Μπαϊρακτάρης

Αυγ 31

Μέσα σε όλα τα προβλήματα από τη παγκόσμια οικονομική κρίση ήρθε να προστεθεί και η τιμή του ψωμιού. Οι αναλυτές, για άλλη μια φορά, προειδοποιούν ότι ο καύσωνας και οι πυρκαγιές στη Ρωσία, τον σιτοβολώνα της Ευρώπης, μπορεί να εκτοξεύσει την τιμή του στα ύψη. Και καλά να μην έχεις βενζίνη ή μονάδες στο κινητό, το ψωμί είναι το Α και το Ω.

Όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες του παρελθόντος, για να αποφεύγουν τις εξεγέρσεις, φρόντιζαν πάντα να υπάρχει άφθονο ψωμί (σίγουρα) στη πρωτεύουσα. Στη Ρώμη δινόταν δωρεάν στους φτωχούς, όπως και τα εισιτήρια του τσίρκου. Στη Κωνσταντινούπολη ήταν πάμφθηνο, όπως και το κρασί και τα ψάρια. Στην Ισταμπούλ δινόταν ξανά δωρεάν στους άπορους.

Τιμωρούταν με θάνατο όποιος έκανε εξαγωγή βασικών διατροφικών αγαθών σε εποχές πείνας. Όλοι οι βασιλιάδες, της παλιάς εποχής, το ήξεραν αυτό όπως και το αν θέλουν το κεφάλι στη θέση τους δεν πρέπει να υπάρχει πείνα.

Και μετά ήρθαν οι αγορές. Οι ευρωπαίοι βασιλιάδες θεωρούσαν χρυσή ευκαιρία τους λιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς για να πουλήσουν τα αποθέματά τους, ακριβότερα. Την πείνα που γνώρισαν οι ευρωπαίοι, για εκατοντάδες χρόνια, δεν την έχει γνωρίσει κανένας άλλος λαός. Κι για αυτό από εδώ ξεκίνησαν και οι πιο βίαιες εξεγέρσεις.

Όταν αρχές του 17ου αιώνα είπαν στην Αγγλίδα βασίλισσα ότι στις αποθήκες του σουλτάνου βρίσκεται το χρυσάφι όλου του κόσμου, στις αποθήκες του Ρώσου τσάρου το σιτάρι όλου του κόσμου και στις αποθήκες του Ισπανού μονάρχη το ασήμι όλου του κόσμου, αυτή γέλασε και είπε: «Yes dear, αλλά εγώ ελέγχω τις τιμές τους, all over the world». Βέβαια, όπως λέει ο μύθος, η Αντουανέτα όταν πήγε να κάνει παρόμοια αστεία με το παντεσπάνι, έχασε το κεφάλι της.

Ο Ρώσος μονάρχης Πούτιν, αν και θιασώτης των αγορών, είναι και παλαιών αρχών. Για αυτό και είπε ναι μεν μπορώ να πουλήσω το σιτάρι ακριβά αλλά πρώτα θα φροντίσω να μη λείψει στους Ρώσους, ειδικά μήνες σαν τον Οκτώβρη.

Η τιμή του ψωμιού, σε εποχές κρίσης, λοιπόν. Όταν οι πτωχοί, πτωχεύουν και οι φούρνοι, ακριβαίνουν.

Κάτι που είναι ελάχιστα γνωστό είναι όταν ξαναείχαμε «δυστυχώς επτωχεύσει», δεν έγιναν μεγάλες εξεγέρσεις, γιατί η τιμή των βασικών προϊόντων παρέμεναν χαμηλές. Και όλα αυτά εξαιτίας ενός Ηπειρώτη-αρβανίτη… αστυνομικού. Του Μπαϊρακτάρη!

Ο μπαϊρακτάρης, ένας κοντός και σωματώδης στρατιωτικός, ανέλαβε πρώτος την αστυνομική διεύθυνση Αθηνών, το 1893. Τότε η αστυνομία πόλεως είχε και καθήκοντα αγορανομίας.

