διάλογος για τη Νέα Γρίπη (3α)

Δεκ 31


Posted by: sxedia in γρίπη No Comments »

Α. Περί πανδημίας, ή περί αποκαλύψεως του Ιωάννου

 

Ας μπούμε στην ουσία της απάντησης. Πρώτα σε σχέση με το σημείο Α. Καταρχήν νομίζω ότι υπάρχει μια σύγχυση στους όρους που χρησιμοποιεί ο Μάνος. Το λέω αυτό επειδή μιλάει για «πιθανότητα εμφάνισης πανδημίας», όταν πανδημία υπάρχει ήδη! Σύμφωνα με τον νέο ορισμό της πανδημίας που έχει ο Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), αυτή την στιγμή υπάρχει πανδημία «νέας γρίπης» στον κόσμο. Νέος ορισμός της πανδημίας; Ακριβώς. Θέλετε να μάθετε τι έλεγε ο παλιός ορισμός της πανδημίας, ο ορισμός δηλαδή που είχε ο ΠΟΥ μέχρι το Μάιο του 2009; Έλεγε λοιπόν ότι, «πανδημία γρίπης έχουμε όταν εμφανίζεται ένας νέος ιός γρίπης έναντι του οποίου ο ανθρώπινος πληθυσμός δεν διαθέτει καμία ανοσία, με αποτέλεσμα οι επιδημίες να προκαλούν ένα τεράστιο αριθμό θανάτων και ασθενών σε ολόκληρο τον κόσμο».  Θέλετε να μάθετε τι λέει ο νέος ορισμός της πανδημίας μετά το Μάιο του 2009; Λέει ότι «μια επιδημία της νόσου εμφανίζεται, όταν η νόσος προσβάλλει περισσότερο κόσμο από το κανονικό. Πανδημία έχουμε όταν μία νόσος αποκτήσει επιδημικά χαρακτηριστικά σε ολόκληρο τον κόσμο.» (1) (Το τι σημαίνει αυτό σε ιδεολογικό και πρακτικό επίπεδο, θα το πιάσω παρακάτω). Υποθέτω λοιπόν, αφού όπως είπαμε πανδημία υπάρχει ήδη, ότι ο Μάνος θέλει να πει: πιθανότητα μαζικής νόσησης από τη «νέα γρίπη» του μεγαλύτερου μέρους ,ή όλου, του πληθυσμού, με λίγα λόγια ότι υιοθετεί τον παλιό ορισμό της πανδημίας του ΠΟΥ.

Δεύτερον. Ο Μάνος ισχυρίζεται ότι «συμφωνεί σε γενικές γραμμές με την επιχειρηματολογία γύρω από «Το παράδειγμα της «νέας» γρίπης σαν επέκταση του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία στο πεδίο της υγείας», αλλά τον βρίσκει αντίθετο «η εκτίμηση της σοβαρότητας του ενδεχόμενου εμφάνισης πανδημίας». Μόνο που εδώ υπάρχει ένα πρώτο, θα έλεγα μεθοδολογικό πρόβλημα. Επειδή βασική παραδοχή αυτής της επιχειρηματολογίας είναι ότι αυτά που λένε τα αφεντικά «περί ιού-ασύμμετρης απειλής» δεν είναι απλώς ψέματα, είναι ένα οργανωμένο φαντασιακό σχήμα (αυτό που λέμε: «κοινωνική κατασκευή») με συγκεκριμένη αξία χρήσης και στην βάση ιδεολογικών και προϋποθέσεων και μισών αληθειών (δηλαδή ολόκληρων ψεμάτων). Δηλαδή όταν οι «κυρίαρχοι» (π.χ. οι  «ειδικοί» του Π.Ο.Υ.) λένε: «θα έρθει πανδημία, θα πεθάνουν πολλοί», καταρχάς παίζουν φανερά με ιδεολογικούς όρους και με μισές αλήθειες. Παίζουν ιδεολογικά για τον απλούστατο λόγο ότι πανδημία, δεν σημαίνει –στην επιδημιολογική αργκό- ότι θα νοσήσει όλος ο παγκόσμιος πληθυσμός, αλλά όπως αναφέραμε και παραπάνω, σημαίνει ότι θα προσβληθεί από την νόσο μεγαλύτερος αριθμός ασθενών από το κανονικό. Αλήθεια ποιος είναι ο «κανονικός αριθμός προσβολής ανθρώπων από μια νέα νόσο»; Και γιατί ο ΠΟΥ άλλαξε τον ορισμό για την πανδημία το Μάιο του 2009;

