) Τέλος πρέπει να γίνη συστηματική εκμετάλλευσις των ιαματικών λουτρών, τα οποία κρίνονται ως της πρωτίστης γραμμής, παρά των ειδικών…»

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 2, ΜΑΡΤΙΟΣ 1947, σελίδες 4-5

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η μέριμνα των εν Πειραιεί Αιγινητών

 

Οι εν Πειραιεί Αιγινήται

Η ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΙΓΙΝΗΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

«…Ο Σύλλογός μας εζήτησεν από τους εν Αιγίνη συμπατριώτας μας να υποδείξουν τι θέλουν οι έμποροι, οι επαγγελματίαι, η Λιμενική Επιτροπή, ο Τουρισμός κλπ. δια να παράσχη ο Σύλλογος την συνδρομήν του.

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1947, σελίδα 21

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ (1947)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΜΑΣ

«Ο τίτλος μας θα ανησυχήση τους πλουσίους μας διότι μετά την απελευθέρωσιν προς αυτούς απηυθήνοντο αιτήσες βοηθείας. Σήμερον δεν πρόκειται περί αυτού, θα προσπαθήσωμεν να υποδείξωμεν εις τους πλουσίους μας τρόπους επωφελούς τοποθετήσεως των χρημάτων των για το καλό και της Αιγίνης και αυτών των ιδίων. Η Αίγινα ως γνωστόν είναι ένα προνομιούχο νησάκι. Το κατ’ εξοχήν ξερό κλίμα της εύφορον έδαφός της αλλά και κυρίως η μικρά απόστασις που την χωρίζει από το μεγάλο κέντρον που είναι η Πρωτεύουσα, παρέχει δυνατότητας εκμεταλλεύεσεως των προσόντων τούτων και επωφελούς τοποθετήσεως κεφαλαίων. Θα προσπαθήσωμεν να υποδείξωμεν μερικά έργα εις την Αίγιναν, η εκμετάλλευσις των οποίων ελπίζομεν να κριθή από τους ενδιαφερόμενους επωφελής.

Και αρχίζομεν από την εξυπηρέτησιν των κατά το καλοκαίρι συγκεντρουμένων ξένων εις την Αίγιναν. ΟΙ ξένοι αυτοί φεύγουν από την ζέστην της ασφάλτου και έρχονται εις την Αίγινα είτε για λίγες ημέρες, είτε μόνον για το Σαββατοκύριακο και με το σκοπό να δροσιστούν στην όμορφη θάλασσα της Αιγίνης. Δεν βρίσκουν όμως τις εγκαταστάσεις και τα κέντρα εκείνα που θα τους δώσουν τα (…) να ευχαριστηθούν.

Μια κατάλληλος διασκευή των δασιλίων που είναι εμπρός στις Φυλακαίς ή στον Παλαιόν Λιμένα εις τρόπον ώστε να παρέχη πάσαν εξυπηρέτησιν εις τους φίλους των λουτρών, είναι μια επιτυχής τοποθέτησις. Εννοούμεν να περιφραχθούν και να περιποιηθούν τα δασίλια αυτά, ν’ ανεγερθή ένα περιποιημένο περίπτερο, το οποίο να παρέχη παν είδος δροσιστικού, να ιδρυθούν μερικά υπόστεγα για να αναπαύονταιο οι κολυμβηταί, ακόμη δε να γίνουν μερικαί εγκαταστάσεις μέσα στη θάλασσα για τα κολυμβητικά παιγνίδια, ώστε οι εξερχόμενοι να μένουν ευχαριστημένοι. Η απόστασις από Πειραιώς εις Αίγιναν με τα προπολεμικά βαποράκια αλλά και με τα σημερινά καΐκια, είναι υπόθεσις δυο ωρών. Έχουμε το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι η καθημερινή πρόοδος θα μειώσει ακόμη τον χρόνο της διαδρομής αυτής. Είναι πάρα πολλοί που αν ξεύρουν ότι σε τόσο μικρή απόστασι θα βρούν μια ώμορφη θάλασσα και ένα ώμορφο κέντρο, θα ξεκινήσουν για το Σαββατοκύριακό τους και ενώ και αυτοί θα ευχαριστηθούν και θα φύγουν με κακές αναμνήσεις και ο επιχειρηματίας θα ικανοποιηθή. Αν μάλιστα μπορούσαμε να ελπίσωμε και σε ένα άνετο και ταχύ βαποράκι, που να μπορή να κάμη δυο ή και τρία δρομολόγια την ημέρα παρέχον άνεσι στον ταξειδιώτη, βέβαι οι ξένοι θα ήρχοντο με μεγαλύτερη ευχαρίστησι από σήμερα. Ας σημειωθή ότι σε έναν πρόχειρο υπολογισμό με τον μακαρίτη Στρατηγό Π. Πετρίτη προπολεμικώς, επί 100 εισιτηρίων που εκόπτοντο εις την γραμμήν Σαρωνικού, τα 52 ήσαν μόνον δια την Αίγινα»

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 1, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1947, σελίδα 5

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για να μην δουλευόμαστε στην Αίγινα…

 

Αρκούν οι λοιδορίες για τον απλό κόσμο της Αίγινας και οι διάφορες «αριστερές» θεωρίες για τον «καθυστερημένο» πληθυσμό που δεν γνωρίζει το συμφέρον του. Όψεις της αλήθειας που διατυμπανίζονται για να κρύψουν τη γύμνια πολιτικών επιλογών κομμάτων, οργανώσεων και λοιπών που βαυκαλίζονται για αυτήν. Ας τελειώνει πια τουλάχιστον η κοροϊδία των συγκεντρώσεων της παλιάς προβλήτας, θέαμα προσφιλές της παραλίας των 200 μέτρων που επιβεβαιώνει την θέλησή της να μην κινείται τίποτε, πέρα από τις τουριστικές ατραξιόν που μέρος τους αποτελούν οι «αγωνιστικές, παλλαϊκές κινητοποιήσεις» στο νησί μαζί με τα καθιερωμένα «χίλια μύρια κύματα». Όχι δεν υπάρχει κίνδυνος να «φαγωθούμε μεταξύ μας». Απλούστατα δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Ας συγκεντρωνόμαστε κάπου μακριά από το εναλλακτικό φουαγιέ της παραλίας με την «επανάσταση της φλυαρίας» για να λέμε και δυο ουσιαστικές κουβέντες για την Αίγινα… για τον κόσμο…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Απεργία 18 του Οκτώβρη 2012

«Όσο περνούν τα χρόνια ανακαλύπτεις

ότι τα σκοινιά που σ’ έδεναν

δεν ήτανε παρά κλωστές.

                                                             Κλωστές που δε μπορείς να σπάσεις πια»

Αργύρης Χιόνης

Αιγινήτη, Αιγινήτισσα, τα Μνημόνια κι η Τρόικα είναι εδώ

Σου είπε πριν από δυόμιση χρόνια, η ηγεσία της πρώην δημοτικής αρχής Αίγινας, δια στόματος δημάρχου, ότι «η κρίση είναι ευκαιρία για την Αίγινα». Αλλά δεν σου είπε κανείς, το ποιους εννοούν «Αίγινα». Και δεν σου είπε κανείς, το τι εννοούν «ευκαιρία». Ούτε και συ αναρωτήθηκες. Πάντως δεν εννοούσαν εσένα για «Αίγινα», συμπολίτη. Όταν με μαυραγορίτικο κομπασμό, έλεγαν για «ευκαιρία», δεν εννοούσαν το πώς θα τα βολέψεις εσύ. Κοίτα γύρω σου και δες ποιος είναι καβαντζωμένος, ποιος δεν πληρώνει το νερό, σε ποιον γίνονται ρυθμίσεις, ποιου τραγουδούν οι ταμειακές μηχανές, πόσο πληρώνει τους υπαλλήλους του, σε ποιον κάνουν τεμενάδες, ποιος έχει ευκαιρίες και κρίνε.

Σου είπαν όλοι, πριν από δυο χρόνια στις δημοτικές εκλογές (εξαίρεση ήταν η Λαϊκή Συσπείρωση Αίγινας, η οποία όμως συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές) ότι ο Καλλικράτης είναι «η νέα καλή Διοίκηση», ότι «η αποκέντρωση –πλέον- γίνεται πράξη», ότι «ο Δήμος θα πάρει πολλές αρμοδιότητες» κλπ. κλπ. Δεν σου είπαν όμως το τι εννοούν «αποκέντρωση», το τι εννοούν «αρμοδιότητες» κι αν αυτά θα είναι, οπωσδήποτε, καλό για σένα. Ούτε κι εσύ αναρωτήθηκες. Είδες στις λίστες το γείτονά σου, τον ξάδερφό σου, το φίλο σου, τον θείο σου, την κουμπάρα σου, τον αδερφό σου και πήγες με «δαγκωτή» την ψήφο στις κάλπες, για την κάλπικη δημοκρατία τους. Δεν σου είπαν ούτε για το γεγονός ότι θα πάψει να χρηματοδοτείται η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δεν σου είπαν ότι Καλλικράτης σημαίνει νέοι φόροι, εγκατάλειψη των υποδομών, συνάψεις δανείων από τις τράπεζες-τοκογλύφους, νέες τιμολογήσεις στις δημοτικές παροχές κλπ. και το πιο σπουδαίο: ότι ο Καλλικράτης είναι ένα βαποράκι του χρήματος που θα έρθει για τους μεγαλοεργολάβους και τους επιχειρηματίες. Δεν μιλούσαν για σένα, όταν «Όλοι Μαζί», με «Κίνηση Ευθύνης» πήγαιναν «Πρόσω Ολοταχώς» για την εξουσία.

Σου λένε ότι πρέπει να τακτοποιείς τις υποχρεώσεις σου αλλά δεν σου λένε ότι έχουν κάποιους (Χ τω αριθμώ), μεγαλο-οφειλέτες που τον τελευταίο καιρό, τους καλούν να κάνουν ρυθμίσεις… Κι όταν αναρωτιέσαι, σε ακούν οι καρέκλες και τα τραπέζια στα καφενεία.

Σου είπαν ότι θα έχουμε νερό και ότι θα πρέπει να πληρώνεις για τη μεταφορά του, 4.500.000 ευρώ το χρόνο, σε έναν τυπά που όπως δηλώνει αγαπά υπερβολικά τη νύχτα και τα μαγαζιά της κι έχει και τις «άκριές» του εδώ στο νησί. Κι επειδή ο Δήμος χρωστάει και επειδή κάποιοι μεγαλοφειλέτες (κι όχι μόνο) πρέπει να ζουν άνετα σ’ αυτόν τον τόπο και να κάνουν πιο άνετες διακοπές τεσσάρων εποχών με τις εισφορές των πολλών, αυξήθηκε η τιμή του νερού.Ούτε κι εσύ αναρωτήθηκες για το αν μπορεί το ίδιο το νησί που έχει ταΐσει κι έχει δώσει τόσο χρήμα σε παράσιτα, να έχει δικό του καράβι. Εδώ λοιπόν δεν σου έχουν πει το πόσο αγαπούν κάποιοι, τον υδρομεταφορέα που χτίζει με τα χρήματά σου κι άλλο καράβι, κι άλλο καράβι. Αυτοί είναι η «Αίγινα» που εννοούσε ο πρώην δήμαρχος ότι έχει «ευκαιρία» από την κρίση. Για ποια «Αίγινα» μιλάει και ο νυν όταν κάνει δηλώσεις για την «ανταγωνιστικότητα» και την «ανάπτυξη»;

Σου είπαν ότι θα δώσουν λύσεις για όλα τα προβλήματα της Αίγιναςκι εσύ μαύρισες αυτούς που «δεν γουστάρεις» και ψήφισες άλλους γιατί σου φάνηκαν ενθουσιώδεις και ειλικρινείς. Και γιατί κάτι (ίσως…) σου υποσχέθηκαν, προσωπικά. Είδες και κάποιους να κυκλοφοράνε με βουλευτές, με παράγοντες, με επιχειρηματίες, σου χτύπησαν την πλάτη, σου έσφιξαν το χέρι και συ χαλάρωσες τον εγκέφαλό σου. Ψήφισες ένα μνημόνιο για το νησί συμπολίτη. Ένα τοπικό μνημόνιο. Αυτό είναι ο Καλλικράτης.

Πέρσι το καλοκαίρι, σε δημοσιεύματα, είδες ότι ο Δήμος Αίγινας βρίσκεται στους πιο χρεωμένους δήμους της χώρας κι ότι υπάρχει ενδεχόμενο επιτήρησης από την Τρόικα. Κι αυτό σου φάνηκε πολύ μακρινό. Δεν χρειάστηκε να αναρωτηθείς. Όταν το δεις γραμμένο σε νόμο (πιθανότατα και σε ένα επόμενο μνημόνιο που θα συμπεριλάβει τις υπέρ-χρεωμένες τοπικές αυτοδιοικήσεις) ότι εκτός από αυτά τα παραπανίσια που χρωστάς για τη ΔΕΗ, για την Εφορία, για το νοίκι, για το ΤΕΒΕ, για το τηλέφωνο και για το νερό, εκτός από αυτά που σου κόβουν στη σύνταξη, εκτός από αυτά που σου κόβουν στο μισθό, ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ (αυτών που εννοούν «Αίγινα»), ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΑΨΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΕΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ, ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΥΠΕΡΤΙΜΟΛΟΓΗΘΗΚΑΝ, ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ (από αυτούς που ψήφισες)…

 

 «Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν” ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει.
Λίγο ακόμα,

να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα» 

Γιώργος Σεφέρης

Μαζί! Επιτέλους, μαζί!

Ποτέ δεν είναι αργά, συμπολίτη.

-Να έρθουμε κοντά με το γείτονα, να μετρήσουμε τις ανάγκες μας και να δούμε το πώς μπορούμε να αλληλοβοηθηθούμε. Μαύρο φίδι που μας έφαγε αν δεν το κάνουμε. Όλους όσους είμαστε σε επισφαλή θέση. Να μαζευόμαστε σε σπίτια, σε δημόσιους χώρους, σε σοκάκια, όπου μπορούμε να βρεθούμε για να ετοιμάζουμε τις διαδηλώσεις μας ενάντια σ’ όλους αυτούς που θέλουν να μας απομυζήσουν τη ζωή με τα μέτρα που παίρνουν. Να βρούμε τρόπους να δίνουμε το χέρι ακόμα και μ’ αυτόν που μαλώσαμε τις εποχές που αυτό ήταν πολυτέλεια.

-Να σταματήσουμε να μηρυκάζουμε τις μπούρδες των μπλογκ και των φυλλάδων του νησιού αναπαράγοντας κουτσομπολιά για τον Α και τον Β παράγοντα. Αυτός είναι τρόπος στρατολόγησης οπαδών του κυρίου Τάδε ή του κυρίου Δείνα. Αν δεν θέλουμε να είμαστε σε κοπάδι πρέπει να δούμε τι καλό μπορούμε να κάνουμε εμείς, μαζί, ασκώντας εποικοδομητική κριτική.

-Να είμαστε έτοιμοι όταν θα κόψουν το ρεύμα στο γείτονα. Να είμαστε εκεί με …όλα τα απαραίτητα, μιας και δεν μπορούμε να πείσουμε κανένα μηχανισμό για το δίκιο μας. Είδες το τι έγινε με το απάνθρωπο κόψιμο παροχής ρεύματος στο Κέντρο Αιμοκάθαρσης της Κυψέλης τον περασμένο μήνα. Αν μαζευόντουσαν 20 άνθρωποι-γείτονες-αναγκαιούχοι (με άγριες διαθέσεις και … όλα τα απαραίτητα) θα έκοβαν το ρεύμα αφήνοντας σε κίνδυνο τους ασθενείς; Να είμαστε δίπλα όταν θα πάνε να κάνουν κατάσχεση στο σπιτάκι ή στο μαγαζάκι του συνανθρώπου μας. Σ’ αυτού που δεν τον συμπαθούμε. Τι να κάνουμε; Κανείς δεν είναι τέλειος.

-Να κλείσουμε την τηλεόραση που είναι το δηλητήριο στην καθημερινή μας ζωή και μόνο ψέματα μπορεί να πει για τη «διάσωσή» μας από τις δόσεις και τις εκταμιεύσεις της Ευρωπαϊκής Τράπεζας ή να διαφημίζει τους φασίστες, νοσταλγούς του Χίτλερ να κάνουν τις μπίζνες τους. Να κλείσουμε την τηλεόραση που μας μοιράζει ένα σωρό σκουπίδια, σίριαλ, «έξυπνες διαφημίσεις»  και να στραφούμε στο βιβλίο, στην συζήτηση, στη μόρφωση.

-Να αγωνιστούμε για τα σχολεία, για το Κέντρο Υγείας, για τις συγκοινωνίες, για την ακτοπλοΐα, για το νερό, για τη διαχείριση σκουπιδιών, για τα εργασιακά, για τον Πολιτισμό, για τα παιδιά μας, για τη γειτονιά μας, για την ανεργία, για τις υποδομές του νησιού και να μην «το παίζουμε» «θαμώνες» που κοιτούν από μακριά τους «γραφικούς» όταν γίνεται κάτι. Μαζί «θα βγάλουμε το φίδι από την τρύπα». Εκεί θα πούμε τις αντιρρήσεις μας κι όχι στον καφενέ ή στο σπίτι, το «δεν γίνεται τίποτε».

