Ένα παγανιστικό έθιμο, ο Λειδινός, που συνόψιζε συμβολικά την αλλαγή της εποχής αλλά και την επιθυμία της κοινότητας να έχει παραγωγή για τη δική της συνέχεια, ήταν ζωντανό μέχρι και τη δεκαετία του 60, που γυρίστηκε ντοκιμαντέρ με ευθύνη της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, από τη Μαρία Ασμάνη (προφορική μαρτυρία του Λεωνίδα Χρηστάκη, ο οποίος ήταν παρών στα γυρίσματα). Η περιγραφή του Λ.Χ. αναφέρει ότι δεν ήταν εκδήλωση αλλά ήταν ένα βίωμα για τους ίδιους τους κατοίκους της Κυψέλης που συμμετείχαν, ειδικά οι γυναίκες. Ενδεικτικό είναι ότι κυρίως οι γυναίκες είναι αυτές που ακόμα και σήμερα φροντίζουν να το συνεχίζουν στην πιο τουριστική του ή ‘’εκδηλωσιακή’’ του εκδοχή. Είναι αυτές που ξεπερνούν κάθε χρόνο τις καθημερινές απαγορεύεις για τη γενετήσια ορμή και αποδίδουν χωρίς συστολή στο Λειδινό που θα κηδευτεί (τοποθετώντας και το κατάλληλο όργανο-αγγούρι;) τη δυνατότητα να γονιμοποιεί τη γη που θρέφει άμεσα την κοινότητα. Παρόλο το ενδιαφέρον και παρόλο την κάθε φορά αναπαραγωγή του φιλολογικού πλαισίου του, ο Λειδινός έχει πεθάνει (οριστικά;) μέσα σ’ ένα τοπίο που το χρήμα, η κατανάλωση, η εξουσιομανία, έχει πάρει τη θέση του. Γι’ αυτό δεν μπορούμε κάποιοι να χορέψουμε, παρόλο που μας αρέσει ο χορός, γι’ αυτό δεν μπορούμε να χαρούμε. Επειδή χάσαμε (για πάντα;) το Λειδινό.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under πολιτισμός και "πολιτισμός", τοπικά θέματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s