Εδώ μια παρένθεση: Θυμάμαι όταν έκανα την παιδιατρική κλινική άσκηση στο πανεπιστήμιο, που υπήρχε πάλι ένα ερώτημα μαζικού εμβολιασμού ή όχι (εκείνη την εποχή το αντιμηνιγγικό εμβόλιο δεν ήταν στο εθνικό πρόγραμμα των εμβολιασμών), για την μηνιγγίτιδα στην Κρήτη, με αφορμή την εμφάνιση δύο παιδιών που είχαν προσβληθεί από το μηνιγγιτιδόκκοκο C. Τότε υποστήριζε ένας παιδίατρος- λοιμωξιολόγος ότι «έχουμε επιδημία μηνιγγίτιδας στην Κρήτη, σύμφωνα με τον ορισμό της επιδημίας». Ξέρετε τι έλεγε αυτός ο ορισμός; Ότι αν είχαμε 4 κρούσματα μηνιγγίτιδας στην Κρήτη, ε αυτό είναι επιδημία (άσχετο: γνωρίζουμε όλοι πόσο δύσκολα μεταδίδεται η μηνιγγίτιδα, ψέματα; Γνωρίζουμε επίσης πως όταν κλείνουν και απολυμαίνονται οι τάξεις μετά από ένα «κρούσμα» μηνιγγίτιδας, αυτή η πράξη συνιστά μια τεράστια παπαριά από πλευράς δημόσιας υγείας, αφού ο μηνιγγιτιδόκοκκος δεν ζει στο περιβάλλον ούτε δευτερόλεπτο!!! Άρα δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα μετάδοσης του μικροβίου στην τάξη, πέρα από τους ανθρώπους που ήρθε το «κρούσμα» σε άμεση και στενή επαφή, π.χ. το πολύ-πολύ τον διπλανό του. Ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, ο διπλανός συμμαθητής του «κρούσματος» μπορεί να λάβει προληπτικά ένα συγκεκριμένο αντιβιοτικό χάπι. Ούτε καν να φύγει από το σχολείο). Καλά διαβάσατε. Τέσσερα κρούσματα σε ένα πληθυσμό 500 με 600 χιλιάδων ανθρώπων συνιστούν ορισμό επιδημίας!

Το γράφω αυτό γιατί θέλω να πάω λίγο πιο βαθιά: πιθανότατα όλοι οι επιστήμονες δεν είναι πλιατσικολόγοι, ούτε ηλίθιοι. Η συντριπτική πλειοψηφία όμως από αυτούς, κλεισμένοι μέσα στα εργαστήρια τους, είναι τόσο αποκομμένοι από την κοινωνική κίνηση, που καταντούν να πιστεύουν αυτά που λένε. Είναι με άλλα λόγια ιδεολόγοι (δηλαδή: ψεύδονται και στους ίδιους τους εαυτούς τους), κάτι πολύ χειρότερο –κατά την γνώμη μου- από απατεώνες.

Αλήθεια πόσοι, ακόμα και από μας, τους «ειδικούς» τα γνωρίζουν αυτά; Εγώ για παράδειγμα πριν αρχίσω να ψάχνω την ιστορία της «νέας γρίπης» δεν ήξερα τι πάει να πει «πανδημία». Για σκεφτείτε τώρα πόσοι από τους εκμεταλλευόμενους μπορούν να διαχειριστούν κριτικά μια τέτοια άποψη. Δεν είναι κομμάτι λοιπόν της ιδεολογικής διαχείρισης της νόσου, αυτοί οι επιδημιολογικοί όρου, που εκτός των άλλων δεν θα γίνουν ποτέ ζήτημα της δημόσιας σφαίρας;

Ωστόσο τα αφεντικά λένε ψέματα και με επιστημονικούς όρους. Και λένε ψέματα –για να μιλήσουμε και λίγο επιστημολογικά- επειδή λένε κάτι που δεν μπορεί να διαψευστεί («επιστημονικό είναι ότι μπορεί να διαψευστεί», έλεγε ένας Πόπερ). Άντε διάψευσε τώρα εσύ ότι «θα υπάρξει πανδημία το Δεκέμβρη». Ή άντε επιβεβαίωσε εσύ σήμερα  ότι «θα υπάρξει πανδημία το Δεκέμβρη».