-Να σταματήσουμε να «αγωνιζόμαστε» μόνο «για την πάρτη μας», μπας και σωθούμε. Αν ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα θα ψοφήσει κι η δική μας.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

για το πρώιμο εργοστάσιο νερού στην Αίγινα, στα 1977

Όσοι διάβασαν τον ποταμό-επιστολήτου δημάρχου Αξιώτη προς τον υδρομεταφορέα της εποχής 1977, Μπακόπουλο, θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν και την απάντηση Μπακόπουλου που δημοσιεύει το αριστερό «Βήμα της Αίγινας» χωρίς σχολιασμό από πλευράς του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι η εν λόγω εφημερίδα σε άλλο της άρθρο, παράλληλο προς την επιστολή, υπερθεματίζει –εμμέσως, πλην σαφώς- σε επιχείρημα που χρησιμοποιεί ο τότε υδρομεταφορέας για την ακαταλληλότητα των πηγαδιών που υδροδοτούν το δημοτικό δίκτυο ύδρευσης στην Αίγινα, γεγονός όχι απίθανο. Η συνθετότητα του προβλήματος νερό στην Αίγινα από τότε, όπως και η πρώιμη μπίζνα φαίνεται να είναι οι προπομποί του σημερινού μας αδιεξόδου. Διαβάστε προσεκτικά από το «Βήμα της Αίγινας», ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΝΗ, ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ 4 ΔΡΧ., ΧΡΟΝΟΣ Δ΄, ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 51:

«…Γιατί ο Δήμος παίρνει νερό από πηγάδια που δεν πληρούν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για την προστασία της υγείας μας; Γιατί ο Δήμος αγνοεί τις απαγορεύσεις και υποδείξεις του Τμήματος Υγιεινής της Νομαρχίας; Γιατί το χρέος του Δήμου προς την εταιρία που φέρνει νερό στην Αίγινα έχει ξεπεράσει τα 4.500.000 δρχ.;

Σ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα ο Δήμος έριχνε νερό στις δεξαμενές, από 4 ιδιωτικά πηγάδια, πράγμα που συνεχίζεται και σήμερα, χωρίς την έγκριση της υπηρεσίας του Τμήματος Υγιεινής. Η αρμόδια υπηρεσία με έγγραφό της στις 14 Μάρτη 1977, πληροφορούσε το Δήμο για τις απαραίτητες προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν τα πηγάδια από τα οποία υδρεύεται η Αίγινα. Και το έγγραφο κατέληγε: «Μετά το πέρας των εργασιών προστασίας των πηγαδιών, παρακαλούμε να ειδοποιήσετε την υπηρεσία για διενέργεια δειγματοληψίας για χημική και μικροβιολογική εξέταση». Η Δημοτική αρχή όμως αγνόησε τις συστάσεις του Τμήματος Υγιεινής … Αποτέλεσμα τούτου  ήταν να καταγγελθεί το γεγονός στην αρμόδια υπηρεσία Υγιεινής η οποία με έγγραφό της στις 30 Απρίλη 1977, ζητάει τη διακοπή υδροληψίας από τα πηγάδια που τα χαρακτηρίζει ότι «στερούνται επιφανειακής προστασίας και δεν έχουν τύχει της αδείας της προβλεπομένης από τον Υγειονομικό Κανονισμό». Το έγγραφο αυτό δεν διαβιβάστηκε σε κανένα από τα Δημοτικά Συμβούλια… Το ίδιο το νερό είναι ακατάλληλο για πόσιμο. Αυτό ακριβώς δηλώνει ρητά και το έγγραφο της 20ης Μάη 1977, που έστειλε η Υπηρεσία Υγιεινής προς τον Δήμο. Σύμφωνα με το ίδιο το έγγραφο, επιτρέπεται να παίρνει ο Δήμος νερό από τα πηγάδια ΜΟΝΟ σε περίπτωση ΑΙΧΜΗΣ και ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΧΡΗΣΗ πλυσίματος πιάτων, ρούχων, ατομικής καθαριότητας και ΟΧΙ για πόσιμο. Επειδή όμως είναι τεχνικά αδύνατο να γίνει αυτός ο διαχωρισμός στη χρήση νερού, το συμπέρασμα που βγαίνει από το παραπάνω έγγραφο είναι ότι ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ο Δήμος να ρίχνει νερό από τα πηγάδια στις δεξαμενές του… πρώτο και κύριο υπονομεύει την υγεία των κατοίκων και δεύτερο αναγκάζει το Δήμο να παραβιάζει τις συμβάσεις που ο ίδιος υπέγραψε μ’ αποτέλεσμα να εμπλέκεται σε δικαστικούς αγώνες με την προμηθεύτρια εταιρία νερού… το χρέος καθημερινά ανεβαίνει και έφτασε τα 4.500.000 δρχ. τη στιγμή που η τιμή αυξάνεται και οι πληρωμές από τους δημότες γίνονται κανονικά και το ποσό που εισπράττεται υπερκαλύπτει το κόστος αγοράς νερού… Έπειτα υπάρχει μια εντελώς ακατανόητη ενέργεια της Δημοτικής Αρχής. Όταν ξηλώθηκε το μουράγιο από την παλιά προβλήτα μέχρι την Παναγίτσα, ο Δήμος εκμεταλλευόμενος σωστά το σκαμμένο μουράγιο, θέλησε να τοποθετήσει σωλήνα που θα επέτρεπε σε υδροφόρα να πλευρίσει στο καινούριο λιμάνι, δηλαδή στο μέρος που βρίσκεται μπροστά στο ηρώωον. Επειδή δεν είχε χρήματα για τη σωλήνα αυτήν, ζήτησε τη βοήθεια της εταιρίας Μπακόπουλος ΕΠΕ η οποία του παραχώρησε δωρεά τις σωλήνες για τη συμπλήρωση της σύνδεσης (70 περίπου μέτρα). Ο Δήμος αφού έκανε την σύνδεση άφησε ένα κομμάτι σωλήνας (1,50 μέτρο) χωρίς να το συνδέσει, έτσι η υδροφόρα που αγόρασε η προμηθεύτρια εταιρία, 2.500.000 τόνων από το κόστος των 30.000.000 και που θα μπορούσε εύκολα να εξασφαλίσει γρήγορα και πολύ νερό στο νησί, μένει από τις 9.5.77, ημέρα αγοράς της, ανεκμετάλλευτη για τις ανάγκες σε περισσότερο νερό του νησιού μας, τώρα που μπαίνει το καλοκαίρι. Γιατί η δημοτική αρχή άφησε το τμήμα αυτό της σωλήνας ασύνδετο; Τι έχει να κερδίσει μ’ αυτή την ενέργεια;…»

Αυτά αναρωτιέται το άρθρο της εφημερίδας σε παράλληλη «σύνδεση» με το γράμμα του Μπακόπουλου που τα γράφει πιο αναλυτικά και σε άπταιστη καθαρεύουσα. Στην επιστολή του, θίγει το ζήτημα των χρωστούμενων (4.299.751 δρχ.) σ’ αυτόν χρημάτων: «και καλύπτετε πλείστας άλλας δαπάνας του Δήμου» ενώ «λαμβάνετε σεις μεν τον μισθόν σας, «ανάλογον» (σημείωση αντιγραφέα στη Σχεδία: ΜΠΗΧΤΗ!!!) με τα έσοδα, οι δε υπάλληλοι και εργάται τους μισθούς των, ως και άλλοι εργολάβοι τα απαιτήσεις των». Από την άλλη κατονομάζοντας τους πηγαδάδες «εκ των φρεάτων Γαλάρη και Γενίτσαρη» αναφέρεται στο ότι «η παροχή μεταβάλλεται από ώρας εις ώραν, από εποχής εις εποχήν, ακόμα δε και από στροφάς της μηχανής» ενώ δεν παραλείπει να ‘’υπερασπιστεί’’ την υγεία της περιοχής αφού το νερό «προέρχεται από πηγάδια υποκείμενα εις μόλυνσιν και είναι τελείως ακατάλληλον ως προκύπτει εκ των υπ’ αριθ. 176008, 147915 και 161914 εγγράφων του Υγειονομείου Πειραιώς και τα οποία απαγορεύουν αυστηρώς την χρησιμοποίησίν των». Επίσης αφού αναφέρεται στον αγωγό που δεν συνδέθηκε (1,50 υπολειπόμενα μέτρα!) με ευθύνη του Δήμου, απαντά και στους υπαινιγμούς του δημάρχου Αξιώτη, περί διαβλητής διαδικασίας ανάθεσης. Και βεβαίως καταλήγει στο ότι άλλος δεν θα άντεχε το ‘’μαρτύριο’’ που ο ίδιος περνάει «όταν ο Δήμος κατακρατή το ήμισυ των οφειλομένων ποσών, ώστε αντί να θησαυρίζη ο εργολήπτης, να συνάπτη ενυπόθηκα έντοκα δάνεια δια να λαμβάνουν τας αποδοχάς των επί του ασφαλούς άπαντες οι περί τον Δήμον απασχολούμενοι».

Η μπίζνα του υδρομεταφορέα, η νέα μπίζνα του πηγαδά, η εμπλοκή της Νομαρχίας και του Τμήματος Υγιεινής με πρόσχημα την ακαταλληλότητα των νερών (ελέγχουν το νερό του υδρομεταφορέα ή παρέχουν με το αζημίωτο πιστοποιητικά καταλληλότητος;), η αφελής πλειοψηφία (συνεχίζει ακόμα) που πληρώνει το νερό που καταναλώνει (υπάρχουν άραγε εκείνη την εποχή και αυτοί που δεν το πληρώνουν; Ε, δε θα υπήρχαν; Θα το δούμε…), οι περίφημες απώλειες που ανεβάζουν το κόστος από 32 σε 52 δρχ. με τιμή πληρωμής 41 δρχ., το κυβικό μέτρο (άρα περίπου (35% οι απώλειες), η έλλειψη βούλησης για στοιχειώδες νοικοκύρεμα (1,50 μέτρα ασύνδετης σωλήνωσης;), η έλλειψη πραγματικής πρότασης από πλευράς «αριστεράς», συνιστούν ένα πρώιμο εργοστάσιο νερού. Αυτό που μετά, στις μέρες μας είναι δεδομένο πρόβλημα και εμπόρευμα για να μπορούν διάφοροι σαλτιμπάγκοι να λένε με άνεση: «Ε, αφού δεν τα καταφέραμε 40 χρόνια ας το πάρουν οι ιδιώτες».

Αϊ Σιχτίρ! (Πότε επιτέλους γιορτάζει αυτός ο άγιος;)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

εγρήγορση

Αν δεν πέτυχε σχέδιο της Χρυσής Αυγής να διεισδύσει στην Αίγινα (ξεφούσκωσε πολύ γρήγορα) και να δημιουργήσει ενεργό πυρήνα  εξαιτίας του τουρισμού και της πολυεθνικής ραστώνης που δεν επιδέχεται και πολλά-πολλά, αντίστοιχα, που αμαυρώνουν το τουριστικό όνομά της, δεν αποκλείεται να επαναπροσεγγίσει με άλλο τρόπο το νησί. Και λέγοντας νησί, δεν εννοούνται ούτε οι 700 χρήσιμοι ηλίθιοι ή φασίστες, αντικομουνιστές, φιλοχουντικοί από τα γεννοφάσκια τους, που ψήφισαν το εν λόγω ναζιστικό κόμμα. Από αυτούς θα είναι το υπέροχο κινούμενο κρέας που θα λειτουργεί την «ψησταριά» (τρόπος του λέγειν και του εννοείν) έτοιμο να «ψήσει», δηλαδή να φορέσει τον αγκυλωτό της Χρυσής Αυγής στο Tι-Σερτ (εσώρουχο αναγνωριστικό) και να στρατευτεί για τη μεγάλη μπίζνα ελέγχου της παραλίας. Δηλαδή, προστασία, γυναίκες και δημοφιλή ντραγκς που συνήθως παίρνουν οι πλούσιοι επισκέπτες μας για να φτιάχνονται. Εννοούνται οι κατέχοντες την, ας πούμε, «ψησταριά» και των συγκοινωνούντων δοχείων της σε πάσης φύσεως θεσμικές υπηρεσίες. Μπορεί να ακούγεται γραφική η απειλή του αντιδημάρχου εν μέσω καλοκαιριού προς τα διαμαρτυρόμενα (για τα σκουπίδια και το νερό) μέλη του ΚΚΕ, «θα φέρω τα μαυράκια τους χρυσαυγίτες», αλλά δεν είναι. Να μην ξεχνάμε ότι την ίδια περίοδο είχε γίνει δημοφιλής η φράση «να έρθει η Χρυσή Αυγή να καθαρίσει» σε μέρος της ελληνικής περιφέρειας, ακόμα κι από δήμαρχο νησιού. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ήταν η βασική αφορμή για να διαλυθεί το πανηγύρι μας, του Σταυρού, στην Παλιαχώρα.

Είναι η πιο κατάλληλη περίοδος: η απαξίωση του κοινοβουλίου και των κομμάτων του χωρίς να υπάρχει αλλαγή κατεύθυνσης προς τη δημοκρατία και τη συμμετοχή του λαού. Οι φασίστες-μαχαιροβγάλτες και κουμπουροφόροι, με ή χωρίς, ιδεολογήματα βρίσκονται στον κατάλληλο τόπο και χρόνο να γίνουν αρεστοί, για να κάνουν μπίζνες και να γίνουν άμεσα επικίνδυνοι. Και μάλιστα λειτουργώντας στην ανύπαρκτη δημοκρατία που απαξιώνουν, όχι ως ανύπαρκτη αλλά ως ένα πλατύσκαλο για τη δικτατορία που ονειρεύονται.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Μπουρδολογίας το ανάγνωσμα, υπό του Φωτός Αιγίνης

Ανάμεσα στα σκουπίδια που δημοσιεύονται και δεν αξίζουν προσοχής ή διαφήμισης (μέσω της αρνητικής που, σχεδόν πάντα, λειτουργεί θετικά) προέκυψε και ενός κυρίου Αρχιτέκτονα «M. Eng. C. Eng.»  (από κείνους τους τίτλους που θαμπωμένος, βλέποντάς τους, λες «ποιος είναι αυτός ρε μάγκα μου;»). Ας διαβάσουμε το τι λέει ο σαλτιμπάγκος με το νέο-γκεμπελικό της Αγοράς «πες-πες και κάτι θα μείνει στους ιθαγενείς» ή «όλο και κάποια θέση θα βρω που να συνδυάζει διακοπές και δουλειά». Να δοθούν οι εργολαβίες, λέει, για τα σκουπίδια και το νερό στους ιδιώτες. Κι αυτό επειδή «σαράντα χρόνια φούρναρης» ο Δήμος Αίγινας, δεν κατάφερε κάτι. Αρκεί, λέει, ο μετεξεταστέος μαθητής του Φουκουγιάμα, να υπάρξουν «κανόνες», «διαφάνεια» και «αυστηρός έλεγχος». Μα αν δεν υπήρχαν «κανόνες», «διαφάνεια» και «αυστηρός έλεγχος», δηλαδή πραγματική δημοκρατία, θα τους εξασφαλίσει η επιχείρηση που θα πάρει το κομμάτι της από τους Δήμους; Και ποιος θα τους εξασφαλίσει τους «κανόνες», τη «διαφάνεια» και τον «αυστηρό έλεγχο»; Το Δ.Σ. της εταιρίας ή οι εποπτεύοντες μηχανισμοί του Δήμου Αίγινας που κατά τον Μίστερ «M. Eng. C. Eng.», δεν έχουν «κανόνες», «διαφάνεια» και «αυστηρό έλεγχο»; Απλή λογική, που δυστυχώς είναι εξόριστη, στις μέρες μας. Όσο για την «τόλμη» που «δεν χρειάζεται» αλλά «ας τολμήσει ο Δήμος» και παράλληλα χρειάζεται «γενναιότητα στην αυτογνωσία», καλό θα είναι να χρησιμοποιείται και κάποιο λεξικό. Για να έχει η «τόλμη» και λίγη «γοητεία», δηλαδή…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Δεν χάνεται, έτσι, το χαμόγελο

Σύμφωνοι. Ήρθε μια νέα διευθύντρια στο σχολείο, χωρίς διάγνωση και χάπια και παράλληλα με ένα αυταρχικό πρότυπο διοίκησης. Έφτιαξε μια μικρή δικτατορία στο σχολείο. Μόνη της; Πώς το δέχτηκαν οι δάσκαλοι; Γιατί υπάκουαν τις πέρα από κάθε λογική, εντολές της; Γιατί οι ίδιοι δεν διαμαρτυρήθηκαν; Γιατί δεν προστάτευσαν τους μαθητές τους από μια εφαρμογή καθημερινότητας που ξεπέρναγε τον παραλογισμό; Γιατί δεν συμμετείχαν ενεργά στη διαμαρτυρία των γονέων έξω από το σχολείο, στο Βαθύ; Τι σημαίνει εν τέλει δάσκαλος, πέρα από μια τυπική θέση κρατικού λειτουργού; Υπακοή άνευ αντιλογίας στις διαταγές του διευθυντή με τις υπέρογκες πειθαρχικές αρμοδιότητες που έχει αναλάβει από το φθινόπωρο του 2011;

Και δεν έχει να κάνει η παρούσα μόνο με το σχολείο στο Βαθύ Αιγίνης…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Όταν πίναμε νερό στην Αίγινα από τον «Άγγελο», υδροφόρο σλέπιο

Απολαύστε άφοβα και χωρίς σχόλια:

από το «Βήμα της Αίγινας», Σάββατο 14 Μάη 1977, ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ 4 ΔΡΧ, ΧΡΟΝΟΣ Δ΄,  ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 50

Επιστολή του κ. Δημάρχου προς τον χορηγητή νερού

Εν Αιγίνη τη 23 – 4- 1977

Αριθ. Πρωτ. 1243

Προς τον κ. Θεόδωρο Μπακόπουλο Αχιλλέως 58 – Αθήναι

«…Το υδροφόρο σλέπιό σας ουδέποτε έμεινε στο λιμάνι έμφορτο νερού παρά στην περίπτωση που είχε πάθει βλάβη το δίκτυο. Αν κάποιος έχει παραβιάσει την σύμβαση μεταξύ Δήμου και Εταιρίας επανειλλημένως είστε εσείς… Όταν έγινε η δημοπρασία είχατε προσκομίσει πρωτόκολλα ορισμένων πλοίων τα οποία δεν προσέγγισαν καθόλου στο λιμάνι μας, διότι απλούστατα την Αίγινα την έχετε για ρεζέρβα και όταν θα βρείτε με καλύτερες τιμές προτιμάτε τα άλλα μέρη με τον εφοδιασμό με νερό, Μύκονο Ελευσίνα, διάφορα φορτηγά πλοία, εκτός βέβαια την σύμβαση που έχετε και με τον Αμερικανικό στόλο να του δίνετε νερό χωρίς ποτέ να σκεφτείτε τις υποχρεώσεις σας προς την Αίγινα, που εμείς αντιμετωπίζουμε το καλοκαίρι 25.000 με 30.000 επισκέπτες παραθεριστές και αλλοδαπούς τουρίστες. Έχουμε ξενοδοχεία, τις Φυλακές, Δημόσια Ιδρύματα, Νηπιοτροφείο, Σχολεία, Νοσοκομείο κλπ. και είμαστε υποχρεωμένοι να τους δώσουμε νερό κι εσείς για να κερδίσετε περισσότερο το πάτε το νεράκι το οποίο είναι συγκεκριμένο για την Αίγινα, σε άλλα μέρη. Και όταν σας περισσεύει μας θυμάστε και ότι απομεινάδι μείνει, έχετε την Αίγινα και ερχόσαστε και το ρίχνετε στους μήνες του καλοκαιριού στη δεξαμενή σας. Νοικιάζετε ένα σλέπιο που λέγεται «Άγγελος» που και αυτό δεν υπάρχει στα πρωτόκολλα που προσκομίσατε… ενώ το νερό αυτό δεν φθάνει ούτε για τις ανάγκες του Δήμου το καλοκαίρι.

