πολίτες ή ψηφοφόροι;

Όσο πλησιάζουν οι τοπικές εκλογές στην Αίγινα, το πολιτικό σύστημα αποχέτευσης με τα κοινά που δεν ειπώθηκαν δημόσια από το ίδιο κοινό, βρωμάει όλο και πιο πολύ. Η ανακύκλωση του λόγου των τοπικών πολιτικών παραγόντων με αλλαγές στα πρόσωπα και στις συμμαχίες τους γίνεται καθεστώς. Καμιά πολιτική αναφορά για τα γενικότερα ζητήματα που καθημερινά απαιτούν την κοινωνική παρέμβαση, ενώ δεν διαφαίνεται ακόμα στον ορίζοντα κανένας σχηματισμός πολιτών που με θέληση θα μπορέσει να διεκδικήσει, όχι τη διαχείριση -ερήμην- του περισσεύματος ευθυνών που το κράτος ορίζει για την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά θα διεκδικήσει χώρο και χρόνο για την επιστροφή των κοινών στο κοινό. Υπονοούμενα, διθύραμβοι, υποσχέσεις, συκοφαντίες, κατηγορίες, αποτελούν όπλα για τους επίδοξους διαχειριστές σε ένα κοινό που δεν έχει μάθει, ούτε ενδιαφέρεται να απαιτεί την κοινωνική δικαιοσύνη και να εφαρμόζει τη δημοκρατία, την ισότητα των αποφάσεων. Κάθε ξεκούδουνο ανθρωπάκι, από αυτά που καμώνονται τους ικανούς διαχειριστές των ζητημάτων μας, μπορεί να κάτσει στο σβέρκο μας, πουλώντας πατριωτισμό, γοητεία, θράσος, πατρική στοργή, δυναμισμό, έχοντας από πίσω του οικονομικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που μας ξεπερνούν. Έχοντας ήδη πειστεί για το γεγονός ότι είμαστε ως κοινωνία ανίκανη να διαχειριστεί δίκαια τους φυσικούς πόρους, ανίκανη να παίρνει αποφάσεις πρόσωπο με πρόσωπο, ανίκανη να διαχειριστεί το προϊόν από τον κόπο και την εργασία που καταβάλλει για την παραγωγή των αγαθών και τη διεκπεραίωση των υπηρεσιών, παρακολουθούμε στην παλαίστρα, χωρίς αρετές πια, αυτόν που θα νικήσει. Ο τοπικός σκουπιδότυπος, αρωγός σ’ αυτήν την προσπάθεια ανάδειξης, δίπλα στα σαλόνια, δίπλα στις «επαγγελματικές» δραστηριότητες, δίπλα στην αξιοποίηση των γνωριμιών και την εκποίηση της φιλίας, κατέχει την πρώτη θέση στην καταρράκωση του πολιτισμού της κοινωνικής χειραφέτησης. Αποτελεί τον επίσημο ιστό της διαλυμένης από την αγορά κοινωνίας και έχοντας ως άλλοθι την προβολή κάθε ανώδυνης πολιτιστικής δραστηριότητας, προωθεί κοινωνικά το μοντέλο εξαρτημένων σχέσεων και πολιτικά κάθε αθέμιτο διαμεσολαβητή. Η μετατροπή του πολίτη σε ψηφοφόρο, μια αργή και σκόπιμη διαδικασία κορυφώνεται πάντα προεκλογικά αφού το θέατρο της δημοκρατίας τον θέλει πρωταγωνιστή, όχι στη σκηνή, όχι στα καμαρίνια αλλά στο χειροκρότημα. Η αλχημεία αυτή, δυστυχώς, είναι βασικά δική μας ευθύνη. Ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, αυτόνομα σωματεία αγώνα, λέσχες αυτομόρφωσης, ομάδες αλληλεγγύης, στέκια κοινωνικού προβληματισμού, είναι τα λιγότερα από αυτά που μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under "αυτοδιοίκηση, πολιτισμός και "πολιτισμός", τοπικά θέματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s