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Επειδή ο Μάνος, παρόλο που γράφει ότι δέχεται την επιχειρηματολογία μας γύρω από «το παράδειγμα της νέας γρίπης, κλπ», στην πραγματικότητα αρνείται τις παραδοχές αυτής της επιχειρηματολογίας. Και τις αρνείται όχι γιατί δεν αποκλείει το ενδεχόμενο επικείμενης μαζικής νόσησης, ούτε γιατί πιστεύει ότι θα έρθει μαζική νόσηση, αλλά επειδή στηρίζει όλη την επιχειρηματολογία του σ’ αυτό που λένε τα φερέφωνα των αφεντικών: δηλαδή ότι «επίκειται νόσηση όλου του πληθυσμού». Με άλλα λόγια παίρνει τις μετρητοίς αυτά που λένε τα αφεντικά.

Εδώ είναι φανερό ότι υπάρχει δεύτερο πρόβλημα.

Και υπάρχει ένα πρόβλημα επειδή κατά την γνώμη μου υποτιμά κάτι που γράφει ο ίδιος λίγο παρακάτω, κάτι με το οποίο εγώ συμφωνώ απόλυτα: ότι δηλαδή «το πρόβλημα ξεκινάει από το ότι μέχρι σήμερα ο διάλογος γίνεται σε επίπεδο προβλέψεων».

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα/ τώρα πες μου τι κάνουμε, που λέει και η γνωστή αοιδός.

Το  «ότι μέχρι σήμερα ο διάλογος γίνεται σε επίπεδο προβλέψεων» είναι πράγματι ένα σοβαρό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που μας βάζει σοβαρά διλήμματα, όχι απλώς θεωρητικά, αλλά πολύ περισσότερο πρακτικά, πρακτικά στο καθημερινό ζωτικό επίπεδο της διαχείρισης όχι μόνο της δημόσιας υγείας, αλλά και της διαχείρισης της υγείας του κάθε ανθρώπου που ζητάει την γνώμη μας. Συμφωνώ λοιπόν απόλυτα με τον Μάνο, όπως επίσης: συμφωνώ απόλυτα ότι αυτό το στοιχείο κάνει θεμελιωδώς υποθετικές τις όποιες εκτιμήσεις μας για το ενδεχόμενο ή όχι νόσησης όλου του πληθυσμού. Κι ακόμα περισσότερο: για το ενδεχόμενο σοβαρών επιπλοκών/ θανάτων κλπ από αυτή την νόσηση. Όμως φοβάμαι ότι αυτό δεν είναι ένα τυχαίο πρόβλημα. Αντίθετα είναι μάλλον το κύριο επιχείρημα της ιδεολογίας των αφεντικών και των θεσμών τους, κι ακόμα περισσότερο: είναι ο κεντρικός εκβιασμός που γίνεται στους εκμεταλλευόμενους, ένας εκβιασμός που σε τελευταία ανάλυση δεν μπορεί να αντικρουστεί με επιχειρήματα. Γιατί ποιος θα βάλει την υπογραφή του ότι ο τάδε παππούς με την τάδε καρδιοαγγειακή νόσο, δεν θα πάθει την ίωση, ή αν την πάθει δεν θα νοσήσει σοβαρά, ή ακόμα χειρότερα, αν την πάθει και νοσήσει, δεν θα πεθάνει; Μόνο που σε αυτό βασίζονται και τα αφεντικά: στην αβεβαιότητα, στην αδυναμία πρόβλεψης του τι θα γίνει και στην αδυναμία επιχειρηματολογίας επί του αντιθέτου από αυτού που λένε σε επίπεδο προβλέψεων, σε ένα στυλ: οκ, έχετε τις αντιρρήσεις σας, τα εναντίον επιχειρήματα για τον μαζικό εμβολιασμό, κλπ, αλλά αν συμβεί μαζική νόσηση του πληθυσμού και των ευπαθών ομάδων; Αν νοσήσει ο παππούς; (απάντηση: μαζικός εμβολιασμός των ευπαθών ομάδων). Αν έρθει σε επαφή το παιδί με τον άρρωστο συμμαθητή του; (απάντηση: μαζικά κλεισίματα σχολείων μόλις λείπει κάποιος). Αν σε μια διαδήλωση έχει ένας διαδηλωτής «νέα γρίπη»; (απάντηση: απαγόρευση των διαδηλώσεων και συναθροίσεων• έχει γίνει ήδη στο Μεξικό). Αν, αν, αν….