Συνηθισμένος με τους προκατόχους μας που τους άφινες πολλές φορές χωρίς νερό, ηθέλησες να κάνεις το ίδιο και με μας… Αλλά εμείς δεν μπορούμε κ. Μπακόπουλε να αντέξουμε τις διαμαρτυρίες των ξενοδόχων που φεύγουν οι πελάτες τους, γιατί δεν έχουν νερό, στους δημότες μας, εάν λάβει κανείς υπόψη του και τις καιρικές συνθήκες (πουνέντη), που δεν μπορεί να μπει το σλέπιο στο λιμάνι τότε αρχίζει το δράμα… είχατε παραβιάσει τη σύμβαση κάνοντας και 3 ημέρες να μας φέρετε νερό. Ακόμα δεν σεβαστήκατε κ. Μπακόπουλε και στις 2,3,4, Σεπτεμβρίου που είχαμε την εορτή ανακομιδής του λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου να φέρει η Εταιρία σας νερό, που ήταν χιλιάδες προσκυνητές και το σλέπιο το είχατε αράξει στο Αγκίστρι για να μας κάνετε καψόνι. Στις 20ν και 11 Μαρτίου και στις 22 και 23 Μαρτίου που περιμέναμε κόσμο λόγω εθνικής εορτής, που ευρίσκετο το σλέπιο; Να σου πω εγώ. Περνούσε από μακριά και είχε διεύθυνση προς Ελευσίνα. Και εγώ το κοιτούσα από το μπαλκόνι της Δημαρχίας και δεχόμουνα τα δικαιολογημένα παράπονα και τις βρισιές των δημοτών… εσείς γνωρίζετε κάτω από ποιες συνθήκες αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε μέσα στο καλοκαίρι με τη θηλειά στο λαιμό, φέροντας τον φίλο σας κ. Βόμβα, ο οποίος είχε κάνει την ένσταση στο Υπουργείο Εσωτερικών να μην λάβουν μέρος στη δημοπρασία έμποροι του νερού που είσαστε οι μόνοι που λάβατε μέρος για να σταγγαλίσετε τον φτωχό Δήμο… Ενώ αν λάβαιναν μέρος οι άλλοι έμποροι είχαν την πρόθεση να μας δώσουν νερό με 13-15 δραχμές κατά κ.μ. και όχι να μας το έχετε φτάσει με τις συνεχείς αυξήσεις 10 τον αριθμό από την ημέρα της συμβάσεως 32,40.

Και σας ρωτώ γιατί γίνονται οι αυξήσεις που σε 227.000 κυβικά νερού με το 5δραχμές που μας το έχετε αυξήνει κάνει 1.135.000. Εσείς το δικαιολογείτε για καύσιμα, αφού λοιπόν τα πλοία σας δεν μας προσκομίζουν νερό, το ρυμουλκό που νοικιάζετε με το σλέπιο πόσα καύσιμα δικαιολογεί σε 12 μίλια ταξίδι από την Αίγινα έως τις πηγές Ψίφτα. Αυτά βέβαια θα τα στείλουμε στις Υπηρεσίες προς έλεγχο αφού προσλάβω νομικό και τότε διαπιστωθεί ότι σας πληρώνουμε όλα τα καύσιμα και για τα άλλα λιμάνια που πάνε τα υδροφόρα σας.

Το νερό με τις απώλειες, μας στοιχίζει 52 δρχ. και το πουλάμε 41, εσείς συνεχώς αυξάνετε τα κέρδη σας και θησαυρίζετε σε βάρος του φτωχού Δήμου και δολοφονείτε ένα νησάκι, μόνο βούρδουλα δεν έχετε πάρει κ. Μπακόπουλε να μας δείρετε, λες και ο Δήμος Αίγινας δεν έχει να ασχοληθεί με τίποτα άλλα θέματα παρά μόνο με την Εταιρία σας.

Η έλλειψις του νερού συνέβαινε και με τους προκατόχους μας  που τους εγκαταλείπατε, αλλά τότε δεν ήταν και αυτές οι τιμές. Αλλά και εγώ το γνωρίζω διότι πολλές φορές άνοιγα τη βρύση του σπιτιού μου και δεν υπήρχε αυτό το δώρο του Θεού, το νεράκι για να το πάτε σε καλύτερες τιμές ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΟΥΤΕ ΨΥΧΗ ΕΧΕΙ…

…Εκείνο που γνωρίζω είναι το εξής: Ότι ο Δήμος το Νοέμβριο-Δεκέμβριο 1976, Ιανουάριο-Φεβρουάριο και Μάρτιο 1977 έχομε πάρει αντί των 45.000 κ.μ. 80.383 δηλ. πήραμε νερό παραπάνω από αυτό που είχαμε υποχρέωση από τη σύμβαση 38.385 κ.μ.. για το τρίμηνο του 1977 Ιανουάριο-φεβρουάριο και Μάρτιο, ενώ το 1976 είχαμε πάρει περίπου 37.605 κ.μ. το 1977 τους αυτούς μήνας πήραμε 46.859 κ.μ. περίπου… Εμείς προσπαθούμε με νόμιμα μέσα να βγάλουμε τη θηλειά από το λαιμό που μας περισφίγει για να δώσουμε νερό με μικρότερη τιμή και χωρίς ο Δήμος μας να χρεωκοπήσει και να βρεθούμε μια μέρα όλοι δούλοι της Εταιρίας σας… αυτή τη στιγμή η Αίγινα έχει περίπου 25.000 κ.μ. νερό ημερησίως, νερό από τα πηγάδια της Αίγινας και με τιμή 10 δρχ. και ενώ εσείς κ. Μπακόπουλε αυτή τη στιγμή δεν διαθέτετε κανένα υδροφόρο ιδιόκτητο παρά μόνο το ενοικιασμένο σλέπιο ΑΓΓΕΛΟΣ… ενώ υπάρχει και πλοιοκτήτης ο οποίος προσφέρεται να αγοράσει υδροφόρο και να παραχωρήσει το 50% στο Δήμο.

Κάνω έκκλησι προς τον Αναπληρωτήν κ. Νομάρχη Διαμερίσματος Πειραιώς και τας υπηρεσίας του… τι ποσότητα πετρελαίου ξοδεύει για το ταξίδι αυτό, διότι τη στιγμή που σας γράφω μας ήρθε η 11ηαύξηση του προμηθευτού και μας ζητά 33,55 ανά κ.μ. από τον Ιανουάριο 1977, δηλαδή η τιμή της δημοπρασίας ήτο 27 δρχ κατά κ.μ. και από τότε μέχρι και σήμερα η αύξηση του νερού έγινε 6,55 κατά κ.μ…. Δεν είναι δυνατό να αφήνουν ένα άνθρωπο χωρίς αγορανομικό έλεγχο να θησαυρίζει εις βάρος του Δήμου και των κατοίκων του που είναι πτωχοί βιοπαλαισταί.

Ο Δήμαρχος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΞΙΩΤΗΣ

περί «σλεπίου»:

1)http://el.wiktionary.org/wiki/%CF%83%CE%BB%CE%AD%CF%80%CE%B9

2)«Στην καρβουνόσκαλα δεμένο είναι ένα σλέπι/ που χρόνια εδούλεψε στου Ντούνα το ποτάμι/ στρείδια γεμάτα τα βρεχάμενά του και κατράμι/ κι έχει η σκουριά τη λαμαρίνα του ξεκάμει». Καββαδίας 1936

3)«Στην προβλήτα της πλατείας Γερμανοί πρόσφυγες απ” τ” ανατολικά, γέροι, γριές και γυναικόπαιδα φωνάζανε και κλαίγανε για να μπουν στο σλέπι …» Καμπανέλης, ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

4)ΛΕΞΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ http://www.modelclub.gr/forums/index.php?topic=9982.0

5)«Μονάχα ένα σλέπι, φορτωμένο πετρέλαιο, χτυπήθηκε στη μέση και σε λίγο η θάλασσα πήρε φωτιά, μια φωτιά που απλωνότανε πάνου στην ακύμαντη επιφάνειά της …»,ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ, Σπύρος Γιαννάτος (1918-1991)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

κείμενο του Χρήστου Ρέππα

για το πολιτικό «καφενείο» στην Αίγινα

    Η συζήτηση  για το μνημονιακό καθεστώς νομίζω ότι πρέπει ν΄ ανοίξει  σε πολύ σοβαρή βάση και θα πρέπει να έχει διάρκεια παρακολουθώντας όσο το δυνατόν πιο αναλυτικά, όλες του τις πλευρές του μαζί με τη δράση ενάντια σ’ αυτό. Σε πάρα πολλά συμφωνώ με τις διαπιστώσεις που κάνουν σύντροφοι που έχουν παρέμβη στη συζήτηση πριν, ωστόσο θέλω να καταθέσω και κάποιες δικές μου σκέψεις , τις οποίες βέβαια κάθε άλλο παρά θεωρώ οριστικές , αλλά ως σημεία ανάπτυξης ενός προβληματισμού:

 1.Το μνημονιακό καθεστώς,  που επιβλήθηκε από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ με τη συναίνεση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού κεφαλαίου και ειδικά των διεθνοποιημένων κομματιών του, αποτελεί αφενός  πολιτικό προϊόν της βαθιάς δομικής κρίσης του καπιταλισμού του 2008 και της επέκτασης της στο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη ζώνης του ευρώ και αφετέρου εκφράζει την αδυναμία του ελληνικού καπιταλισμού να κρατήσει  και να σταθεροποιήσει τη θέση του μέσα στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα στις συνθήκες αυτής της κρίσης. Η κρίση αυτή όξυνε ακόμα περισσότερο σοβαρά και υπαρκτά από πριν προβλήματα στους αδύναμους κρίκους της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ( Ελλάδα και τα υπόλοιπα PIGS του ευρωπαϊκού νότου) και τα έκανε προβλήματα για το σύνολο της ευρωζώνης και της Ε.Ε.

      Η τοποθέτηση της Ελλάδας στη θέση του αδύναμου κρίκου της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας οφείλεται στην έκβαση της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στις δεκαετίες του ΄90 και του 2.000 , ειδικά μετά την υπερψήφιση της συνθήκης του Μαάστριχτ. Η ισχυροποίηση της θέσης κάθε εθνικού καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα είναι αποτέλεσμα του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας που έχει καταφέρει στο εσωτερικό του. Και στο σημείο αυτό ο ελληνικός καπιταλισμός δεν τα πήγε καλά ή τουλάχιστον όσο θα ήθελε. Οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη , Σημίτη , και Καραμανλή δεν κατάφεραν να διαλύσουν τις εργασιακές σχέσεις , το ασφαλιστικό σύστημα , τη δημόσια παιδεία και υγεία , σ’ εκείνο το βαθμό που θα επέτρεπε την ανασυγκρότηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας , αλλά και την τακτοποίηση των δημοσιονομικών του κράτους, γεγονός που θα του επέτρεπε την απρόσκοπτη χρηματοδότηση του τοκογλυφικού χρέους. Είναι το περίφημο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που υποτίθεται ότι πυροδοτούν το υψηλό μισθολογικό κόστος της εργασίας και το σπάταλο κράτος. Εδώ ακριβώς έρχεται το Μνημόνιο με τις λογικές της θεραπείας –σοκ τύπου Πινοσέτ , να τσακίσει το εργατικό εισόδημα , μειώνοντας την αξία της εργατικής δύναμης στο όριο της επιβίωσης ή και κάτω απ’ αυτό.

     Στο επίπεδο των διεθνών εξελίξεων το μνημονικό καθεστώς εκφράζει την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης , ν΄ αντιμετωπίσει  την κρίση του 2.008, ν΄ αποφύγει την εξάπλωσή της και σε άλλες χώρες (αρχικά ήταν η Ιρλανδία και μετά η Ελλάδα ενώ ακολούθησε η Πορτογαλία, και είναι στη σειρά άλλες) θέτοντας τις «δημοσιονομικά απείθαρχες χώρες» δηλ. τους αδύναμους κρίκους της αλυσίδας σε καθεστώς κηδεμονίας. Ένα τέτοιο καθεστώς εξυπηρετεί : α. τη συνέχιση της πληρωμής των διεθνών τοκογλύφων – δανειστών σε συνθήκες κρίσης και αποτροπής του κινδύνου να υπάρξει στάση πληρωμών του κράτους  – οφειλέτη σε βάρους τους ( όχι ως πολιτική επιλογή αλλά από αντικειμενική αδυναμία) β. της δημιουργίας μιας χώρας πειραματόζωο για το μελλοντικό πρότυπο συσσώρευσης που θα χρειαστεί η Ε.Ε για να σταθεί στον διεθνή ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό γ. προσφέρει νέες ισχυρές προϋποθέσεις στην ελληνική αστική τάξη , να επιτεθεί στον κόσμο της εργασίας και να τσακίσει τις κατακτήσεις και το βιοτικό του επίπεδο, στόχο που δεν πέτυχε ικανοποιητικά στις δεκαετίες του ‘90 και 2.000.

    Με το ξέσπασμα της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης του 2008 η ίδια η ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση κλονίζεται συθέμελα. Η κρίση της είναι βαθιά , δομική και είναι κρίση των ίδιων των θεμελίων πάνω στα οποία οικοδομήθηκε. (Συνθήκη του Μαάστριχτ , Στρατηγική της Λισσαβόνας).Η διαδικασία της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ενοποίησης διατρέχεται από μεγάλες αντιφάσεις που έχουν συστημικό χαρακτήρα. Από τη μια εκφράζει την τάση της οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης των αγορών και από την άλλη η τάση της ανισόμετρης οικονομικής και πολιτικής ανάπτυξης των διαφόρων εθνικών καπιταλισμών και των περιοχών τους που συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Από τη μια αποτελεί μια ταξική και  πολιτική ενότητα του κόσμου του κεφαλαίου απέναντι στον κόσμο της εργασίας και από  την άλλη είναι μια διαδικασία που έβαλε σε συγκεκριμένα πλαίσια τον ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό.

      Ισχυροποίησε πολιτικά τις αστικές τάξεις της Ευρώπης απέναντι στο εργατικό κίνημα και τους έδωσε τη δυνατότητα να ενταφιάσουν οριστικά τις κοινωνικές κατακτήσεις και τα εργασιακά δικαιώματα που θεμελιώθηκαν από τους αγώνες ενός αιώνα. Οι θεμελιώδεις – καταστατικοί μύθοι της έχουν καταρρεύσει και πρώτα απ’ όλα ο μύθος του ευρώ ως ισχυρού νομίσματος , θεμέλιου της ισχυρής Ελλάδας. Οι μύθοι αυτοί διατηρούνται τεχνητά στη ζωή μέσα από τη μαζική πολιτική παραπλάνηση της καθεστωτικής προπαγάνδας που προωθούν τα αστικά Μ.Μ.Ε και τον ψυχολογικό εκβιασμό για την έλευση του χειρότερου , προκειμένου οι  εργαζόμενοι ν΄ αποδεχτούν τα τωρινά δεινά  και την εξαθλίωση που συνεπάγεται η διατήρηση της ύπαρξης του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πλέον φανερό μέσα σε συνθήκες κρίσης ότι το ευρώ , η ευρωπαϊκή ενοποίηση αλλά και ο ίδιος ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν και δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να εγγυηθούν τη στοιχειώδη αξιοπρεπή διαβίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού ,  αλλά και ότι  η επιβίωσή τους περνάει μέσα από την επιβολή της ακραία φτώχειας και εξαθλίωσής  στους λαούς. Η δημιουργία του ευρώ ήταν το πολιτικό αποτέλεσμα της υπερίσχυσης στη διαδικασία  της ευρωπαϊκής ενοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου, κυρίως του γερμανικού,  και ιδεολογικά των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων , με τις οποίες επιδιώχθηκε η απόλυτη ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου  των ευρωπαϊκών λαών , ειδικά αυτών του ευρωπαϊκού νότου.

