Επιστολή στη Σχεδία

Αγαπητή Σχεδία,

Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον την όμορφη κουβέντα που έχεις ανοίξει με τον κ. Σακκελίου σχετικά  με τα απόβλητα του λιοτριβιού του και τα παράπονα των κατοίκων της γύρω περιοχής. Παίρνω το θάρρος να διακόψω αυτή τη τρυφερή στιγμή σας, χωρίς να γνωρίζω αν θα συνεχιστεί ή όχι, για να τοποθετήσω σε αυτήν την αντιπαράθεση μία ακόμα παράμετρο.

Θα ξεκινήσω από την ελάχιστη προσωπική εμπειρία που έχω από μία ελαιοπαραγωγική περιοχή, πολύ μεγαλύτερη από αυτήν της Αίγινας. Το χωριό του πατέρα μου βρίσκεται στη Βοιωτία και το βασικό προϊόν που παράγουν είναι ο καρπός των λιόδεντρων –με σαφή προτίμηση στο λάδι παρά στον προς βρώση καρπό. Μπορώ να βεβαιώσω ότι έχει τύχει μια μεγάλη έκταση γύρω από τα λιοτρίβια να μυρίζει αυτή την ενοχλητική ταγκίλα του λαδιού και μπορώ επίσης να βεβαιώσω ότι ποτέ, κανένας δεν έχει διαμαρτυρηθεί.

Η μεγάλη διαφορά του χωρίου από την Αίγινα, βρίσκεται στο ότι το χωριό δεν έχει κανενός είδους τουριστικής αξίας, ούτε μετοίκησης, ίσα ίσα το αντίθετο: παρά το ότι δεν είναι έρημο, ο πληθυσμός του αυξάνει σε μέσο όρο ηλικίας και οι νέοι άνθρωποι μετακομίζουν είτε στη Λειβαδιά είτε στην πρωτεύουσα.

Παράλληλα, δεν υπάρχει ούτε ένα λιοτρίβι κοντά μέσα ή δίπλα στο χωριό: όλα βρίσκονται σε αμιγώς αγροτικές περιοχές και σε περίπου 1χλμ απόσταση από τα όρια του χωριού. Βλέπετε οι αγρότες παππούδες και προπάπποι τους, αν και ζούσαν από το λάδι, δεν άντεχαν την εν λόγω μυρωδιά.

Ενδεχομένως, κι ίσως ο κ. Σακκελίου να έχει τη διάθεση να το επιβεβαιώσει ή όχι, το ίδιο να συνέβαινε κάποτε και με το δικό του λιοτρίβι: ίσως πριν από 15 -20 χρόνια να μη ζούσε κανένας εκεί γύρω και να μην υπήρχε ενόχληση.

Σχετικά με το νόμιμο του θέματος, γνωρίζω ότι για τα κτηνοτροφεία και τα πτηνοτροφεία υπάρχουν συγκεκριμένες διατάξεις που ορίζουν όχι μόνο τη λειτουργία τους αλλά και τα χαρακτηριστικά της τοποθεσίας που μπορούν να ιδρυθούν και να λειτουργήσουν, σε σχέση με τις αποστάσεις από κατοικημένες περιοχές. Δεν γνωρίζω αν ανάλογες διατάξεις –πέρα από τις υγειονομικές δηλ-υπάρχουν και για τις εγκαταστάσεις μεταποίησης – επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων.

Κι εδώ μπαίνει η παράμετρος που είπα πριν: το λιοτρίβι λειτουργούσε σε ικανή απόσταση από τον αστικό ιστό της Κυψέλης και, προϊόντος του χρόνου, ο αστικός ιστός της Κυψέλης περιέκλεισε το λιοτρίβι! Χωρίς να είναι βέβαια δυνατόν να το ενσωματώσει, λόγω της μυρωδιάς. Άραγε ισχύει αυτό;

Ανάλογη περίπτωση στην Αίγινα, υπήρξε –απ΄ ότι είχα ακούσει-  και με ένα πτηνοτροφείο, με τους γείτονες της επιχείρησης να παραπονούνται εντόνως για τη δυσοσμία από τις κότες. Δεν γνωρίζω να σας πω τι έγινε τελικά, αν έγινε κάτι.

Σχετική περίπτωση είναι και η περίπτωση Τόγια με την μεταφερόμενη –τσιγγάνικη εγκατάσταση παραγωγής σκυροδέματος και, κυρίως, η φυγή του από το Λεόντι.

Οι τρεις περιπτώσεις περισσότερο ή λιγότερο συγγενεύουν: το λιοτρίβι και το πτηνοτροφείο έχουν σχέση με την πρωτογενή παραγωγή, που περικυκλώνεται από τον αστικό ιστό και γίνονται ενοχλητικές. Η περίπτωση Τόγια επίσης συγγενεύει, όχι με το λιοτρίβι αλλά με τον κ. Σακκελίου: και στις δύο περιπτώσεις (Τόγια – Σακκελίου) απειλούνται από αυτό που τους στήριξε και από αυτό που βοήθησαν να δημιουργηθεί, όπως επιτάσσει η επαγγελματική τους κατεύθυνση: από την οικοδομική έκρηξη της Αίγινας τα τελευταία χρόνια.