Και φοβάμαι επίσης ότι «οι διάφοροι παγκόσμιοι οργανισμοί… που δυστυχώς μόνο αυτοί έχουν τέτοιας εμβέλειας στοιχεία που να τους επιτρέπουν να κάνουν σχετικά ασφαλείς προβλέψεις», όπως γράφει ο Μάνος, μπορούν επίσης να κάνουν κάτι παραπάνω, αν δεν έχουν αυτά τα στοιχεία. Ας πούμε: μπορούν να τα κατασκευάσουν. Δεν λέω και τίποτα φοβερό, μην κάνετε πως εκπλήσσεστε. Ούτε φτιάχνω θεωρίες συνωμοσίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που έχουν κάνει το ίδιο αυτοί οι οργανισμοί…Επίσης δεν είναι η πρώτη φορά, που τα ωραία τους στοιχεία «πέφτουν έξω», θα ‘λεγα το αντίθετο. Γιατί πράγματι, όπως αναφέραμε και στην ανάλυση για το «νέο παράδειγμα νόσων», τα ίδια λέγανε και με τον ιό της πνευμονίας. Τα ίδια και με την γρίπη των πτηνών. Ειδικά για την τελευταία όμως το σύστημα δούλεψε καλά. Ρωτήστε τους φαρμακευτικούς εκπροσώπους της Novartis. Κάτι θα σας πουν για την αγία οσελταμιβίρη (Tamiflu). Και πάει λέγοντας.

Θα ρωτήσει τώρα κάποιος: «μα τόσο δόλιοι και κακοί είναι αυτοί οι οργανισμοί που θα θελήσουν να κατασκευάσουν στοιχεία;»; Μην περιμένετε να απαντήσω τίποτα σχετικά με τους «κακούς αμερικάνους, που βρίσκονται πίσω από όλα». Συγχωρήστε με όμως: όταν ο κάθε μαλακοπίτουρας φαρμακοτρίφτης (και μ’ αυτό τον χαρακτηρισμό δεν αναφέρομαι συνολικά στους εργαζόμενους στην προώθηση φαρμάκων, μην παρεξηγηθώ), έρχεται στο ιατρείο μου (στο ιατρείο του τελευταίου παξιμαδιού που βιδώνεται στον τελευταίο τροχό της αμάξης) και μου προτείνει «προμήθεια 10% επί του τάδε σκευάσματος κάθε φορά που το γράφεις», λέτε τώρα εσείς, ότι εκεί στις μηχανές και στα τιμόνια (όχι απλά στους τροχούς της άμαξης) δεν θα παίζουν αντίστοιχα νταλαβέρια; Κι αυτό δεν είναι μια θεμελιωδώς υποθετική εκτίμηση, είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε επ’ ουδενί να την περιφρονήσουμε, ή να την θεωρήσουμε ως κάτι «παρεμπιπτόντως», ή με τα λόγια του Μάνου: «Το ότι κάποιοι θα τα οικονομήσουν είναι αυτονόητο καθώς όλα έτσι λειτουργούν στον καπιταλισμό».