   Καταρρέει σήμερα μαζί με το ίδιο το ευρωπαϊκό όραμα , που δείχνει και το πραγματικό του πρόσωπο στους ευρωπαϊκούς λαούς,  και το όραμα της ευρωπαϊκής αριστεράς για μια ‘’Ευρώπη των Λαών’’.  Η ποθούμενη «Ευρώπη των Λαών » αποδεικνύεται όλο και πιο πολύ Ευρώπη των Τραπεζών και  της αναδυόμενης  γερμανικής επικυριαρχίας. Αποχτάει και πάλι ιδιαίτερη πολιτική σημασία η θέση του Λένιν για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης ότι αυτές ή θα είναι αντιδραστικές ή δεν θα υπάρξουν. Αυτό σημαίνει ότι το εκκρεμές της σημερινής κρίσης τοποθετεί της προοπτικές της ευρωπαϊκής ενοποίησης ανάμεσα στη μελλοντική διάλυση της ευρωζώνης και  στην παραπέρα αντιδραστική μετάλλαξη της σε μια γερμανική Ευρώπη , με φυλακισμένους τους ευρωπαϊκούς λαούς σε συνταγματικά θεσμοθετημένα καθεστώτα μόνιμης εξαθλίωσης , φτώχειας και ανεργίας. Το ευρώ αποδεικνύεται ότι είναι η θηλιά του γερμανικού χρηματιστικού κεφαλαίου για ολόκληρο τον κόσμο της ευρωπαϊκής εργασίας.

   Σε πολιτικό επίπεδο η εγκαθίδρυση του μνημονιακού καθεστώτος απέδειξε τα σαθρά θεμέλια της  ισχυρής Ελλάδας του Σημίτη αλλά και της ίδιας της νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής με την οποία οικοδομήθηκε η Ευρωζώνη. Το οικοδόμημα της ισχυρής Ελλάδας είχε ως θεμέλια του τα swaps της σημιτικής εποχής και αρχιτέκτονας του οικοδομήματος ήταν η  Goldman Shacks. Διαμορφώθηκε μια νομισματική και οικονομική συνθήκη η οποία εξαρχής ήταν υπονομευμένη , αφού ο αμερικανικός ιμπεριαλιστικός πόλος έβαλε τα θεμέλια για το νόμισμα του ανταγωνιστή του.

   Επομένως το μνημονιακό καθεστώς εκφράζει την είσοδο σε μια νέα εποχή όχι μόνο για τον ελληνικό αλλά και για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Στηρίζεται στη συμμαχία των πιο ισχυρών τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου με το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και τις αστικές τάξεις του γαλλογερμανικού άξονα για την εξυπηρέτηση  στρατηγικών  επιλογών της κάθε πλευράς. Κοινή συνισταμένη – στόχος αυτής της συμμαχίας είναι το τσάκισμα του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και η επαναφορά του κόσμου της εργασίας στον 19ο αιώνα. Η συμμαχία αυτή είναι ετεροβαρής και έχει διαμορφωθεί στη βάση της άνισης δύναμης των φορέων που τη συγκροτούν. Ο ελληνικός καπιταλισμός έχει ηττηθεί ιστορικά και η επιβίωσή του στην ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αλυσίδα εξαρτάται απ’ αυτή τη συμμαχία. Η βασική του στρατηγική επιλογή από τη δεκαετία του ΄60 είναι πλέον στην εντατική, χωρίς ελπιδοφόρα σημάδια ανάκαμψης μετά από δύο χρόνια μνημονικής θεραπείας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει ν΄ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου αποτελεσματικά  , χωρίς να είναι σε θέση να επιβάλλει δικούς του όρους στον γαλλογερμανικό άξονα ούτε να συναποφασίσει μαζί του σε ισότιμη βάση. Στο πλαίσιο της συμμαχίας  βρίσκεται από την πλευρά του αδυνάτου. Ας θυμηθούμε εδώ την παρουσία του Γ.Α.Π στη σύνοδο της 26ης Οκτωβρίου , που απλώς  χρησίμευσε για την υπογραφή της συμφωνίας και για την έκδοση της σχετικής αναμνηστικής φωτογραφίας μετά τη Σύνοδο , αλλά και τον εξευτελισμό  που υπέστη ο ίδιος και ο Βενιζέλος στις Κάννες.

2. Από την παραπάνω θεώρηση δεν συνεπάγεται καθόλου ως πολιτικό συμπέρασμα ότι υπάρχει καταπίεση έθνους από άλλο έθνος ( συμπέρασμα που κυριαρχεί σε δεξιές και ακροδεξιές εκδοχές του αντιμνημονιακού μπλοκ ) αλλά στις σημερινές συνθήκες η παραχώρηση μέρους της εθνικής – κρατικής κυριαρχίας σε υπερεθνικούς μηχανισμούς του κεφαλαίου, είναι μέσο ενίσχυσης της ταξικής κυριαρχίας του  κεφαλαίου πάνω στην εργασία σε εθνικό επίπεδο. Στον πυρήνα του προβλήματος επομένως βρίσκεται η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας , η οποία μπορεί να μην εμφανίζεται ξεκάθαρα αλλά σε κάθε ιστορική συγκυρία μπορεί να διαπλέκεται με άλλες και η εμφάνισή της να παίρνει διάφορες όψεις. Ποιο πρόβλημα έχει η οποιαδήποτε εθνική αστική τάξη να σχεδιάζει  και ν΄ αποφασίζει μαζί με άλλες στο πλαίσιο ενός ευρύτερου υπερεθνικού αστικού συνασπισμού αντιλαϊκά μέτρα και στη συνέχεια να τα εφαρμόζει ; Στο βαθμό που η παραχώρηση μέρους της εθνικής – κρατικής κυριαρχίας εξυπηρετεί δικά της συμφέροντα ή στρατηγικές επιδιώξεις μπορεί να την εκχωρήσει . Επομένως η παραχώρηση αυτή είναι   ένας ακόμη κοινωνικός ζυγός για το έθνος των εργαζομένων. Ο ζυγός αυτός επιτρέπει η ταξική επιβολή να συγκαλύπτεται με τον μανδύα του μονόδρομου , του αναπόφευκτου  και του μάταιου κάθε αντίστασης, αφού έτσι το θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς ή αυτό αποτελεί διεθνή υποχρέωση της χώρας σε μια απαίτηση ενός οργανισμού που βρίσκεται έξω και πάνω από εμάς. Πρόκειται για μια τακτική ψυχολογικής παράλυσης σε κάτι που είναι ισχυρότερο και έξω από εμάς.      Ζητούμενο είναι μια αντικαπιταλιστική στρατηγική που θα μετατρέψει το έθνος  των εργαζομένων σε ηγεμονική δύναμη της κοινωνίας. Διαμορφώνονται σήμερα οι όροι μιας επαναστατικής κατάστασης στην ελληνική κοινωνία και η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα γίνεται όλο και πιο ισχυρή αλλά και αδιαμεσολάβητη. Η ανεργία αγγίζει το 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας και εργαζόμενα και μεσαία στρώματα ωθούνται βίαια στην ακραία φτώχεια και εξαθλίωση. Η ελληνική κοινωνία γνωρίζει πρωτόγνωρες καταστάσεις που ανάλογες έχει να δει από την περίοδο της κατοχής. Η ανεργία και η μαζική εξαθλίωση μεγάλων κομματιών του πληθυσμού έχει φτάσει στο σημείο ν’ απειλεί την επιβίωσή τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το 20,1% του συνολικού πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το οποίο ορίζεται στα 7.178 ευρώ τον χρόνο σε ατομικό επίπεδο και στα 15.073 ευρώ για τετραμελή οικογένεια. Το ποσοστό 20,1% «μεταφράζεται» σε 868.597 νοικοκυριά, με περισσότερα από 2,2 εκατ. μέλη. Όμως οι φτωχοί και οι κοινωνικά αποκλεισμένοι είναι πολύ περισσότεροι και φθάνουν τα 3,03 εκατ. άτομα αν υπολογιστούν και τα «νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας» όπως αναφέρεται στην έρευνα. Δηλαδή τα μέλη τους εργάστηκαν το πολύ δύο μήνες κατά τη διάρκεια του χρόνου». (Κώστας Τσαχάκης, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ , 3 εκατ. Έλληνες στα όρια της φτώχειας, ethnos.gr , 6/1/2012 ) Το φαινόμενο στο μέλλον θα ενταθεί.

   Ο δικομματισμός, η πολιτική μορφή της αστικής κυριαρχίας, που σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης υπήρξε ισχυρή και αποτελεσματική, σήμερα είναι βαθιά ανυπόληπτος και απονομιμοποιημένος. Χρειάζεται πλέον το πολιτικό δεκανίκι της άκρας δεξιάς για να επιβιώσει. Η πολιτική του επιρροή μέσα στο λαό είναι διαρκώς μειούμενη και δεν έχει πλέον περιθώρια ελιγμών και κινήσεων που θα ενσωματώσουν την αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος .Βλέπε τα γεγονότα της 28ης Οκτώβρη και την τεράστια επίδραση που είχαν στην εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού μετά. Ουσιαστικά μετά απ’ αυτά και τη μεγάλη γενική απεργία της 19-20 Οκτώβρη η κυβέρνηση  έμεινε πολιτικά μετέωρη και στην πορεία έπεσε.

3. Στις σημερινές συνθήκες το κράτος δεν μπορεί να κρατήσει τη μορφή που είχε σε συνθήκες κοινοβουλευτικής σταθερότητας. Η αστική δημοκρατία όπως οικοδομήθηκε στη μεταπολίτευση , με τη μορφή ενός κράτους δικαίου που η δράση του κινείται στα πλαίσια θεσπισμένης νομιμότητας έχει τελειώσει. Το κοινοβούλιο όσο κι αν διατηρείται τυπικά και εξακολουθεί τη νομοθετική λειτουργία του,  είναι στην πραγματικότητα ένα εκτελεστικό όργανο της τρόικας ,που νομοθετεί κατ΄ εντολή της και επιβάλει τις επιλογές της στο λαό. Είναι ένα κοινοβούλιο άμεσα κηδεμονευόμενο από τη διεθνή και την εγχώρια και χρηματοπιστωτική ολιγαρχία. Όσο μεγάλη κι αν είναι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που έχει συγκροτήσει το μνημονιακό μπλοκ για να νομοθετεί τις εγκληματικές επιλογές των δανειστών , αντιστρόφως ανάλογη είναι η επιρροή του μέσα στο λαό. Είναι πλήρως απονομιμοποιημένο και βαθιά ανυπόληπτο. Έχει αποκοπεί πλήρως από την κοινωνική πραγματικότητα, δεν μπορεί ούτε ν’ αντιληφθεί και πολύ περισσότερο να εκφράσει ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες της εργαζόμενης κοινωνίας. Οι βουλευτές του μνημονιακού μπλοκ και προ πάντως οι υπουργοί του αποδοκιμάζονται σταθερά από κομμάτια του λαού στις περισσότερες δημόσιες εμφανίσεις τους  με αποκορύφωμα τα γεγονότα της 28ης Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

     Το πρόβλημα του «εσωτερικού εχθρού» αργά ή γρήγορα θα τεθεί πιο επιτακτικά για τον αστισμό. Το σύστημα δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση μόνο με την κοινωνική αποχαύνωση και την πολιτική παραπλάνηση των καθεστωτικών Μ.Μ.Ε. ούτε με τον ψυχολογικό εκβιασμό που συνεπάγεται η επίσειση του φόβου για το χειρότερο. Μέχρι τώρα αυτά τα όπλα είχαν μια σχετική αποτελεσματικότητα και επέτρεψαν το προχώρημα της λεηλασίας σ’ έναν σημαντικό βαθμό. Το δόγμα του σοκ εφαρμόστηκε και στην ελληνική κοινωνία με την εφαρμογή του Μνημονίου και οι σχετικές κινήσεις είχαν σχεδιαστεί μεθοδικά και μελετημένα. Ωστόσο δεν μπόρεσε η τακτική αυτή να αποτρέψει το ξέσπασμα μεγάλων και μικρών αντιστάσεων.Το θέμα για το μνημονιακό καθεστώς  είναι να διαμορφωθεί μια πολιτική σταθερότητα,  για να προχωρήσει η καθεστωτική λεηλασία και να ικανοποιηθούν στο έπακρο οι ληστρικές απαιτήσεις των δανειστών. Ολόκληρο το αστικό πολιτικό σκηνικό είναι στρατευμένο στις απαιτήσεις τους και δεν πρόκειται να λειτουργήσει σε διαφορετική κατεύθυνση , κινούμενο από ευαισθησίες για την εξαθλίωση του λαού.    

     Ένα κράτος έκτακτης ανάγκης με ενισχυμένη εκτελεστική εξουσία , μιας κάποιας μορφής βοναπαρτισμός είναι απαραίτητος για να προχωρήσει η κοινωνική λεηλασία.  Σήμερα το καθεστώς δεν ενδιαφέρεται για τη νομιμοποίησή του ούτε και μπορεί να την πετύχει. Δεν έχει ούτε μπορεί να έχει ένα θετικό όραμα που να προσφέρει στο λαό, έστω και απατηλό. Ούτε ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Νιώθει ισχυρό ώστε να μην επιδιώκει τη σύναψη καινούριων κοινωνικών συμβολαίων ούτε να συνεχίσει ν’ αναπαράγει τις εργατικές αριστοκρατίες και τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες που μέχρι τώρα παρήγαγε. Αυτό που έχει πετύχει  είναι ένα βαθύ ρήγμα ανάμεσα στο σημερινό πολιτικό σύστημα και στην τεράστια πλειοψηφία του λαού, που αγγίζει την οριστική ρήξη. Κανένα όμως πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς στοιχειώδη νομιμοποίηση. Η έλλειψη ουσιαστικής νομιμοποίησης κάνει το υπάρχον πολιτικό καθεστώς του Μνημονίου πολιτικά ευάλωτο και συνάμα επικίνδυνο. 

   Ένας αποφασιστικής σημασίας βήμα προς τη διαμόρφωση πολιτικού βοναπαρτικού καθεστώτος υπήρξε η συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου. Τι ακριβώς είναι η κυβέρνηση Παπαδήμου ;  Κυβέρνηση που αποτελεί καθεστωτική εκτροπή , πολλαπλά επικίνδυνη και προάγγελος χειρότερων εξελίξεων. Η συγκρότηση της εκφράζει την απάντηση του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου και των Τραπεζιτών στην εμβάθυνση της κρίσης και στην αδυναμία της κυβέρνησης Γ.Α.Π να προωθήσει τις επιλογές του Μεσοπρόθεσμου. Κυβέρνηση χωρίς καμιά νομιμοποίηση,  αποτελούμενη από πολιτικά ανδρείκελα – αχυρανθρώπους των τραπεζιτών και των διεθνών τοκογλύφων,  εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία σε βάρος του λαού, λειτουργεί σαν ένα είδος δικαστικού κλητήρα ανάμεσα στο λαό και τους εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους.

      Σε συνθήκες οξυμμένης κρίσης , οικονομικής και πολιτικής, το ίδιο το χρηματιστικό κεφάλαιο αναλαμβάνει άμεσα την πολιτική εξουσία , μέσω επιφανών εκπροσώπων του , όπως ο Παπαδήμος στην Ελλάδα ή ο Μόντι στην Ιταλία. Η αστική πολιτική εξουσία σ’ αυτή τη φάση στελεχώνεται  από τεχνοκράτες  που προέρχονται άμεσα από τους κόλπους του κεφαλαίου (Trilateral Commission, Goldman Shacks , E.K.T) και παραμερίζουν το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης το οποίο ως ένα βαθμό αποδείχθηκε διαπερατό στη λαϊκή διαμαρτυρία και ανίκανο να προχωρήσει τις εγκληματικές επιλογές που το ίδιο ξεκίνησε με την ψήφιση του μνημονίου. Ο παραμερισμός του αστικού πολιτικού προσωπικού είναι σ΄ αυτή τη φάση σχετικός, με την έννοια ότι το σύνολο του προσωπικού αυτού συμμετέχει στη συγκρότηση ή τη στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ωστόσο η συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης σημαίνει ότι οι δανειστές και τα επιτελεία του κεφαλαίου έχουν τώρα τον πρώτο και αποφασιστικό λόγο για τα πάντα.

 4.Υπάρχει σήμερα η ανάγκη να αποτιμηθεί ουσιαστικά η κοινωνική και πολιτική αντίσταση στο μνημονιακό καθεστώς , πέρα από τους μύθους ότι δεν υπήρξε αντίσταση από πλευράς του κόσμου της εργασίας. Η αντίσταση ήταν και υπαρκτή και διαρκής , απλώθηκε σε μεγάλα κομμάτια των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων  και ήταν αυτή που κατέστησε από το καλοκαίρι του 2011  και μετά άταφο πολιτικό πτώμα την κυβέρνηση Παπανδρέου, οξύνοντας τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της.  Ανάγκασε τον Γ.Α.Π σε τυχοδιωκτικές κινήσεις και γελοίους μακιαβελισμούς, που τον έριξαν στο λάκκο που προσπάθησε να σκάψει για το λαό, μέσω του δημοψηφίσματος. Ο Γ.Α.Π ακόμα κι αν κατάφερνε να σταθεί  χωρίς κυβέρνηση συνεργασίας  με τα εξαπτέρυγα του Μνημονίου μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που πήρε στη Βουλή, θα ήταν ακήδευτο πολιτικά πτώμα. Τελικά η κατάρρευσή του υπήρξε ολοκληρωτική και αυτό οδήγησε στη συγκρότηση της κυβέρνησης – οπερέτα  του Ευρωπαϊκού  Διευθυντηρίου. Σήμερα κηδεύεται πολιτικά τόσο από τον ίδιο τον πολιτικό του χώρο όσο και από τα  ίδια διαπλεκόμενα συμφέροντα του κεφαλαίου που τον ανέβασαν στην εξουσία και στα οποία είναι πλέον άχρηστος. Χορηγός αυτής της πολιτικής κηδείας είναι ο Δ.Ο.Λ και ο Ψυχάρης.