Και δεν το λέω διατυπώνοντας κάποια κατηγορία προς τους δύο επαγγελματίες για την κατάσταση της Αίγινας. Το λέω, για να επισημάνω ότι, όσα κάνουμε στην καθημερινότητα μας έχουν επίδραση σε ένα κοντινό ή μακρινό μέλλον και ότι τελικά, η αχλάδα έχει πάντα πίσω την ουρά και ποτέ δεν την κουνάει για την ευχαρίστηση μας.

Κρίνοντας εντέλει τη συνολική εικόνα της Αιγινήτικη κοινωνίας και τον τρόπο που αντιμετωπίζει το δημόσιο χώρο έκφρασης,  θεωρώ ότι λίγα πράγματα γίνονται στην Αίγινα επειδή λίγοι άνθρωποι έχουν καταλάβει αυτόν τον δημόσιο χώρο «διογκώνοντας εαυτούς ως αέρια» και επιδιώκοντας όχι ένα αποτέλεσμα αλλά, μόνο τη νίκη (σε πολιτικό – οικονομικό επίπεδο), σαν έπαθλο ενός παιχνιδιού για αγόρια…

Η βάση αυτής της κοινωνίας έχει μείνει εκτός του χώρου αυτού και κοιτάει να την βολέψει –μέχρι να γίνει αντιληπτό, από την προσωπική συνήθως πικρή της εμπειρία, ότι δεν μπορεί να την βολέψει αποσύροντας τη θέληση της από τον χώρο αυτής της έκφρασης. Είναι αυτή η παλιοαχλάδα, που λέγαμε!

Η κουβέντα για την αγροτική παραγωγή, το χωροταξικό σχεδιασμό, την προστασία, τον τουρισμό και γενικά την οικονομική δραστηριότητα της Αίγινας, μπορεί ν’ ανοίξει, είναι ο χρόνος κατάλληλος. Ο Καλλικράτης είναι προ των πυλών και η επόμενη διοίκηση θα οφείλει να ασχοληθεί με αυτά τα θέματα.

Αρκεί να υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις που θα βάζουν ζητήματα και θα διεκδικούν την επίλυση τους. Η Σχεδία, οι αναγνώστες της, ο κ. Σακκελίου και οι γείτονες του λιοτριβιού του είναι μια αρχή.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και συγγνώμη για την διακοπή των τρυφερών σας στιγμών: θεωρήστε την ως διακοπή για διαφημίσεις.

Κ. Ιωάννου

Υγ. επειδή συχνά λέμε ότι η τα τραγούδια της νέας γενιάς είναι χάλια κλπ. θα ήθελα να διατυπώσω τη διαφωνία μου με αυτό:

http://www.youtube.com/watch?v=2ho4-lpihc4

επί της δημοσίευσης: Το κείμενο του Κ.Ι. με κάποιον τρόπο έρχεται να τα βάλει τα πράγματα σε μια ισορροπία. Με την αυτο-παραδοχή για τις σκληρές διατυπώσεις της Σχεδίας καθώς και με την ευθιξία του Ν. Σ. για δημοσίευμα ενός τοπικού μπλογκ που δεν παίζει και κανένα ρόλο στα τοπικά δρώμενα, ξεκινούν τα «μήπως»(;) για ένα δημόσιο χώρο. Στο δημόσιο χώρο οι άνθρωποι τοποθετούνται δημόσια και κυρίως πρόσωπο με πρόσωπο. Τα πράγματα γίνονται δύσκολα με τους «γείτονες» που το φθινόπωρο θα αποφύγουν να πάρουν και τα υπόλοιπα τρία γαλόνια μαζί τους με τα υπολείμματα. Το καλοκαίρι θα βρίσουμε αλλά τη δουλειά μας την κάναμε. Δίπλα βέβαια με την αχλάδα που έχει πίσω την ουρά είναι (δυστυχώς) και ο κοντός ψαλμός-αλληλούια. ΓΚ

ΥΓ: Τρώγονται; όχι βέβαια αλλά ‘’χωνεύονται’’ όπως χωνεύεται η κοπριά και μυρίζει χώμα. Ακόμα και η φρέσκια κοτίσια κοπριά για να γίνει σορμπέτι και να μη «κάψει» το χώμα θέλει μια αναλογία 1:20, νερού)

14-06-2010

ΥΓ: Από το κείμενο αποσύρονται οι βαριές φράσεις για τον Ν. Σακελλίου καθότι δεν αντιστοιχούν στην περίπτωση. Η διαχείριση των απόβλητων ενός ελαιοτριβείου χωριού οφείλει να είναι και υπόθεση της κοινότητας η οποία μπορεί να τα χρησιμοποιεί ως λίπασμα προς όφελος της. Έχουν δημοσιευτεί κείμενα εδώ, εδώ, εδώ και εδώ για το συγκεκριμένο πρόβλημα που υπάρχει στην Κυψέλη. Η Σχεδία μικρή άλλα πολύ ανοιχτή για τη συνέχεια του θέματος.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under "αυτοδιοίκηση, πολιτισμός και "πολιτισμός", τοπικά θέματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s