Γιατί όταν στα πιο έγκυρα (δηλαδή με υψηλότερο impact factor) περιοδικά της ιατρικής κοινότητας, βλέπεις συχνά-πυκνά διάφορα καθάρματα καθηγητές πανεπιστημίων-ερευνητές (όχι στα υψίπεδα των σχολών της βατοπεδινής ελλαδίτσας, αλλά) στα μεγα-ιδρύματα της «αδιάφθορης» (δηλαδή με ένα καπιταλισμό λειτουργούντα υποτίθεται εντός συγκεκριμένων νομικών πλαισίων για τα  ανταγωνιστικά κεφάλαια) Αμέρικας, να μαλλιοτραβιούνται σαν την απατημένη σύζυγο με την νέα ερωμένη σε εκπομπή της μεσημεριανής ζώνης, στην βάση επιχειρημάτων «εσύ που τα παίρνεις από την Νοβάρτις και κατασκεύασες στοιχεία για να βγάλεις στην αγορά το avandia,», ε, νομίζω ότι αυτό είναι μια σοβαρή ένδειξη για την ποιότητα των στοιχείων που διακινούν οι διάφοροι οργανισμοί, και ο Π.Ο.Υ. συγκεκριμένα, οι οποίοι δεν απαρτίζονται μόνο από πολιτικό προσωπικό, απαρτίζονται κι από ένα σωρό μεγα-επιστημονίσκους.

Για παράδειγμα πόσοι γνωρίζουν ότι υπεύθυνοι στον ΠΟΥ σε θέματα πανδημιών, είναι δύο μεγα-επιστήμονες ο  Kristner Otfried, ένας από τους εφευρέτης του εμβολίου της εταιρίας Baxter, και ο Norbet Hehme στελεχάρα της Glaxo; Οι δύο αυτοί κύριοι συμμετείχαν σε κάμποσες συναντήσεις του οργανισμού με θέμα την «αξιολόγηση και ανάπτυξη πανδημικών εμβολίων γρίπης» και για την σύνταξη μιας τεχνικής έκθεσης σε θέματα δημόσιας υγείας αναφορικά με τα εμβόλια γρίπης. (2) Πόσο ανεξάρτητος είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός και πόσο αξιόπιστα είναι τα στοιχεία του για τις επιδημίες, αν βασικά στελέχη του υπεύθυνου τμήματος, είναι στελέχη και του φαρμακευτικού κεφαλαίου;

Ο σύντροφος/ συνάδελφος όμως αυτό το παραβλέπει, ή τουλάχιστον δεν το αντιλαμβάνεται στην πλήρη σημασία και έκταση του. Όχι στην βάση της αφέλειας και της μη-καχυποψίας, αλλά στην βάση μιας θεμελιωδώς υποθετικής εκτίμησης, δηλαδή ότι «μια επιδημία κάποτε θα ενσκήψει» (πάλι υποθέτω ότι με την έννοια επιδημία/ πανδημία εννοούμε μαζική νόσηση ή/ και νόσηση όλου του πληθυσμού, και δεν χρησιμοποιούμε τις έννοιες όπως οι «ειδικοί»)

Μόνο που το ζήτημα αυτό έχει και άλλα ποδάρια: γιατί οι φαρμακοβιομηχανίες που  «θα τα οικονομήσουν αφού όλα έτσι λειτουργούν στον καπιταλισμό», δεν είναι και κανένας παρακατιανός κλάδος του κεφαλαίου: είναι από τους πιο κερδοφόρους τομείς της αγοράς, με κέρδη πάνω και από την βιομηχανία όπλων!!! Μπορεί ο καθένας να κατανοήσει βαθιά τι σημαίνει αυτό; Τι σχέσεις, τι θέσεις εξουσίας, τι ρόλους, τι φράγκα, τι ,τι, τι, δυο χιλιάδες εννιά (2009) τι.

Ωστόσο υπάρχει κι ένα άλλο ζήτημα. Αυτό που έπιασα λίγο και παραπάνω. Ότι δεν χρειάζεται κάποιος να τα παίρνει χοντρά για να λέει μαλακίες περί «νέας γρίπης». Επειδή οι επιστήμονες είναι και ιδεολόγοι. Δηλαδή είναι ικανοί να πιστέψουν τις απίστευτες μαλακίες, κυριολεκτικά, υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ηλίθιοι, επιμένω. Ωστόσο πέστε μου εσείς πως μπορεί να πιστέψει ένας λογικός άνθρωπος ότι το σύμπαν προήλθε από ένα μόνο σβώλο απειροελάχιστων διαστάσεων και άπειρης πυκνότητας, που διαστελλόταν με γεωμετρική πρόοδο και σύμφωνα με συγκεκριμένους μαθηματικούς τύπους που επιβεβαιώνουν αυτή την υπόθεση, μέχρι την χρονική στιγμή (dt) 10 στην μείον σαραντατρία (δηλαδή  βάση 10 στην αρνητική τεσσαροκοστή τριακοστή τρίτη δύναμη). Όμως αυτή είναι χοντρικά η θεωρία της μεγάλης έκρηξης (big-bang) και αυτή η θεωρία είναι κυρίαρχη σήμερα στην θεωρητική φυσική για την προέλευση του σύμπαντος (ξέρω μερικές δεκάδες αντίστοιχες θεωρίες στην ιατρική, π.χ. «η γενετική βάση της παχυσαρκίας», κλπ, κλπ)