   H αντίσταση πήρε μεγάλες διαστάσεις, εντελώς πρωτόγνωρες για τα δεδομένα της μεταπολίτευσης από τις 25 Μαΐου 2011, όταν ξέσπασε το κίνημα των πλατειών με τις μεγάλες συγκεντρώσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της χώρας. Ενδεικτικό της σημασίας του κινήματος ήταν ότι επεκτάθηκε  ακόμα και σε μικρές επαρχιακές πόλεις , που μέχρι τότε δεν είχαν εμπειρία μαζικών κοινωνικών κινητοποιήσεων. Το κίνημα των αγανακτισμένων έβαλε στον αγώνα κατά του μνημονίου και του παρακμασμένου πολιτικού συστήματος καινούρια στρώματα που μέχρι της στιγμής εκείνης παρέμεναν στην κοινωνική και πολιτική απάθεια του καναπέ. Στρώματα που είχαν πιστέψει στους μύθους της εκσυγχρονιστικής Ελλάδας της σημιτικής εποχής , στο ευρωπαϊκό όνειρο και ακολουθούσαν πολιτικά τον δικομματισμό. Από οικονομική άποψη ήταν στρώματα που είχαν εμπλακεί με δάνεια ή είχαν γνωρίσει την ανεργία και το φάσμα της εξαθλίωσης, που ξεκινούσε σ’ αυτή τη φάση της μνημονιακής εποχής. Τα στρώματα αυτά αποδεσμεύτηκαν από το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα , ανοίγοντας έτσι μια βαθιά ρωγμή ανάμεσα σ΄ αυτό και τη λαϊκή μάζα, που μέχρι τότε το στήριζε και το νομιμοποιούσε πολιτικά. Η έκρηξη του κινήματος επικύρωσε το τέλος των κοινωνικών συμμαχιών και των κοινωνικών συμβολαίων που στήριζαν το μεταπολιτευτικό αστικό κράτος. Οι συμμαχίες αυτές διαλύονται οριστικά. Αυτό που το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό ονομάζει λάθη της μεταπολιτευτικής περιόδου δεν είναι παρά οι όποιες κοινωνικές κατακτήσεις  υπήρξαν σ΄ αυτή την περίοδο  και σήμερα ανατρέπονται σωρηδόν. Η ψήφιση και εφαρμογή του μνημονίου φέρνει το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης από κοινωνική και πολιτική άποψη.

   Το κίνημα των πλατειών είχε ως βασικό του σύνθημα την άμεση δημοκρατία. Ένα σύνθημα με    ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Από τη μια δήλωνε τη διάθεση του κομματιών του λαού που συμμετείχαν σ’ αυτό να συμμετάσχουν πιο άμεσα και πιο ενεργά στις εξελίξεις και από την άλλη εξέφραζε την οριστική αποκοπή τους από το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Ωστόσο η δυναμική του είχε πολύ συγκεκριμένα όρια , καθώς δεν ξεπέρασε το επίπεδο του αυθόρμητου και δεν μπόρεσε ούτε στοιχειωδώς να παράγει ένα πολιτικό πρόγραμμα αντιπαράθεσης με τη μνημονιακή πολιτική και την ευρωπαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου. Οι καθεστωτικοί μύθοι του ευρώ και της ευρωπαϊκής ενοποίησης ούτε απασχόλησαν στα σοβαρά το κίνημα αυτό , θεωρώντας τους ως δεδομένους και αυτονόητες αλήθειες.

     Ως μορφή αντίστασης υπήρξαν και οι μεγάλες γενικές απεργίες που προκηρύσσονταν από την ΓΕ.Σ.Ε.Ε και την Α. Δ. Ε .Δ. Υ με βασικούς σταθμούς την 5η Μάη 2010 , την 15η και την 28- 29 Ιούνη 2011 και την 19-20 Οκτώβρη 2011. Υπήρξαν μαζικές ως κινητοποιήσεις αλλά η όποια δυναμική τους φαλκιδεύτηκε από τον υπονομευτικό ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και την έλλειψη γενικότερης πολιτικής στρατηγικής αντίστασης στις επιλογές της. Η γενικευμένη και στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση που σήμερα επιχειρούνται με το μνημόνιο και το καθεστώς της τρόικας ενάντια στην εργασία, δεν μπορεί ν’ απαντηθεί με τα κλασσικά συνδικαλιστικά μέσα ούτε από ένα γραφειοκρατικοποιημένο και ενσωματωμένο στο σύστημα συνδικαλιστικό κίνημα. Η αντίσταση δεν χωλαίνει στο επίπεδο του αυθόρμητου , στο επίπεδο του οποίου γεννήθηκαν καθημερινά μικρές και μεγάλες αντιστάσεις , χωλαίνει στο πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο , καθώς δεν μπορεί να συγκροτηθεί το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ανατροπής των σημερινών επιλογών του κεφαλαίου και στο ιδεολογικό, καθώς κομμάτια της αριστεράς αλλά και λαϊκά στρώματα που νιώθουν την ανάγκη να αντισταθούν δεν αποδεσμεύονται από τους αστικούς μύθος της ευρωπαϊκής ενοποίησης και του ευρώ.       Υπάρχει ανάγκη να δούμε σοβαρά και με διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής το πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο της ταξικής πάλης, γιατί αυτό χωλαίνει και χωλαίνει σοβαρά απέναντι στον αντίπαλο.                        

 

                                                                                                                    ΧΡ. ΡΕΠΠΑΣ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

1977: Η κατάργηση 12 οικισμών του Δήμου Αιγίνης-για όλα φταίνε οι …αρχαιολόγοι και οι …καλλιτέχνες της Αίγινας

Για το μεγάλο σάλο που επικράτησε με τη δημοσίευση της κατάργησης 12 οικισμών του δήμου Αίγινας μας πληροφορεί η επερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Παπασπύρου, που δημοσιεύεται στο παρόν φύλλο της εφημερίδας «Βήμα της Αίγινας»

«Στις 14 Μαρτίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβέρνησης απόφαση του αναπληρωτή Νομάρχη Πειραιώς Π. Γερογιάννη που καταργεί δώδεκα οικισμούς της περιοχής του Δήμου της ΑΙΓΙΝΑΣ. Η απόφαση αυτή φέρνει τον αριθμό 265868/12.1.75 δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβέρνησης στις 14 του Μάρτη και κοινοποιήθηκε στο Δήμο την 12 Απρίλη δηλαδή μια μέρα πριν εκπνεύσει η νόμιμη προθεσμία για να μη μπορέσει ο Δήμος να ασκήσει προσφυγή που προβλέπεται από το Νόμο μέσα σε30 μέρες…»

Η απόφαση έχει προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς αφού από αυτήν επικρέμεται το οικιστικό μέλλον της Αίγινας. Η τριμελής επιτροπή που συστάθηκε εκ μέρους της δημοτικής αρχής για την ανάκληση της απόφασης και η οποία φαίνεται να είναι κοινό αίτημα, προκαλώντας κινητοποίηση, προχώρησε το ζήτημα και σε άλλα θέματα: «Τη μέρα της κινητοποίησης η επιτροπή βρήκε την ευκαιρία και έβγαλε ένα υπόμνημα στο όνομα όλων των κατοίκων της Αίγινας και το έστειλε προς τις δημόσιες υπηρεσίες, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό, το Υπουργείο Εσωτερικών και Οικισμού κ.α.

Το υπόμνημα είχε 4 αιτήματα.

Από αυτά μόνο το πρώτο αναφερότανε στην ανάκληση της απόφασης για την κατάργηση των οικισμών.

Τα άλλα τρία αιτήματα ήταν:

Επέκταση των οικισμών, περιορισμός της Αρχαιολογικής, λειτουργία των νταμαριών… Ποιος της έδωσε αυτό το δικαίωμα; … η επιτροπή συστάθηκε με υπόδειξη του Δημοτικού Συμβουλίου με μοναδική αρμοδιότητα να συντονίσει τις ενέργειες για την ανάκληση της απόφασης κατάργησης των οικισμών. Καμιά άλλη δικαιοδοσία δεν έχει η Επιτροπή…»

Είναι φανερό πως η απόφαση κατάργησης οικισμών επιδιώκει να θέσει τέλος με έναν υπερβολικό τρόπο στην ατέρμονη οικοδόμηση που συμβαίνει έτσι κι αλλιώς σε όλη την Ελλάδα. Επί δικαίων (κατόχων μικρών ιδιοκτησιών) και αδίκων (όσων τουλάχιστον οραματίζονται το νησί ένα απέραντο μπετόν). Τα αντανακλαστικά της αιγινήτικης τρόικας του μπετόν όμως ξεπερνούν αυτήν την απόφαση. Μιλούν για την καταστροφική επέκταση των οικισμών, για τον περιορισμό της ‘’κακιάς’’ Αρχαιολογικής Υπηρεσίας (αν μπορούσαν θα έχτιζαν και στην Κολόνα ή στα ερείπια της Αφαίας ένα ωραίο ξενοδοχείο) και την επαίσχυντη λειτουργία των νταμαριών που έγδαραν το ιστορικό και φυσικό τοπίο της Αίγινας όλα τα χρόνια λειτουργίας τους, πουλώντας χώμα που φύτρωνε στις πλάκες των οικοδομών. Για την επιτροπή αυτή, επίσης, αυτοί που φταίνε είναι οι …καλλιτέχνες. Ίσως είναι από τις πρώτες συγκρούσεις που διεξάγονται στο νησί με αυτά τα υποκείμενα. Της βαθιάς Αίγινας και των καλλιτεχνών: «…Ο κ. Μαργαρώνης εξέφρασε τη λύπη του για τις εκδηλώσεις μερικών την Παρασκευή οι οποίοι  έβριζαν με τα πιο χυδαία λόγια τον κ. Νικολάου και τον κ. Σκαρπαζέλο, αναγνωρισμένους φίλους του νησιού μας.  Ο κ. Αλεξίου είπε ότι αν δεν μπαίναμε μπροστά εμείς να τους κρατήσουμε θα πήγαιναν στο σπίτι του να τον λιντσάρουν. (ΣΣ: Ο κ. Αλεξίου ξεχνάει ότι την Κυριακή 24.4.77 σε συγκέντρωση της Συντονιστικής Επιτροπής και του Δημοτικού Συμβουλίου είπε και έγραψε παρουσία όλων: «…και ο λαός της Αιγίνης να συγκεντρωθή διαμαρτυρόμενος εναντίον της αποφάσεως και αυτών οι οποίοι παρεκίνησαν τους αρμοδίους αποκτώντας εις την Αίγινα κυριαρχικά δικαιώματα αγοράζοντας ένα κομμάτι γη και θέλουν να μας επιβάλλουν τας καλλιτεχνικάς των αντιλήψεις. Όχι κύριοι είστε φιλοξενούμενοι στο τόπο μας και δεν θα επιτρέψουμε να τον κάνετε ησυχαστήριό σας»)…»

«Βήμα της Αίγινας», Σάββατο 14 Μάη, τιμή Φύλλου 4 δρχ. Χρόνος Δ΄, Αριθ. Φύλλου 50

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αύξηση της τιμής του νερού στην Αίγινα

 

«Βήμα της Αίγινας», Σάββατο 14 Μάη, τιμή Φύλλου 4 δρχ. Χρόνος Δ΄, Αριθ. Φύλλου 50

«Με μια καινούρια ειδοποίηση ο προμηθευτής του νερού κ. Μπακόπουλος αυξάνει την τιμή λόγω αυξήσεως των καυσίμων, από 32 σε 33,55 κατά κυβικό μέτρο και ζητάει αναδρομικά με την τιμή αυτή από την 1-1-77».

Ουδέν νεώτερο από το Υδατικό μέτωπ

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για το 10% της Αιγινόπιτας που χάθηκε

Η ανταλλαγή επιστολών σε οξύτατο ύφος μεταξύ υπευθύνου της δημοτικής αρχής Αίγινας και εκδότη αντιπολιτευόμενης εφημερίδας του νησιού, συνεχίζει ένα πόλεμο που ανήκει στα πραγματικά ή όχι ποσοστά της τουριστικής κίνησης ή πίτας. Της Αιγινόπιτας για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Για εισιτήρια στα πλοία των εφοπΛΗΣΤΩΝ, για ποσοστά, για φρέντο και παγωτό στην παραλία, για ξενοδοχεία, για ξενυχτάδικα-ελληνάδικα, για το μεγάλο εμπορικό πανηγύρι του Σεπτέμβρη, μέσες-άκρες. Τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Αυτό είναι το 10% «μείωση» ή η «άνευ προηγουμένου» τουριστική κίνηση στην Αίγινα από πλευράς μιας άθλιας διαχείρισης. Για τα 200 μέτρα της παραλίας που ξεκινάει από το μπιτς βόλεϊ και καταλήγει στη Ρέμβη με φόντο τους πλούσιους των γιοτ. Είτε με «μείωση» είτε με «άνευ προηγουμένου» το πραγματικό νησί βυθίζεται. Στην οικονομική φτώχεια, στην πολιτική ομηρία και στον πολιτισμικό μαρασμό. Ακόμα κι αν «Ταιριάζουμε στην Αίγινα», όπως οικουμενικά διατείνεται, φιλανθρωπικά, σύσσωμο το τοπικό μας σύστημα, η Αιγινόπιτα παραμένει ένα πεδίο για τα μεγάλα μαχαίρια της πολιτικής και της οικονομίας.

Κι εκεί, αρκεί να μην απαιτήσουμε τα ψίχουλα. Ούτε κομμάτια από την πίτα.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Οι τότε (1976) φρεατοϊδιοκτήτες της Αίγινας «οίτινες προσφέρουν»…

Επιστολή του δημάρχου Αίγινας Χρ. Αξιώτη προς το Διαμέρισμα Πειραιώς-Δ/νσιν Εσωτερικών-Τμήμα Τοπ. Αυτ/σεως-Πειραιά

Εν Αιγίνη τη 6 Νοεμβ. 1976 Αριθ. Πρωτ. 3384

«Α. Υπό της εταιρίας Θ. Μ. Μπακόπουλος-Θαλασσιναί Μεταφοραί, κατόπιν διεξαχθείσης δημοπρασίας κατά την 4/7/75 ανελήφθη δια την χορήγησιν πόσιμου ύδατος προς υδροδότησιν των κατοίκων του Δήμου μας και της Κοινότητος Κυψέλης και δια το χρονικόν διάστημα από 14.9.75 μέχρι 31.12.1980 με τιμήν κατά μ3 εις την δημοπρασίαν δρχ. 27 και το οποίον σήμερον έφθασεν εις την τιμήν των δρχ. 31,75 κατά μ3 λόγω των προβλεπομένων αυξήσεων υπό του άρθρου 14 της σχετικής Δ/τάξεως της παρ’ ημίν Δημ. Επιτροπής.

Β.  Η προμηθεύτρια Εταιρία εις την διεξαχθείσαν δημοπρασίαν μας έφερε πρωτόκολλα δια τα πλοία ΜΙΧΑΗΛ-ΜΑΡΙΑ και ΑΙΓΙΝΑ, τα οποία ουδέποτε προσήγγισαν εις Αίγινα δια να μας φέρουν ύδωρ, αντιθέτως δε ταύτα μετέβαινον εις Μύκονο-Ελευσίνα κλπ. αποτέλεσμα δε τούτου ήτο ο εκνευρισμός και η διαμαρτυρία των κατοίκων εκ του θορύβου των μηχανών άλλων πλοίων, καθ΄ ότι δεν υπάρχουν ησυχαστήρες.

Γ. Εις το υπογραφέν εργολαβικόν, μεταξύ της ως άνω Εταιρίας και του Δήμου και εις την παράγραφον 10, συνεφωνήθη ότι, εάν ο Δήμος Αιγίνης κατά τη διάρκειαν της παρούσης  συμβάσεως ήθελεν εξεύρη τρόπον υδρεύσεως δια φυσικοχημικής ή άλλης επιστημονικής μεθόδου αφαλατώσεως του υπάρχοντος ύδατος του Δημοτικού αρτεσιανού φρέατος εις θέσιν Περιβόλα ή του θαλάσσιου τοιούτου ή εξευρεθεί τρόπος υδρεύσεως του Δήμου εκ    πηγών εντός της Νήσου Αιγίνης (τονισμένα γράμματα)……………………………….(πολλά αποσιωπητικά) θα δικαιούται να διαλύσει την μίσθωσιν αζημίως δια τον Δήμον επί προηγουμένη ειδοποιήσει της Προμηθεύτριας Εταιρίας κοινοποιουμένη αυτή τουλάχιστον προ 5μήνου, μετά την πάροδον του οποίου ο Δήμος θα δικαιούται να θεωρήση την εν λόγω σύμβασιν αυτοδικαίως και αζημίως διαλελυμένην, άνευ άλλης διατυπώσεως ή υποχρεώσεως.

Δ. κατά τους θερινούς μήνας δεν μας προσκόμιζεν την απαιτουμένην ποσότητα ύδατος, καθ’ όσον ως αναφέρομεν ανωτέρω είχαν αναλάβει και άλλας υποχρεώσεις υδροδοτήσεως. Και επειδή εντός της Νήσου μας κατόπιν γεωτρήσεων και ανορύξεων φρεάτων αρκεταί ποσότητες ύδατος ευρέθησαν, ως επληροφορήθημεν εκ των υποβαλλόντων αιτήσεις των κάτωθι:

1)Αριστείδου Γαλάρη-φρέας Κοντός 200 μ3 ημερησίως.

