Για τη δημιουργία εργασιακής συλλογικότητας αγώνα στην Αίγινα

Η κατάρρευση των επίσημων συνδικάτων από το ρητά διαπιστευμένο τους ρόλο, αυτόν δηλαδή της προστασίας των εργασιακών δικαιωμάτων και η άμεση υπαγωγή τους στο κράτος και τους θεσμούς ως ένας θεσμός βαλβίδας αποσυμπίεσης των κοινωνικών εντάσεων και συναίνεσης στην απάνθρωπη καπιταλιστική μηχανή είναι ένα γεγονός που για όποιον δεν μπορεί να το δει δεν θα χάσει παρά μόνο κάποιο από τα επεισόδια που θα επακολουθήσουν. Η απάντηση στην κρίση που επιδιώκεται να δοθεί από τον επίσημο συνδικαλισμό, ως ενός από τους εταίρους του συστήματος, δεν είναι άλλη από αυτήν που μέσες/άκρες περιγράφει ο Μπρεχτ σε ένα από τα θεατρικά του έργα. «Ο ψαράς είπε στο σκουλήκι: πάμε να ψαρέψουμε».

Αυτό που συμβαίνει παντού, συμβαίνει κι εδώ. Με μικρές αποκλίσεις, τα επίσημα συνδικάτα, με ισχυρές δόσεις επικράτησης των κομματικών μηχανισμών, έχουν καταφέρει να διαλύσουν κάθε έννοια ιστού που ενώνει τους εργαζόμενους συμβάλλοντας στην επιθυμητή από το σύστημα διάλυσής του. Με συντεχνιακές λογικές και πρακτικές κατάφεραν να ισχυροποιήσουν το διαχωρισμένο συμφέρον στους εργαζόμενους επιφέροντας έτσι ένα σοβαρό πλήγμα στα συμφέροντα της κοινωνίας και δίνοντας με αυτόν το έμμεσο και πλάγιο τρόπο το χέρι βοηθείας στους εργοδότες, στα αφεντικά και πιο συγκεκριμένα στις σαφείς οδηγίες των διευθυντηρίων για την κατακρεούργηση των κοινωνικών, εργασιακών και πολιτικών μας δικαιωμάτων. Εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων, εργαζόμενοι νομάδες, εργαζόμενοι χωρίς ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα, εργαζόμενοι αόρατοι, εργαζόμενοι σκλάβοι, εργαζόμενοι ενοικιαζόμενοι, εργαζόμενοι εποχιακοί. Άλωση του ιδιωτικού και κρατικού τομέα από λογικές και πρακτικές σκλαβιάς. Και τι υπάρχει απέναντι; Μια ισχυρή συνδικαλιστική γραφειοκρατία που σαν την πόρνη πολυτελείας στρογγυλοκάθεται σε τραπέζια διαπραγμάτευσης της δουλείας χιλιάδων ανθρώπων και μια καθημερινή λογική του διαλυμένου κοινωνικού ιστού: «εγώ ελπίζω να τη βολέψω».

Τι άλλο μπορεί να απομένει από το να συμβάλουμε να ενωθεί, να δικτυωθεί, να έρθει  κοντά αυτό που είναι διαλυμένο, αυτό που είναι κατακερματισμένο και ιδιαίτερα στις πιο άκαρπες συνθήκες της Αίγινας που η τουριστική συνείδηση είναι κυρίαρχη, η σαχλαμάρα επικρατεί της κριτικής σκέψης, η γκλαμουριά καλύπτει την όποια σοβαρή συζήτηση, ο φόβος της απόλυσης ή του «να μη βρω δουλειά» υπερκερνά τις όποιες ενστάσεις για αδικίες και παραβιάσεις ισχυόντων εργασιακών δικαιωμάτων, η εγωπαθής και εσωστρεφής άρνηση συμμετοχής σε οποιοδήποτε αγώνα είναι ανάχωμα για την διεύρυνση των δικαιωμάτων. Ο καθένας κουβαλάει μόνος του το σταυρό του κι όχι για να τον πετάξει από πάνω του αλλά για να πάει με τις καλύτερες συνθήκες στο Γολγοθά του.

Το ερώτημα είναι πολύ απλό: θα ξεκινήσουμε μια τέτοια προσπάθεια να απαιτήσουμε το αυτονόητο σε μια εποχή που κυριαρχεί το αδιανόητο με βήματα απλά και σταθερά, ισχυροποιώντας και οπλίζοντας με επιχειρήματα την ίδια τη συλλογικότητα αγώνα, εκδηλώνοντας το περιεχόμενό της προς τα έξω και επιδιώκοντας τη διεύρυνσή της και δικτύωσή της με άλλες;

Σε μας ανήκει και σε κανέναν άλλο η απάντηση διότι αν κοιτάξεις αλλού θα βρεις μόνο ανθρώπους που κοιτάνε αλλού. ΓΚ

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτισμός και "πολιτισμός", τοπικά θέματα, εργασιακές σχέσεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s