Το λέω αυτό γιατί θέλω να πάω στο εξής ζήτημα. Ας μου εξηγήσει κάποιος που βασίζει την υπόθεση ότι μια επιδημία/ πανδημία/ μαζική νόσηση του πληθυσμού θα ενσκήψει μέσα στα επόμενα χρόνια. Στις μαζικές μεταναστεύσεις των πληθυσμών, στην παγκοσμιοποίηση που μας κάνει όλους κατοίκους ενός μικρού πλανητικού χωριού, στην εκτίμηση ότι οι συνθήκες μαζικής βιομηχανίας ζώων είναι ιδανικές για δημιουργία νέων ασθενειών, σε τι; Πως μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι μια επιδημία, και συγκεκριμένα μια επιδημία από την «γρίπη των χοίρων» μπορεί να ενσκήψει στα επόμενα χρόνια, ώστε να παίρνει την πατέντα για το εμβόλιο; Και γιατί να μην ενσκήψει μια επιδημία γρίπης των αγελάδων, των γατιών ή των σκύλων τα επόμενα χρόνια; Ή αλλιώς: μήπως αν –λέω: αν- πάει καλά η επιχείρηση «νέα γρίπη», είναι πιο πιθανό τα επόμενα χρόνια να ενσκήψει μια επιδημία γρίπης των αγελάδων, των γατιών, ή των σκύλων;

 

Πάμε τώρα στο ζήτημα της θνησιμότητας/ θνητότητας. Συμφωνώ με το Μάνο, στο κείμενο υπάρχει μια σύγχυση στους επιδημιολογικούς όρους: πράγματι η σύγκριση που κάνουμε των δύο τύπων γρίπης είναι στην βάση της θνητότητας (case fatality, δηλαδή στο κλάσμα: θάνατοι ανθρώπων από την νόσο προς όλους αυτούς που αρρώστησαν από την νόσο. Πιο απλά: πόσο θανατηφόρος είναι η νόσος για τον κάθε άνθρωπο), όχι της θνησιμότητας κι αυτή η λέξη πρέπει να αλλάξει στο κείμενο. Η επιχειρηματολογία όμως παραμένει ανέπαφη. Επειδή και πάλι εδώ ενσκήπτει το ίδιο πρόβλημα: «αν επαληθευτούν οι προβλέψεις των επιστημόνων». Αλήθεια ποιες προβλέψεις; Οι προβλέψεις της νόσησης όλου του πληθυσμού; Οι προβλέψεις της θνητότητας της νόσου; Αφού ο Μάνος μένει στο ελληνικό επίπεδο, θα μείνω και ‘γώ για λίγο εδώ (αν και ομολογώ ότι δεν θέλω να μπω σε μια «επιστημονική» συζήτηση, αλλά φαίνεται ότι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί). Λοιπόν. Καταρχήν το γεγονός ότι στην Ελλάδα καταγράφτηκε πέρυσι ένας θάνατος από την εποχική γρίπη, νομίζω δεν στέκει σαν επιχείρημα. Επειδή το ξέρουμε όλοι καλά όλοι οι διαδικασίες επιτήρησης νόσων στην Ελλάδα υπάγονται στην γνωστή λειτουργία του μπουρδέλου, όπως όλες οι στατιστικές κλπ μέθοδοι των δημόσιων υπηρεσιών (εδώ η υποτιθέμενη πρόβλεψη δημοσιονομικού ελλείμματος 6%  για το 2009, έγινε εν μια νυκτί 12%, και όχι μόνο για λόγους μικροπολιτικούς, δεν ξέρω αν λέω και σωστά τα νούμερα. Επειδή μάλιστα τα πράγματα έχουν παραμαλακιστεί, πράγμα που το χουν καταλάβει και τα αφεντικά, γι’ αυτό θέλουν να κάνουν την εθνική στατιστική υπηρεσία ανεξάρτητη αρχή. Για να μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους με πιο «αξιόπιστο τρόπο»). Επίσης είναι στην βάση του εθελοντισμού. Να δώσω ένα παράδειγμα. Πριν από ένα τρίμηνο, κατά την έναρξη της δουλειάς μου στο κέντρο υγείας που δουλεύω, ήρθε μια παιδίατρος και μου είπε: θέλεις να συμμετέχεις στο τάδε project του ΚΕΕΛΠΝΟ, για να δίνεις κάθε μήνα κάποια στοιχεία για τις μολυσματικές νόσους; Ακόμα δεν της έχω απαντήσει, δεν με ξαναενόχλησε κι αυτή (Και το ΚΕΕΛΠΝΟ περιμένει…).