2)Παναγιώτου Γεννίτσαρη Γεώτρησις θέσις Κυψέλη 300 μ3 ημερησίως.

3)Κυριάκου Γεννίτσαρη, θέσις Λεόντι 200 μ3 ημερησίως.

4)Νικολάου Σακκαλίου, Γεώτρησις θέσις Κυψέλη 100 μ3 ημερησίως, οίτινες προσφέρουν το μ3 προς 11 δρχ. και θα εκπέσουν την τιμήν εις 10 δρχ. και τινών άλλων, οίτινες δεν μας εγνώρισαν την απόδοσιν των γεωτρήσεών των, αι οποίαι ανέρχονται εις μεγάλας ποσότητας.

Έχομεν και 150 περίπου κυβικά με βραδϊυλιστήριον και 100 κυβικά από τη γεώτρηση του Δήμου μας εις την θέσιν Βουλκάνο, τας οποίας μπορούμε να ενισχύσουμε ρίχνοντας εις τα δεξαμενάς μόλις τελειώσουν οι εργασίες…»

Στη συνέχεια το κείμενο ζητά εξέταση των νερών για την καταλληλότητά τους και την επάρκειά τους προκειμένου να λυθεί η σύμβαση με την προμηθεύτρια εταιρία η οποία το καλοκαίρι«εκμισθώνει σκάφος κινούμενον δια ρυμουλκού και μας εφοδιάζει ύδωρ ουχί επαρκές», αναφέρεται και στις διαρροές του δικτύου οι οποίες ανέρχονται σε 80.000 έως 90.000 κυβικά μέτρα τη χρονιά και τέλος στον επαχθή όρο της αύξησης της τιμής του νερού από τον μεταφορέα Μπακόπουλο. Άνθρωπο με τον οποίο σύναψε συμφωνία η τότε διορισμένη δημοτική αρχή, από τη χούντα.

Το κείμενο αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον για την μετέπειτα συμβολή των ιδιοκτητών γεωτρήσεων στο δίκτυο ύδρευσης του Δήμου όπως και για τους αποικιακούς όρους με τους οποίους συμπεριφέρεται ο υδρομεταφορέας Μπακόπουλος απ’ την Τροιζηνία, συμπεριλαμβανομένης και της απώλειας νερού (ως διαρροή 80-90.000 μ3 το χρόνο). Ανεξάρτητα από το αν είναι ένα παιχνίδι που αφορά μια απλή πίεση προς τον υδρομεταφορέα ή αν παίζεται κάτι άλλο που δεν μπορεί να ειπωθεί δημοσίως, οι γεωτρήσεις προβάλλουν ως Η ΛΥΣΗ για την αυτοδυναμία της Αίγινας σε νερό. Και φαίνεται απλό: ο υδρομεταφορέας το πουλά 31,75 δρχ. παραβιάζοντας την αρχική συμφωνία για 27 δρχ. δείχνοντας τις διαθέσεις περεταίρω εκμετάλλευσης του νησιού. Από την άλλη οι ιδιοκτήτες γεωτρήσεων λένε ότι θα το πωλούν 10-11 δρχ. Τι πιο απλό; Άνθρωποι του τόπου οι επόμενοι νερουλάδες, για να μην φεύγει και το εισόδημα έξω από το νησί, φτηνότερο νερό και σίγουρα πιο ελεγχόμενο. Ιδού η νέα αυταπάτη της εποχής για τη λύση του προβλήματος. Μια αυταπάτη που προστέθηκε μαζί με τις προηγούμενες. Και τις επόμενες.

ΥΓ: Η υπόθεση του «βραδϊυλιστηρίου» είναι μια υπόθεση που από μόνη της απαιτεί ένα ιδιαίτερο ψάξιμο. Πρόκειται για ένα βραδύ (αργό) διυλιστήριο νερού, που δέχεται ποσότητες επίγειες τις οποίες φιλτράρει στέλνοντάς τες προς το δίκτυο. Υπομονή!

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Νοσοκομείο Αίγινας (1)

αναδημοσίευση από το http://www.aeginanews.gr/on-air/10562/ και από το χώρο στον οποίο υποβάλλονται τα σχόλια

Αγαπητοί εθελοντές του διοικητικού συμβουλείου του νοσοκομείου Άγιος Διονύσιος, ήρθατε ποτέ να μας ανακοινώσετε επίσημα ότι βουλιάζουμε και οι πληρωμές μας θα δυσκολεύουν τόσο που κάποια στιγμή θα μετατραπούν όλοι οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου σε «εθελοντές» ;
Από τον Ιούνιο οι απαντήσεις στο πότε θα πληρωθούμε ήταν ασαφείς και αργότερα υποστήκαμε λεκτικές επιθέσεις όπως «σε όποιον δεν αρέσει να φύγει» , «μη μας συγχίζετε», «θα το κλείσουμε να ησυχάσουμε και μεις και σεις»

Προσωπικά εγώ διαζευγμένη μητέρα 2 παιδιών χωρίς άλλους πόρους πέραν της δουλειάς μου αναγκάστηκα να πουλήσω τα κοσμήματά μου για να ανταπεξέλθω στα αναγκαία έξοδα το διάστημα που παραμένω απλήρωτη.

Η δουλειά μας είναι πολύ σκληρή και δουλεύουμε υπό αντίξοες συνθήκες ακόμη και πέραν των δυνατοτήτων μας αντικαθιστώντας καθημερινά ειδικότητες που δεν διαθέτει το νοσοκομείο (τραυματιοφορείς, συντηρητές, αποθηκάριους, νυχτοφύλακες κλπ) και συχνά καλούμαστε να υπερβούμε τον εαυτό μας και τις γνώσεις μας μιας και το νοσοκομείο πολλές ώρες το 24ωρο λειτουργεί χωρίς φυσική παρουσία ενός, έστω, γιατρού.
Θα μπορούσατε, τουλάχιστον, να δείξετε ελάχιστο σεβασμό στο μεγάλο μας πρόβλημα και όχι να μας αντιμετωπίζετε σαν ενοχλητικούς επαίτες.

Από δω και πέρα κύριοι ποια είναι η πορεία μας;
Αν δηλώνετε αδυναμία να μας καταβάλλετε δεδουλευμένα ενός μήνα θα μπορέσετε να μας εξοφλήσετε 3 απλήρωτους;
Με την υπομονή κ. πρόεδρε του διοικητικού συμβουλείου δεν επιβιώνουμε ούτε μπορούμε να συστήσουμε υπομονή στις απαιτήσεις της ΔΕΗ του ΟΤΕ των τραπεζών της εφορίας και τέλος της διατροφής μας.
Αφήσατε την κατάσταση να φτάσει στο μη περαιτέρω … Γιατί;

Είναι αξιοσημείωτο ότι η διοίκηση του νοσοκομείου παρέχει υπηρεσίες εθελοντικά όπως υποστηρίζετε, αλλά ο ορισμός του εθελοντισμού είναι να βοηθάει και να στηρίζει αυτούς που παρέχουν έργο. Αν δεν είστε στο πλευρό μας εφόσον εμείς είμαστε αυτοί που παρέχουν έργο τότε παύετε να είστε εθελοντές και βρήκατε ασχολία απλώς για να περνάει η ώρα σας.
Μήπως αυτό θα έπρεπε να αλλάξει;
Μήπως είναι πιο δίκαιο να είστε σε συνεχή και άμεση επαφή μαζί μας ώστε να βοηθάτε και να στηρίζετε το έργο μας ενημερώνοντάς μας παράλληλα για την πορεία και την κατάσταση του ιδρύματος ως οφείλετε; ‘Όχι μόνο τώρα που είναι ώρα γενικής οικονομικής κρίσης αλλά σε διαρκή βάση.
Αν αυτό που είναι το πιο απλό δε μπορεί να γίνει τότε κατά τη γνώμη μου η διοίκηση θα έπρεπε να υποστεί σοβαρές αλλαγές γιατί το νοσοκομείο και η απρόσκοπτη λειτουργεία του είναι σοβαρό θέμα για μας τους εργαζόμενους (ως μοναδικός πόρος ζωής) αλλά και ολόκληρο το νησί.
Μαίρη Χατζίνα
(νοσηλευτικό προσωπικό του νοσοκομείου Αίγινας Άγιος Διονύσιος)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Νοσοκομείο Αίγινας (2)

Σήμερα 1η Σεπτέμβρη αρχίζει ο τρίτος μήνας που οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο Αίγινας θα δουλέψουν απλήρωτοι. Χωρίς καμμία ενημέρωση από το συμβούλιο του νοσοκομείου με προσβλητικές ασάφειες μόνο εκ μέρους του προέδρου κ. Βελιώτη «είστε ελεύθεροι να φύγετε – είστε ελεύθεροι να βρείτε αλλού δουλειά – δεν υπάρχουν λεφτά όταν βρούμε θα πληρωθείτε αυτή είναι η κατάσταση και άμα σας αρέσει – η παθολογική κλινική είναι παθητική και πρέπει να κλείσει»
Κάθε φορά που επιχειρούμε να ζητήσουμε τα δεδουλευμένα μας αντιμετωπιζόμαστε με ειρωνίες και προσβολές.
Το ποσό που λένε ότι μας οφείλει ο ΕΟΠΥΥ από νοσήλεια και παρακλινικές εξετάσεις (1.000.000 ευρώ) δε δημιουργήθηκε ξαφνικά δε δημιουργήθηκε την εποχή της κρίσης. Αθροίζεται χρόνια τώρα και το βλέπουμε να μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο με ένα γερασμένο διοικητικό συμβούλιο ανίκανο να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των θέσεων που πεισματικά κρατούν.

Οι ενέργειες που κάνουν για να εισπράξουμε χρήμματα περιορίζονται στην προσωπική αλληλογραφία και τα τηλεφωνήματα ανίκανοι (λόγω ηλικίας) να μετακινηθούν και να διεκδικήσουν. Έχοντας οι ίδιοι λύσει το βιοποριστικό τους πρόβλημα είναι αναιδείς προκλητικοί και προσβλητικοί απέναντί μας προσπαθώντας να καλύψουν την ανεπάρκειά τους. 
Η εκκλησία η οποία εποπτεύει το ίδρυμα δήλωσε αδυναμία οικονομικής συμπαράστασης ώστε να αντιμετωπιστούν οι άμεσες ανάγκες.
Δουλεύουμε στο όριο της αντοχής μας με πολλά πρακτικά και διαδικαστικά προβλήματα και επιπλέον το τελευταίο τρίμηνο στο όριο της πλήρους αδυναμίας να καλυφθούν βασικές καθημερινές ανάγκες του ιδρύματος σε αναλώσιμο υλικό τρόφιμα φάρμακα κλπ έτσι ώστε η δουλειά μας έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολη.
Δύο μήνες απλήρωτοι αγγίξαμε πλέον και τα όρια της οικονομικής μας αντοχής.
Το «μας χρωστάνε κι άμα τα πάρουμε θα πληρωθείτε» δεν είναι αρκετό και σίγουρα δεν περιέχει το σεβασμό που οφείλουν οι κύριοι του διοικητικού συμβουλίου που προσφέρουν «εθελοντική» εργασία προς τους απλήρωτους επαγγελματίες υγείας του ιδρύματος.
Λαμπρινή Τουρνά 
(νοσηλευτικό προσωπικό)

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

«Κάποτε, μετά από εκατοντάδες χρόνια, οι μέλλοντες Μουτσόπουλοι, Κωνσταντινίδηδες, Δωρήδες και οι άλλοι ερευνητές μορφολόγοι θα ξύνουν με αμηχανία το κεφάλι τους, προσπαθώντας να εξηγήσουν γιατί, έτσι ξαφνικά, περί τα τέλη του 20ου αιώνος, τα λίγα παληά σπίτια της Αιγίνης άλλαξαν εξωτερικών όψη και από χρωματιστά που ήσαν έγιναν άσπρα, κάτασπρα, σαν φουσκωμένα σεντόνια. Οι μεν θα το αποδίδουν στην εκρηκτική αντίδραση των τότε (δηλαδή σημερινών) ανθρώπων προς την κραυγαλέα πολυχρωμία των μεγαλουπόλεων, ενώ οι άλλοι, οι ολιγώτερον «εστέτ» θα το συσχετίζουν με την ανάπτυξη των συγκοινωνιακών μέσων, που είχε ως συνέπεια την πλήρη ισοπέδωση των συνθηκών διαβιώσεως από το ένα άκρον ως το άλλον της χώρας μας.

Ερευνώντας, πάντως, το φαινόμενο, οι ειδικοί του μέλλοντος είναι πιθανόν να σταθούν σε μερικές λεπτομέρειες, που ασφαλώς θα τους παραπλανήσουν. Ψάχνοντας λόγου χάρη, στα αρχεία της Αιγίνης –αν υπάρχουν τέτοια αρχεία ως τότε, γιατί το χαρτί που σήμερα χρησιμοποιούμε δεν έχει ζωή παραπάνω από 50 ετών- θ’ ανακαλύψουν πώς από την εποχή ακριβώς που εσημειώθη η μυστηριώδης αλλαγή στα χρώματα της Αιγίνης, είχε το μόνιμο σχεδόν ενδιαίτημά του ένας ζωγράφος αισθαντικός του 20ου αιώνος, ο Νίκος Νικολάου, που ήταν διευθυντής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Και ότι, ακόμη, στην Αίγινα περνούσε τα καλοκαίρια του ένας άλλος λαμπρός ζωγράφος, που υπογραφή του θα τους είναι ήδη γνωστή από εκατοντάδες θαυμάσια πορτραίτα επιφανών Ατθιδών. Ο Γιάννης Μόραλης. Συνεχίζοντας την αναδίφησή τους, οι αυριανοί ερευνητές θα συναντήσουν και άλλα ονόματα καλλιτεχνών, κατοίκων της Αιγίνης, και εφ’ όσον δεν θα βρουν πουθενά κάποιο έγγραφο που να μαρτυρεί την αντίθεσή τους, θα υποθέσουν, και δικαίως, πως αυτοί ήσαν οι εμπνευστές της αλλαγής. Και θα πελαγοδρομήσουν σε Κύριος οίδε τι απίθανες σκέψεις γύρω από την αισθητική ακεραιότητά τους…

Για να προλάβουμε, λοιπόν, αυτές τις παρεξηγήσεις και για να βοηθήσουμε τον ιστορικό του μέλλοντος να δώση μια σωστή εξήγηση, επιχειρήσαμε εμείς, σήμερα,  μια έρευνα, επί τόπου, ρωτήσαμε, μάθαμε και τελικά βγήκε στην επιφάνεια μια ιστορία …αστυνομικής μάλλον υφής. Μυστήριο, βέβαια, δεν βρήκαμε πουθενά. Ούτε πτώματα. Μάθαμε όμως για μια διαταγή της τοπικής Τουριστικής Αστυνομίας, η οποία ορίζει πως όλες οι προσόψεις σπιτιών και των μαγαζιών της Αιγίνης πρέπει να βαφούν άσπρες και όλα τα κουφώματα γκρι. Γκρι Νο 128!

Είναι φανερό πως τα όργανα της Τουριστικής Αστυνομίας είχαν απηυδήσει από τα όντως φρικτά χρώματα –πλαστικά κ.α.- με τα οποία οι εξ Αθηνών ερχόμενοι βάφουν τις πολυκατοικίες και τις «βιλλίτσες τους   στην Αίγινα. Και ότι με το μέτρο αυτό θέλησαν να επιβάλλουν ένα φραγμό, ώστε τουλάχιστον ν’ ανασταλή ο περί τα χρώματα ζήλος των αδαών. Γιατί όμως μιας και απεφάσισαν να επέμβουν δραστηρίως, δεν συμβουλευθήκανε κάποιους αρμοδιωτέρους να έχουν γνώμη πάνω στο θέμα αυτό;  Τους είχαν δίπλα τους όποια στιγμή ήθελαν. Και μπορούσαν απ’ αυτούς να μάθουν ότι όπως η Μύκονος έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της άσπρο χρώμα των σπιτιών και των μύλων της, έτσι και η Αίγινα, στα δικά της σπίτια, διατηρεί μια παράδοση εκατό και πλέον ετών, εξ ίσου σεβαστή, που στηρίζεται σε κάποιες σοφές χρωματικές σχέσεις ανάμεσα στην ώχρα, το ροζ και το κόκκινο. Πώς και γιατί επικρατήσανε αυτά τα χρώματα είναι μια άλλη ιστορία που απαιτεί πολλήν ανάπτυξη για να εξηγηθή. Ό,τι πάντως δίδει ακόμη λίγη ομορφιά σ’ αυτό τον τόπο, τον τόσο οικτρά παραμορφωμένο από τα νεώτερα κακόγουστα κτίσματα, από τις τουριστικές βαναυσότητες και από τις άλλες παντοειδείς κακοποιήσεις, είναι τα λιγοστά ωραία σπίτια που απέμειναν και οι επαύλεις, με τους αρμονικούς χρωματισμούς, το άξιο από μαστόρους δουλεμένο πουρί τους, την περίτεχνη και τόσο ζυγισμένη με τις αναλογίες των προσόψεων διακοσμητική τους επίστεψη. Αυτά δε είναι κυρίως που θίγονται από την προκρούστεια διαταγή της Τουριστικής Αστυνομίας, που αν κάποιος δεν προλάβη να την ανακαλέση αμέσως ή να την τροποποιήση θα έχη αποτελέσματα αντίθετα τελείως απ’ αυτά που επεδίωξαν τα όργανά της.