Το νεοσύστατο ελληνικό κράτος συντηρούσε ακόμη τους παλιούς τοπικισμούς. Αρχικά τα έβαλε με τους Μοραΐτες (μισούσε τους Πελοποννήσιους) που ήταν όλοι διορισμένοι στο δημόσιο, με μέσο. Μετά τα έβαλε με τους Ρουμελιώτες (μισούσε τους στερεοελλαδίτες) που έλεγχαν τη Βαρβάκειο κρεαταγορά. Μετά τα έβαλε με τους νησιώτες (τους μισούσε και αυτούς) που έλεγχαν τις ιχθυόσκαλες. Στο τέλος απλά απείλησε τους οπωροπώλες (ήταν κυρίως Αρβανίτες της Αττικής, που αγαπούσε) και δεν άγγιξε όμως ούτε μια τρίχα από τους (σκλαβωμένους) φουρνάρηδες που ήταν όλοι Ηπειρώτες και τους υπεραγαπούσε.

Στο τέλος τα έβαλε και με το οργανωμένο έγκλημα της εποχής, τους κουτσαβάκηδες, που τους διέλυσε. Πολλοί από τους κουτσαβάκηδες, δούλευαν την ημέρα ως τραμπούκοι (φύλακες) των βουλευτών, αλλά είχε την ολόψυχη στήριξη του πρωθυπουργού που κάθε μέρα σκεφτόταν το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» και δεν τον ένοιαζε το πολιτικό του μέλλον.

Αν και θεωρείται χαζός και βάναυσος ο Μπαϊρακτάρης είχε και μια «λαμπρή» ιδέα για να λύσει το πρόβλημα του υπερπληθυσμού των φυλακών. Αρχικά όσους παρανόμους έπιανε, τους έδινε προσωπικά το λόγο του, ότι αν καταταγούν στη πρώτη γραμμή του μετώπου (1897- αποτυχημένος πόλεμος με την Οθωμανική αυτοκρατορία) και βγουν ζωντανοί, θα τους «σβήσει» το ποινικό τους μητρώο.

Στους 9.000 φυλακισμένους πρότεινε (και 4.000 το δέχτηκαν) να τους δώσει ένα εισιτήριο, χωρίς επιστροφή, για το Αμέρικα και να συνεχίσουν εκεί τη «δουλειά» τους.

Παρόλα τα όσα (ψέματα) λέγονται σήμερα, για ανοίγματα φυλακών και μετανάστευση, η Ελλάδα ήταν η πρώτη και μοναδική χώρα στο κόσμο, που έστειλε οργανωμένα (με 3 καραβιές) τους φυλακισμένους της σε άλλη χώρα. Για την ιστορία, οι περισσότεροι από αυτούς κατέληξαν στις αμερικάνικες φυλακές, για αυτό οι Έλληνες ήταν πρώτοι σε εγκληματικότητα από τις αρχές του 20ου αιώνα και στις στατιστικές του αμερικάνικου κράτους τους είχαν στη μαύρη φυλή… ως το 1940, αλλά και όσοι έμειναν έξω, τους πήραν οι εργολάβοι για να ανοίξουν τη διώρυγα του Παναμά το 1904 και 700 από αυτούς πέθαναν από τις κακουχίες.

Έτσι, μπορεί ο Τρικούπης το 1893 να κάλεσε το τότε ΔΝΤ, αλλά το «καλάθι της νοικοκυράς», γέμιζε. Κυρίως με άφθονο και φθηνό ψωμί.

Νομίζω, ότι σήμερα, δεν θα γούσταρε καθόλου ο Μπαϊρακτάρης, αν μάθαινε ότι το όνομά του έχει δοθεί σε μια ταβέρνα, όπου ο πρώην πρωθυπουργός έδωσε όρκο, με λιγδιασμένα χέρια από τα παϊδάκια και τις γαρδούμπες, να φυλακίσει αυτούς που τρώνε το ψωμί μας.

Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under η ώρα του τζίτζικα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s