Δεύτερο. Ας παίξουμε στο παιχνίδι των επιδημιολόγων, των επιστημόνων που «μπορεί να επαληθευτούν οι προβλέψεις τους». Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις τους λοιπόν, έχουν νοσήσει από τη «νέα γρίπη» 800 000 άτομα στην Ελλάδα μέχρι σήμερα κι έχουν πεθάνει 19 (εγώ θα πω :20) (3). Καταρχήν υπάρχει ένα ζήτημα με αυτούς που έχουν πεθάνει: δεν υπάρχει κανένας που να ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου (πλην δύο με παχυσαρκία, μπορώ να υποθέσω νοσηρή παχυσαρκία, άρα με τουλάχιστον μερικούς ακόμα παράγοντες υψηλού κινδύνου, π.χ δυσλιπιδαιμία, κλπ). Δεύτερο, οι περισσότεροι είναι ανοσοκατασταλμένοι κι όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Τρίτο: όταν κάποιος έχει καρκίνο στον πνεύμονα και είναι υπό χημειοθεραπεία, μπορεί κάποιος σοβαρά να πει, ότι αυτός ο άνθρωπος πέθανε από «νέα γρίπη», επειδή βρέθηκε θετικός στο τεστ του ιού, ακόμα κι επειδή αρρώστησε από την νόσο; Μα ο άνθρωπος αυτός και με ένα από τους ιούς του κοινού κρυολογήματος να αρρώσταινε, πιθανότατα θα έμπαινε στο νοσοκομείο και θα πέθαινε. Αλλά ας τα αφήσουμε όλα αυτά.

20 θάνατοι στους 800 000 τι σημαίνει; Σημαίνει θνητότητα περίπου 2,5 θάνατοι στους 100 000 νοσήσαντες, δηλαδή 0.0025 %. Φυσικά αν κάποιος θέλει να κάνει «δημιουργική επιδημιολογία» (κατά το «δημιουργική λογιστική» του Σημίτη), μπορεί να πει ότι λέω μαλακίες, επειδή οι υπολογισμοί πρέπει να γίνουν με βάση τα «επιβεβαιωμένα κρούσματα» και όχι τις προβλέψεις. Όμως αν κάποιος θέλει να παίξει σ’αυτό το επίπεδο, θα του υπενθυμίσω ότι ας μην μιλάει τότε για «μαζική νόσηση του πληθυσμού». Ή την πίτα ολόκληρη, ή το σκύλο χορτάτο (και η επιστημονική αγυρτεία πρέπει να έχει όρια, έτσι;). Τώρα μην αρχίσω τα ίδια επιχειρήματα: πόσοι πεθαίνουν από την κοινή γρίπη, για να μην πω από τα τροχαία, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ.

Να πω όμως κάτι άλλο: ότι, αν όπως λένε οι επιδημιολόγοι έχουν νοσήσει στην Ελλάδα 800 000 από τη «νέα γρίπη», πόσες εκατοντάδες χιλιάδες είναι αυτοί που έχουν αντισώματα έναντι του ιού χωρίς να έχουν νοσήσει; Έχουν γίνει σχετικές έρευνες;; (Σιγά μην γίνουν, εδώ συστήνουν το εμβόλιο ακόμα και σ’ αυτούς που έχουν νοσήσει, «δεν βαριέσαι λένε, δεν θα πάθουν και τίποτα». Αρκεί να γίνεται η δουλειά) Γιατί με τα λίγα που ξέρω από ιολογία, λέω ας πούμε, ότι για να νοσήσει κάποιος πρέπει να εκτεθεί σε ένα ορισμένο αριθμό ιών χ. Ωστόσο, πρώτον δεν  έχουν όλοι οι οργανισμοί την ίδια άμυνα έναντι των παθογόνων μικροβίων και ιών, πάει να πει ότι μπορεί να χρειάζεται έκθεση σε αριθμό μεγαλύτερο από χ για να νοσήσει κάποιος (π.χ. να βήξει κάποιος στα μούτρα του, κάμποσες φορές και όχι μόνο μία). Όπως επίσης, αυτός που θα εκτεθεί σε ένα αριθμό μικρότερο από χ, δεν θα νοσήσει μεν, αλλά ο οργανισμός του θα μπει στην διαδικασία ανοσοαπάντησης, άρα θα αποκτήσει ανοσία απέναντι στην νέα γρίπη. Λέω τώρα εγώ, ότι αυτό συμβαίνει ήδη μαζικότατα. Και λέω και κάτι άλλο: μπορεί κάποιος να πει με σιγουριά, ότι αυτό που λένε οι επιδημιολόγοι, ότι χρειάζεται το 30% του πληθυσμού να εμβολιαστεί για να δημιουργηθεί «ανοσολογικό φράγμα», δεν συμβαίνει ήδη;

Ωστόσο πραγματικά δεν είναι αυτό το θέμα. Εξάλλου πιθανολογώ ότι και ο Μάνος αποδέχεται ένα κομμάτι αυτής της επιχειρηματολογίας, αφού πράγματι δεν τον θεωρώ απολογητή των εμβολίων και των φαρμάκων.

Θέλω τώρα να πάω παρακάτω σε πράγματα πιο ουσιαστικά. Δεν ξέρω αν θα υπάρξουν συνθήκες ακόμα πιο μαζικής νόσησης του πληθυσμού από τη «νέα γρίππη». Είναι πολύ πιθανό να υπάρξουν. Αυτό που μπορώ να υποστηρίξω με σχετική βεβαιότητα είναι ότι αυτή η νόσος θα συνεχίσει να έχει ήπιο χαρακτήρα, και ακόμα περισσότερο αυτό που ενδιαφέρει εμάς: η διαχείριση αυτής της νόσου αποτελεί ένα πείραμα από την πλευρά του κεφαλαίου (σ’ αυτό αναφέρομαι όπου γράφω «αφεντικά» μέσα στο κείμενο) και του κράτους, ένα πείραμα με πολλά ποδάρια. Η κριτική μας σ’ αυτή την νόσο, ως ΣΥΚ, δεν είναι μόνο στο ιδεολογικό επίπεδο (ενάντια στην συνθήκη του φόβου), είναι και στο πρακτικό (ενάντια στην διαχείριση του σώματος μας ως εκμεταλλευόμενοι). Και εδώ έρχεται η θέση του Μάνου, «σε περίπτωση που αποδειχτεί ότι τα αφεντικά έχουν δίκιο, αφού τότε τα πράγματα θα είναι όντως δύσκολα. Κυρίως για αυτούς που θα αρρωστήσουν αλλά και για αυτούς που θα έχουν πει ότι: Σ’ αυτή την περίπτωση λοιπόν, μια σχετικά ήπια ίωση, με ελάχιστη θνησιμότητα ακόμα και σε σχέση με την γνωστή σε όλους γρίπη, γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε μια φοβερή πανδημία που απειλεί συλλήβδην τον παγκόσμιο πληθυσμό… θα γίνει απειλή, θα γίνει θανατηφόρος ιός, θα γίνει συνθήκη έκτακτης ανάγκης. Θα γίνει μείζων πρόβλημα δημόσιας υγείας για τον παγκόσμιο πληθυσμό». Θα πάμε πρώτα στο δεύτερο σημείο της κριτικής που μας απευθύνει ο Μάνος, πριν απαντήσουμε στο συγκεκριμένο ερώτημα. Αυτό που αφορά την θέση μας σε σχέση όσον αφορά τον μαζικό εμβολιασμό του πληθυσμού και στην εναντίωση μας σ’ αυτόν.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under υγεία-περίθαλψη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s