Συμπέρασμα: Αντί η Τουριστική Αστυνομία να νομοθετή, και δη επί θεμάτων αισθητικής, ας στρέψη καλλίτερα την προσοχή και την δραστηριότητά της σε χίλια-δυο άλλα άτοπα που συμβαίνουν γύρω της και τα οποία απαιτούν την άμεση επέμβασή της. Αν δεν τα έχη υπ’ όψη της, ας εντείνη τις περιπολίες της στην παραλία. Θα βρη εκεί απασχόληση για πολύν καιρό…»

Από το περιοδικό «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ», τεύχος έτους 1979

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

«Στις 2 Φλεβάρη, άνθρωποι του νεόπλουτου Σαλιαρέλη επεχείρησαν να πάρουν πέτρες (μπλόκια) του αρχαίου λατομείου που βρίσκονται στην ακτή της Κολώνας. Οι πέτρες αυτές ενδέχεται να αποτελούν και το τείχος του αρχαίου λιμανιού της Αίγινας.

Είναι γνωστό ότι  απαγορεύεται όχι μόνο η εκσκαφή ή η υποβρύχια έρευνα αλλά και η μετακίνηση μιας απλής πέτρας στην ακτή της Κολώνας χωρίς την αποτύπωση και τη σχετική άδεια της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.

Αυτές τις μεγάλες παραλληλεπίπεδες αρχαίες πέτρες έβαλαν στο μάτι οι πιο πάνω και προσπάθησαν με φορτωτή και φορτηγό να τις πάρουν μέρα μεσημέρι. Και δεν το έκαναν βράδυ γιατί γνώριζαν ότι η ενέργειά τους είναι παράνομη και φυσικά θα προκαλούσε αμέσως τις υποψίες του φύλακα του Μουσείου.

Αυτές τις πέτρες, που η Αστυνομία της Αίγινας τις γνωρίζει, οφείλουν οι δράστες από σεβασμό στην πολιτιστική μας κληρονομία να τις επιστρέψουν στη θέση τους.

Ο κ. Σαλιαρέλης έχει αρκετά χρήματα για να μπορέσει να τις κατασκευάσει αλλά δεν δικαιούται να τις πάρει με αυτόν τον τρόπο, εάν ήταν γνώστης της πράξης αυτής. Εάν όχι, τότε ας δώσει εντολή στους ανθρώπους του να τις επιστρέψουν το ταχύτερο στη θέση τους.

Επίσης επισημαίνουμε την αδράνεια της Λιμενικής αρχής για το συγκεκριμένο γεγονός.

Τέλος ελπίζουμε ότι το συγκεκριμένο γεγονός θα ευαισθητοποιήσει τους αρμόδιους φορείς για να διαφυλάξουν την πολιτιστική μας κληρονομιά. Δεν αρκεί να λέμε ότι αυτός  είναι αρχαιολογικός χώρος ή ότι εδώ βρίσκεται το αρχαίο λιμάνι. Πρέπει και να το βλέπουμε».

Εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, χρόνος 5ος, φύλλο 98, δρχ. 30

Πολύ ευγενικό το άρθρο για την ενέργεια , του ανθρώπου που ως γνωστόν φυγάδευσε τον Κοσκωτά, λίγο αργότερα.  Μιλά για την, με τραμπούκικο τρόπο, κλοπή δομικού υλικού από αυτό που οι Γενήτες αποκαλούσαν «Μπούρτζι». Μιλά για το ανύπαρκτο Λιμενικό που κάνει τα στραβά μάτια και για τους αρμοδίους φορείς. Κάποιοι από τους οποίους αργότερα θα συνωστίζονταν στην πισίνα του λεγάμενου.

Δεξιά μας η Κολόνα (δηλαδή, Κολόνες, πριν χτίσουν τις βίλες τους).

Αριστερά μας ο γνωστός ανεμόμυλος.

Κατεβαίνουμε ευθεία για το λιμάνι και το «Μπούρτζι» της Αίγινας.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Όταν ο Δήμος Αίγινας είχε …έξοδα, στα 1988-νερό (Ι)

«Πολυεκατομμυριούχος της Αίγινας χρεώθηκε το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου το ποσό των 560.000 δρχ. για κατανάλωση νερού. Σε αίτησή του προς το Δημοτικό Συμβούλιο εξηγούσε ότι ο υδρομετρητής καταστράφηκε από φορτωτή, για αυτό έγραψε αυτό το μεγάλο ποσό το οποίο «είναι μεγαλύτερο από τον 5ο και 6ο μήνα κατά τον οποίο υπήρχε πράγματι κατανάλωση, διότι γέμισα την πισίνα του σπιτιού μου και ανέρχεται σε 290.086 δρχ.»…»

Εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, χρόνος 5ος, φύλλο 98, δρχ. 30

Να λοιπόν ένα ακόμα δημοσίευμα που καταμαρτυρεί χωρίς όνομα την περίπτωση ενός μεγιστάνα που αρνείται, με τρόπο βέβαια, να πληρώσει το λογαριασμό του.  Ιδού ένας δρόμος τμήμα ενός συνδρόμου για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Μετά από 24 χρόνια καταπάτησης κάθε έννοιας κοινωνικού συμβολαίου από τους ισχυρούς της Αίγινας και τα τσιράκια τους.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Όταν ο Δήμος Αίγινας είχε έξοδα, στα 1988-στη Χάρη του! (ΙΙ)

«Πέρισυ για τραπεζώματα του Αγ. Διονυσίου, ο Δήμος πλήρωσε 106.700 δρχ. Ακόμα και οι σύμβουλοι της πλειοψηφίας είπαν ότι το ποσό είναι μεγάλο και πρέπει να μειωθούν αυτά τα έξοδα.

Φέτος, τα έσοδα ανήλθαν στο ποσό των 160.500 δρχ. και ψηφίστηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο, μειοψηφούντων των Σκριβάνου και Πρωτονοταρίου…»

Εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, χρόνος 5ος, φύλλο 98, δρχ. 30

Ουπς! Τι να είχε άραγε το κέτερινγκ της εποχής 1988, ερήμην Αγίου Διονυσίου; Πώς έφτασε αυτό το ποσό; Να ήταν άραγε βγαλμένα από το πολιτιστικό τέλος στο λογαριασμό για το νερό; Να τα πήραν από άλλες υποχρεώσεις του Δήμου σε υποδομές; Ποιος να ξέρει;

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Όταν ο Δήμος Αίγινας είχε …έξοδα, στα 1988-Όταν ακόμα δεν ξέραμε το τι θα σημαίνει υδροφόρα για την Αίγινα του 2012 (ΙΙΙ)

«Κατά 26% ακριβότερα θα αγοράζει φέτος το νερό ο Δήμος από τους φρεατοϊδιοκτήτες της Αίγινας. Αυτό αποφάσισε η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου κατά τη συνεδρίαση της 5ης Φεβρουαρίου. Υπενθυμίζουμε ότι το νερό το 1986 αγοραζόταν στην τιμή των 43,50 δρχ. ανά κυβικό μέτρο, αυξήθηκε κατά 15% το 1987 δηλαδή σε 50 δρχ. για να φτάσει φέτος τις 63 δρχ. το κυβικό… Η αύξηση αυτή δόθηκε με την αιτιολογία ότι έχουν αυξηθεί τα έξοδα και οι ζημιές αφού αντλούν το νερό σε βάθος 210 μέτρων…  ’Έχουμε γράψει χιλιάδες φορές ότι το νερό της Αίγινας έχει υπεραντληθεί, ήδη οι γεωτρήσεις συνεχώς βαθαίνουν και πέρασαν τα 200 μέτρα, για αυτό πρέπει να προφυλάξουμε το λίγο που έχει απομείνει. Και για την ποιότητα του νερού αλλά και για την ποσότητά του, μέχρι να βρεθούν οι οριστικές λύσεις, πρέπει να το ενισχύσουμε για όλο το χρόνο με νερό εκτός της Αίγινας, που θα προμηθευτούμε με υδροφόρο σκάφος».  

Εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, χρόνος 5ος, φύλλο 98, δρχ. 30

Να λοιπόν που από το 1988 τραβούν θάλασσα οι ντόπιοι φρεατοϊδιοκτήτες, από τα 210 μέτρα όπως οι ίδιοι ομολογούν και την πωλούν σε συμφέρουσες τιμές για τους ίδιους. Να λοιπόν η «νέα λύση» της πλωτής υδροφόρας και πώς αυτή ξεπροβάλλει μπροστά σε μια προσδοκία ότι θα είναι προσωρινή, αφού θα λυθεί οριστικά το ζήτημα του νερού της Αίγινας. Τι σήμαινε τότε «οριστική λύση»; Ενδιαφέρον έχει. Για να δούμε το πώς φτάσαμε εδώ. Στα 2012.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

τελικά θα συννενοηθούμε

Σε βλέπω να παίρνεις πολύ στα σοβαρά την έλλειψη πολιτοφροσύνης που σε διακατέχει και μελλοντικά βλέπω να διαχειρίζεσαι ακόμα καλύτερα την άγνοιά σου. Είσαι πιο εγκρατής απέναντι σ” ότι διαφορετικό σε κατατρέχει νοητικά κι έχεις αρχίσει να αγαπάς τα άντερά σου. Θα είμαι μαζί σου.

Ο Μαρδικούλος που δεν αλλάζει ροή και θα σου θυμίζει πάντα το καλό

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για τη Σχολή-Ινστιτούτο-Εργαστήριο Κεραμικής, στην Αίγινα του 1988

«…Η Επαγγελματική Ένωση Αίγινας ζήτησε από τον ΕΟΜΜΕΧ την ίδρυση ενός Κέντρου Κεραμικής Αγγειοπλαστικής στο νησί.

Με αφορμή αυτό το έγγραφο ο ΕΟΜΜΕΧ  κίνησε τις διαδικασίες, έγινε σύσκεψη στην Αίγινα με συμμετοχή όλων των φορέων, συζητήθηκε η πρόταση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Πειραιά και ομόφωνα από όλους τους φορείς αποφασίστηκε να προταθεί στον ΕΟΜΜΕΧ η ίδρυση Κέντρου.

Έτσι με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΕΟΜΜΕΧ, ύστερα από εισήγηση της Δ/νσης Χειροτεχνικής Ανάπτυξης αποφασίστηκε η ίδρυση στην Αίγινα, Εργαστηρίου-Σχολής Κεραμικής-Κοινής Υπηρεσίας, ένα Κέντρο Κεραμικής.

Το Κέντρο θα περιλαμβάνει…

Στόχος της λειτουργία του Κέντρου είναι…

ΟΙ ανάγκες του Κέντρου…

Για την ίδρυση του Κέντρου θα πρέπει ο Δήμος…

Μετά την απόφαση αυτή και μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Επαγγελματικής Ένωσης της Αίγινας την Κυριακή στις 17.1.88 ένα κλιμάκιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο του ΕΟΜΜΕΧ κ. Μπετενιώτη έλαβε μέρος με όλους τους φορείς, την οποία παρακολούθησαν βιοτέχνες, αγγειοπλάστες και πλήθος κόσμου.

Σ’ αυτή τη σύσκεψη έγινε ενημέρωση από τον κ. Μπετενιώτη για τις δυνατότητες στήριξης των ΜΜΕ από τον ΕΟΜΜΕΧ, και ανάλυση και ενημέρωση από την κ Αδαμοπούλου… Έγινε ενημέρωση α0πό το Δ/ντήυ Συνεταιρισμών του ΕΟΜΜΕΧ κ. Αγγελίδη…»

[Στη φωτογραφία της σελίδας 4, ο Μανόλης Μπετενιώτης, το παιδί μας απ’ την Τροιζήνα, με κουστούμι εποχής, όρθιος ακούει ερώτηση συμπολίτη μας που προφανώς σχετίζεται με τις τελευταίες λεπτομέρειες που αφορούν το Κέντρο-Ινστιτούτο-Εργαστήριο Κεραμικής. Φορά κοστούμι εποχής με χαρακτηριστικές βάτες, και το χέρι ανέμελα στην τσέπη. Το ύφος μαρτυρεί ότι «όλα θα γίνουν». Δίπλα του είναι διάφοροι μουσάτοι της εποχής, προφανώς στελέχη του οργανισμού, νέοι επιστήμονες, ψαγμένοι. Μπροστά χαρακτηριστικό βάζο εποχής με ανθάκια γεμάτο (πλαστικά ή αληθινά;). Ακριβώς δίπλα στο βάζο, νερό εμφιαλωμένο. Μεγάλο μπουκάλι, εποχής…]

Εφημερίδα «Αιγινήτικα Νέα», Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου, χρόνος 5ος, φύλλο 98, δρχ. 30

Ούτε Σχολή-ούτε σχόλιο…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για μια από τις πιο άσχημες πλατείες του κόσμου που βρίσκεται στην Αίγινα

«…Αν σε άλλα μέρη είχαν δημιουργούς του αναστήματος του Χ. Καπράλου θα ήταν περήφανοι και θα πρόβαλαν με κάθε τρόπο το πολύτιμο έργο του …Είναι θλιβερός ο τρόπος και η αδιαφορία που η πολιτεία αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες. Δεν της περισσεύουν λεφτά για πολιτιστικές δαπάνες, εν τάξει . Αλλά όχι και όταν κάνει δωρεάν προσφορά ένας Καπράλος να μην επωφελούμαστε. Φοβόμαστε τα μηνύματα π.χ. της μάχης της Πίνδου από τη φρίζα του 40. Το λαό ενωμένο να αγωνίζεται για την εθνική του ανεξαρτησία; Και προτιμάμε τα δαπανηρά αλλά ανώδυνα συντριβάνια, τους καταρράχτες, τις λιμνούλες και τους πύργους με σιδεροσωλήνες που προτείνονται να κατασκευασθούν σήμερα στην πλατεία Εθνεγερσίας; Στην πλατεία Εθνεγερσίας που ήσαν γύρω-γύρω τα σπίτια των Ψαριανών και που στη διαμόρφωσή της αγνοείται ακόμα και το σπίτι ενός Κανάρη…»;

Στέλλα Μαύτα-Παπαδοπούλου

Απίστευτο και όμως αληθινό

«Κάποτε ο Γιάννης Μόραλης ανέβηκε στο Δήμο της Αίγινας και είπε τη γνώμη του για τα κολωνάκια που έβαλαν στο μνημείο του 12 και προσφέρθηκε να βοηθήσει. Ξέρετε τι του απάντησαν;

-Κάνετε μια αίτηση στη Νομαρχία κ. Μόραλη…»

«Αιγινήτικα Νέα», Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου ’87 , χρόνος 4ος , φύλλο 82-83, δρχ. 30

Δυο δημοσιεύματα που σχετίζονται με την άσχημη και επικίνδυνη πλατεία που ακούει στο όνομα «Εθνεγερσίας», στην Αίγινα.  Το πρώτο υπογράφεται από την Στέλλα Μαύτα-Παπαδοπούλου η οποία υπογράφει μεταξύ τριών άλλων και την μελέτη για τη χωροταξία της Αίγινας το 1975. Το δεύτερο είναι ανώνυμο και περιλαμβάνεται στις «ειδήσεις-σχόλια».

Από τη μια φαίνεται ότι ο αντικομουνισμός εκφράζεται με την αντίθεση ή τη φοβία απέναντι στο έργο του Καπράλου, ο οποίος είναι συνδεμένος με τις βασικές αξίες της αριστεράς στην Ελλάδα. Αρνούνται να τοποθετήσουν ένα γλυπτό του Καπράλου και διαμορφώνουν μια επικίνδυνη και άσχημη πλατεία. Η αισθητική τους δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτήν της δεξιάς-του αντίπαλου δέους.  Σκυλιτσική, χουντική. Λιμνούλες (με πάπιες;), καταρράχτες (με σολομούς;), πύργους (με ιππότες;) κλπ. Κολωνάκια  με αλυσίδες στο μνημείο. Κι όταν ο Μόραλης αφήνει την καλλιτεχνική του μοναξιά και προσφέρεται, ακούει και την ανάλογη απάντηση.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Αύξηση της τιμής του νερού, τοκοχρεωλύσια του 1962, απώλειες νερού στο 40%, οφειλές 22.000.000 δρχ. απλήρωτες, το 1987 στην Αίγινα

83 ΔΡΧ. Η ΝΕΑ ΤΙΜΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΤΕΣ

Στο 40% έφτασε η απώλεια νερού το πρώτο και το τελευταίο δίμηνο του 1986

«Όπως γράψαμε και στο προηγούμενο φύλλο ο Δήμος αγοράζει νερό για το 1987 στην τιμή των 50 δρχ. ανά κυβικό μέτρο έναντι των 43,50 της προηγούμενης χρονιάς… Οι τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου κοστολόγησαν τη νέα τιμή πώλησης νερού στις 94,5 δρχ. ανά κ.μ. αφού υπολογίσθηκαν:

Ημερομίσθια εργατών                11.000.000

Αξία νερού (σε  700.000 κυβ.)   35.324.800

Τοκοχρεωλύσια (από το 1962)    2.000.000

Διάφορες δαπάνες                         1.000.000

ΣΥΝΟΛΟ                                           49.324.000

Αγορά κυβικών για το 1987               700.000

Απώλεια νερού (24,50%)                    177.800

Καθαρά κυβικά                                     522.200

49.324.000: 522.200=94,50

Στην εισήγησή του προς το Δημοτικό Συμβούλιο, ο κύριος Δήμαρχος πρότεινε την τιμή των 83 δραχμών, ενώ το έλλειμμα θα καλύψει ο Δήμος από τη μείωση της απώλειας νερού που το Νοέμβριο-Δεκέμβριο του ’86 έφτασε το 38%. Για το σκοπό αυτό έχει κληθεί ειδική εταιρία από τη Θεσσαλονίκη για τον εντοπισμό της απώλειας αλλά και για επίδειξη των μηχανημάτων της με σκοπό να τα αγοράσει ο Δήμος»

Χρωστάνε στο Δήμο 22 εκατομ.

«Κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού, αποκαλύφθηκε ότι στο δήμο χρωστάνε από κατανάλωση νερού 12.208.533 δρχ. και από τέλη πεζοδρομίων, νοίκια, φόρο παρεπιδημούντων 9.926.425 δρχ…»

«Αιγινήτικα Νέα», Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου ’87 , χρόνος 4ος , φύλλο 82-83, δρχ. 30

Ας παρατηρήσει κανείς τα τοκοχρεωλύσια από το 1962 που είναι ένα σχετικά μικρό ποσο για πριν από 25 χρόνια, την απώλεια νερού που φτάνει στο 40 %, τις απλήρωτες οφειλές που φτάνουν τα 22.000.000 δρχ.  και τα αντανακλαστικά της δημοτικής άρχής για τον εντοπισμό των απωλειών

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Μια «ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ», στην Αγία Μαρίνα, το 1981 (όχι μόνο καρότο αλλά και μαστίγιο)

Η εφημερίδα «Μάχη της Αίγινας» ήταν όντως αυτό που έλεγε. Έδινε μια πραγματική μάχη σε πολύ δύσκολες συνθήκες για την περίοδο, εγκαινιάζοντας ένα λόγο μαχητικό και τοπικό. Στην αρχική της παρουσία αντιμετώπισε μέχρι και «γενναίους» τραμπουκισμούς. Στο φύλλο 4, έκδοσης 23 Ιουλίου 1981, τρεις μήνες πριν την πολυπόθητη «σοσιαλιστική αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ, ο πηχυαίος τίτλος της εφημερίδας καταμαρτυρεί απόπειρα δολοφονίας του Δ/ντή Συντάξεώς της Σπύρου Νικολόπουλου, από τον Πρόεδρο της Κοινότητος Μεσαγρού, Μιχάλη Λαλαούνη και τον πατέρα του. «ΑΠΟΠΕΙΡΑΘΗΚΑΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ»: «Ο πρόεδρος του Εξωραϊστικού και Εκπολιτιστικού Συλλόγου Αγίας Μαρίνας και διευθυντής Συντάξεως της εφημερίδας μας δημοσιογράφος Σπύρος Νικολόπουλος κακοποιήθηκε ύπουλα και άνανδρα, από τα Πρόεδρος της Κοινότητος Μεσαγρού Μιχάλη Λαλαούνη και τον πατέρα του, όταν ο πρώτος, μετά από εξουσιοδότηση των κατοίκων της Αγίας μαρίνας, πήγε να ζητήσει από τον Μιχάλη Λαλαούνη να σταματήσει την τιμωρία που είχε επιβάλει στους κατοίκους της περιοχής και να τους ανοίξει το νερό περισσότερο από δυο ώρες τη βδομάδα. Γνωστές οι προσαγωγές του Μιχάλη Λαλαούνη στα δικαστήρια. Γνωστές οι παραπομπές από τους αρμόδιους Υφυπουργούς στη δικαιοσύνη όπου ο ίδιος ισχυρίζεται απαλλάσσεται πάντα «δια βουλεύματος».

Γνωστή η τελευταία του παραπομπή στο δικαστήριο για μόλυνσης της θάλασσας της Αγίας Μαρίνας. Γνωστή η δήλωσή του την μέρα της δίκης στο δικαστήριο ότι «δεν θα ξαξαρίξει εκεί τα λύματα» για να γλιτώσει την καταδίκη του.

Γνωστές σε όλους τους κατοίκους οι απειλές του προς το Σπύρο Νικολόπουλο, επειδή αποκάλυπτε από τον Τύπο τις «ανδραγαθίες» του. Γνωστή η προσπάθειά του να αντικαταστήσει το νόμο με τη βία και να μετατρέψει την ειδυλιακή Αγία Μαρίνα σε… Τέξας, αφού έχει χωρίσει του κατοίκους σε δυο κατηγορίες (ΣΣ ντόπιους και ξεκοκαρφίτες) και προσπαθεί να στρέψει τους μεν κατά των δε και τανάπαλι).

Στο σύνολό του ο Αθηναϊκός Τύπος καταδίκασε την άδικη επίθεση του Μιχάλη Λαλαούνη και του πατέρα του, κατά του Σπύρου Νικολόπουλου.

Σερίφη της περιοχής τον αποκάλεσαν και ζήτησαν την παραδειγματική του τιμωρία.

Ξεσηκώθηκαν και οι υπόλοιποι εξωραϊστικοί και εκπολιτιστικοί σύλλογοι και καταδίκασαν αυτή τη χρησιμοποίηση βίας. Ζήτησαν δε από Υπουργό Εσωτερικών, Νομάρχη και τους άλλους αρμόδιους την παραδειγματική τιμωρία του Μιχάλη Λαλαούνη, για να παραδειγματιστούν και οι μελλοντικοί …σερίφηδες!

Ο ίδιος μετά την άνανδρη πράξη του, κλείστηκε στο Κοινοτικό Κατάστημα και δεν παραδίδετο στην Αστυνομία Μεσαγρού, επικαλούμενος, άκουσον, άκουσον! (ΣΣ Εκεί που τελειώνει το αστείο, αρχίζει το γελοίο) «πολιτικό άσυλο». Τελικά έφτασε επί τόπου ο διοικητής της Αίγινας, μαζί με χωροφύλακες και αφού έπεισε τον …δημοκράτη πρόεδρο Κοινότητος ότι τελείωσαν τα γελοία, βγήκε από το …άσυλό του και έστειλαν αυτόν και τον πατέρα του, συνοδεία πάντα χωροφυλάκων (ΣΣ Τι ωραίο θέαμα, για έναν Πρόεδρος Κοινότητος) στο Αυτόφωρο, όπου ο αρμόδιος εισαγγελεύς, αφού χαρακτήρισε τις πράξεις τους όρισε τη δικάσιμό τους στις 16 Σεπτεμβρίου.

Κύριε Υπουργέ Εσωτερικών, κύριε Νομάρχη, κύριοι Βουλευτές που ανακατευτήκατε τη μέρα της συλλήψεως του σερίφη-προέδρου Κοινότητας (ΣΣ έτσι τον αποκάλεσε αθηναϊκή εφημερίδα) σας τον χαρίζουμε. Να τον χαίρεσθε. Ιδιαίτερα εσείς κύριε Μπίρη, που τόσο έντονα ανακατευτήκατε. Πίσω όμως έχει η αχλάδα την ουρά. Θα τα ξαναπούμε. Και κάτι άλλο για τον κ. Εισαγγελέα. Ο Μιχάλης Λαλαούνης και ο πατέρας του, εξακολουθούν να μας απειλούν. Εμάς, την εφημερίδα μας, τους κατοίκους της Αγίας Μαρίνας. Ποιος θα μας προστατεύσει, από τον επικίνδυνο πια Πρόεδρος της Κοινότητας; Και κάτι τελευταίο, που αφορά τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως, τον Αρχηγό Χωροφυλακής, τη διοίκηση χωροφυλακής Αίγινας και το Αστυνομικό Τμήμα Μεσαγρού.

Ο πατέρας του Μιχάλη Λαλαούνη αν και είχε μηνυθεί και επρόκειτο να παραπεμφθεί στο Αυτόφωρο, φυγαδεύτηκε ή αν θέλετε καλύτερα του έγιναν τα στραβά μάτια, για να το σκάσει από το Αστυνομικό Τμήμα Μεσαγρού και μετά από έντονη απαίτηση του κακοποιηθέντος μηνυτού Σπύρου Νικολόπουλου βρέθηκε και συνελήφθη.

Ο δράστης Μιχάλης Λαλαούνης, αφού το έσκασε και αυτός από το Αστυνομικό Τμήμα Μεσαγρού συνελήφθη αργότερα στο Κοινοτικό Κατάστημα Μεσαγρού, από το διοικητή της Αίγινας, μοίραρχο κ. Βλιώρα και μεταφέρθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Αίγινας και τοποθετήθηκε στο γραφείο του κ. διοικητή. Πριν μεταφερθεί όμως στο Αστυνομικό Τμήμα της Αίγινας, ο δραπέτης-Πρόεδρος Κοινότητας, μετέτρεψε το Κοινοτικό Γραφείο σε πολιτικό γραφείο, αφού έκανε αλλά και έπαιρνε τα υπεραστικά τηλεφωνήματά του, από τους πολιτευτές Πειραιά και κινητοποιούσε οπαδούς του να έλθουν στην Εισαγγελία Πειραιά για τη δημιουργία εντυπώσεων.

Τι έχετε να απαντήσετε κ. Αρχηγέ της Χωροφυλακής»;

Παρακάτω, στο ίδιο κείμενο δημοσιεύονται οι ανακοινώσεις του Συλλόγου Κυψέλης και του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Αγίας Μαρίνας που καταδικάζουν το γεγονός. Στην δεύτερη ανακοίνωση αναφέρονται στα γεγονότα της μόλυνσης με λύματα της περιοχής ΚΑΒΟΣ-ΑΠΟΝΗΣΟΣ της Αγίας Μαρίνας, του περιορισμού παροχής νερού και της μη αποκομιδής των σκουπιδιών, που καταλογίζουν στο σερίφη-τραμπούκο-κοινοτάρχη.

Ακόμα κι αν είναι υπερβολικός ο τίτλος για «απόπειρα δολοφονίας», αν και κανείς δεν γνωρίζει το τι μπορούσε να συμβεί αν τον χτυπούσε περισσότερο, ένα είναι το βασικό συμπέρασμα: ότι η κακοποίηση της Αγίας Μαρίνας δεν προέκυψε μόνο από την συναινετική διάθεση των κατοίκων της να αναπτυχθούν. Υπήρξαν και βία και απειλές, οι οποίες ασκήθηκαν από τους παράγοντες του τόπου με την άδεια των κατασταλτικών μηχανισμών, της πολιτικής διοίκησης, του κράτους, των πολιτευτών της περιοχής. Όλα αυτά τα φασισταριά με το μάτι στο χρήμα και στο φιλέτο της Αίγινας, χουντικοί και νεοδημοκράτες, τροκάνια και τραμπούκοι μαζί χέρι-χέρι, εποφθαλμιούσαν να ΦΑΝΕ. Κι από κοντά τους όσοι ήθελαν να γλείψουν κοκαλάκια (που δεν ήταν τελικά κοκαλάκια) που θα έπεφταν κάτω από το τραπέζι. Απόδειξη η ανοχή των χουντομηχανισμών που καλύπτουν το φασίστα πρόεδρο. Τι θα συνέβαινε άραγε αν γινόταν το αντίθετο; Να ασκηθεί δίκαιη βία κατά του τραμπούκου ή εναντίον των μπάτσων που τον προστάτευαν; Και το ξύλο της χρονιάς του θα έτρωγε αυτός ο κάποιος και αυτόφωρο δικαστήριο θα έτρωγε και καταδικαστική απόφαση για «μέσα» θα εισέπραττε. Τα ίδια και τώρα. Κι ας φαίνεται ότι έχουν αλλάξει πολλά.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

1992: ένα δημοσίευμα με χολή και άγνοια

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ;

«Δεν είναι στην πρόθεσή μας τουλάχιστο σήμερα [Και πότε θα το έκανε η «Μάχη»; Ποτέ. Έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο για τον τραυματισμό του μετανάστη από το αστυνομικό όργανο»], να ασχοληθούμε με τον τραυματισμό ενός Αλβανού από αστυνομικό όργανο. Με αυτά ασχολείται η διαταχθείσα διοικητική εξέταση [Το τι σημαίνει αυτό, είναι γνωστό σε όλους: ακόμα και για δολοφονίες μεταναστών έφταιγε πάντα η «εκπυρσοκρότηση του όπλου». Και πάντα έφταιγε ο «Αλβανός». Τα ξέρουμε. Κι εκεί τουμπεκί ψιλοκομμένο η «Μάχη»]. Ούτε επίσης σήμερα θα μας απασχολήσει αν οι διαμένοντες στο νησί μας Αλβανοί προσφέρουν ως εργατικό δυναμικό [Αυτό που προφανώς απασχολούσε τους εργολάβους που βρήκαν φτηνά χέρια για τις οικοδομές και τους νοικοκυραίους που βρήκαν φτηνό υπηρετικό προσωπικό για τα σπίτια τους]. Εκείνο που απασχολεί όχι μόνο εμάς αλλά και πολλούς κατοίκους της Αίγινας, είναι αν οι διαμένοντες Αλβανοί στην Αίγινα έχουν άδεια παραμονής στην Ελλάδα…[Κι εκεί δηλώνει μια άγνοια για τη βιομηχανία αδειών παραμονής η «Μάχη»].  Όσοι δεν έχουν άδεια καλά θα  κάνει ο Διοικητής του Αστ. Τμήματος να τους στείλει από εκεί που ήρθαν…  Πώς μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι κανένας απ’ αυτούς που ζουν στην Αίγινα δεν ήταν τρόφιμος των φυλακών της Αλβανίας»;

Στη στήλη «Μαχητικά» της εφημερίδας « Η Μάχη της Αίγινας» ανευρίσκεται το παραπάνω σημείωμα. Ο τοπικός δημοσιοκάφρος της «Μάχης», αναρωτιέται μεταφέροντας το πνεύμα της τηλεόρασης και των μεγάλων εφημερίδων της Αθήνας που μιλούσαν για τους «φυλακισμένους που ήρθαν στην Ελλάδα αφού άνοιξε τις φυλακές ο Ραμίζ Αλία», ο τότε πρόεδρος της Αλβανίας,όπως και για υγειονομική βόμβα από τους «ανεμβολίαστους» Αλβανούς. Τότε που συνοριοφύλακες, αξιωματικοί του στρατού, κανίβαλοι φαντάροι, αστυνομικοί και ντόπιοι ΤΕΑτζήδες είχαν επιδοθεί στο κυνήγι του Αλβανού και βασάνιζαν, σκότωναν και έκλεβαν τις μικρές περιουσίες των Αλβανών στα σύνορα.

Και βέβαια δεν ήξεραν αλλά ούτε και ήθελαν να μάθουν ότι η πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην προ-μεταπολιτευτική Αλβανία ήταν κατά πολύ ανώτερη από αυτήν της Ελλαδίτσας που έγινε με την φτηνή εργασία των Αλβανών Ελλαδάρα και βέβαια δεν άνοιξαν καμιά φυλακή για να τους στείλουν στην Ελλάδα.  Επίσης δεν ήξεραν και δεν ήθελαν να μάθουν ότι την ίδια περίοδο οι φυλακές της Αλβανίας, δεν είχαν ως τροφίμους εμπόρους ναρκωτικών, νταβατζήδες, κλέφτες, μπουκαδόρους κλπ. Γιατί απλούστατα δεν υπήρχαν ναρκωτικά, πορνεία, εγκλήματα ιδιοκτησίας κλπ. Εγκλήματα θα μπορούσαν να είναι παραβατικές συμπεριφορές, κλοπή τροφίμων από τους συνεταιρισμούς για λόγους επιβίωσης, διάτρητες κατηγορίες -αποτελέσματα σκευωριών- που σχετίζονταν με το πολιτικό καθεστώς της χώρας. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους τοπικούς μας τραμπούκους του πληκτρολογίου, τον Ιούλιο του 1992, στο 11ο έτος έκδοσης, με αριθμό φύλλου 116 και με τιμή φύλλου 100 δρχ.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Για τα παιδιά που χάθηκαν άδικα, στην Αίγινα του ’92

«Ζ…, Μ…, Τζ…, το νεαρό ζευγάρι Τα… και άλλα Αιγινητόπουλα άφησαν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους του νησιού μας… Τώρα τελευταία ο Κ… Μ… και τ’ αδέλφια Αλ… και Αντ… Ανδ…». Και συνεχίζει με τη συνήθη κλάψα η «Μάχη»: «…θυσίασαν τη ζωή τους στο Μολώχ…», «…Βρέθηκαν σε μια στιγμή αδυναμίας…», «…έκοψαν απότομα και άθελα το νήμα της ζωής τους που μόλις είχε ανθίσει…». Και προοιωνίζοντας το επόμενο ρεπορτάζ φυσικά για τους «κακούς δρόμους», «για την έλλειψη σήμανσης», «για την έλλειψη αντανακλαστικών», «για την έλλειψη αστυνόμευσης»: «…Άλλες στιγμές, όχι στιγμές πένθους, θα εξετάσουμε αυτές τις περιπτώσεις, που ίσως καταλογίζουν ευθύνες στην Πολιτεία».

Η συνηθισμένη επωδός, αρκεί να μη δούμε την πραγματική αιτία του κακού. Την απώλεια νοήματος στη νεολαία, που έπαιζε και συνεχίζει να παίζει ρουλέτα με τη ζωή της.

Αντίθετα μια μητέρα που έχασε το παιδί της στο ίδιο φύλλο της εφημερίδας (Ιούλιος του 1992, στο 11ο έτος έκδοσης, με αριθμό φύλλου 116 και με τιμή φύλλου 100 δρχ.) προσεγγίζει το θέμα στην ουσία του:

«…Νιάτα της Αίγινας, κάντε σεις την αρχή. Στην εποχή της ταχύτητας αφήστε τα οποιαδήποτε κυβικά στην άκρη και περπατήστε. Περπατήστε στις ακρογιαλιές, στις πλαγιές, στους δρόμους και γεμίστε με τις χαρούμενες φωνές σας και την παρουσία σας το νησί μας.

Περπατήστε και κλάψτε. Περπατήστε και χαρήτε. Περπατήστε και χορέψτε καταμεσίς στους δρόμους. Περπατήστε και τραγουδήστε στις γειτονιές για αυτούς που αγαπάτε… Να είστε δε σίγουροι πως πρώτοι θα φτάσετε στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στην εργασία, στη διασκέδαση, όπως πρώτοι παντού φτάναμε πριν από είκοσι περίπου χρόνια κι εμείς ΟΙ ΓΟΝΙΟΙ ΣΑΣ»

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized