Ζωντανοί- νεκροί

Δεκ 19

Δεν υπάρχει πιο αστεία επιστήμη από τη στατιστική. Έχει πλάκα να τη βλέπεις σε αγχωμένους ανθρώπους όταν ψάχνουν τους αριθμούς του τζόκερ και του λαχείου αλλά τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα όταν αναφέρεται σε ανθρώπους και κοινωνίες.

Είχε χθες σε ένα κανάλι μια ιατρική εκπομπή με μια σημαντική είδηση. Το 70% των ανδρών άνω τον 65 ετών «πάσχουν» από υπέρταση. Και το ρεπορτάζ συνέχιζε με ένα καινούριο σούπερ φάρμακο που θα φέρει «επανάσταση». Μετά από λίγη ώρα στις διαφημίσεις υπήρχε ένα καινούριο ιατρικό κέντρο που υποσχόταν να μειώσει την τριχόπτωση από το 45% των αντρών που «πάσχουν» από αυτή μετά τα τριάντα.

Τελείωσαν οι διαφημίσεις και η εκπομπή συνέχισε με ένα φοβερό και τρομερό φάρμακο που είναι καλό να το πάρεις από τώρα γιατί ένας στους τρεις θα εμφανίσει κάποια στιγμή κατάθλιψη.

Αν δεν τα έλεγαν δημοσιογράφοι και γιατροί και δεν πληρώναμε φαρμακευτικές εταιρίες θα ήταν τόσο αστεία όσο το κίνο.

Θα μπορούσαν απλά να λένε ότι το 100% των ανθρώπων καθώς μεγαλώνουν φθείρονται και τελικά πεθαίνουν. Αυτή η φυσιολογική και όμορφη φθορά θα σου κάνει κάποια στιγμή φαλάκρα, άσπρα μαλλιά στη κεφαλή και κακά μαντάτα αλλού, η καρδιά θα κουραστεί, θα τραβήξεις και ζόρια που θα θέλεις να «αποσυρθείς» έστω για λίγο από τη ζωή, θα κάνεις ρυτίδες, θα, θα….

Δεν ξέρω αν υπάρχει θεός αλλά σίγουρα δεν υπάρχει σε δισκίο, ενέσιμος ή σε σιρόπι.

Αν οι παπάδες παλιότερα έδιναν συγχωροχάρτια, οι νέοι ιερείς δίνουν χάπια.

Και όπως οι θρησκείες θέλουν να μισούμε τη ζωή και να αγαπάμε τη μεταθανάτια ευτυχία, η ιατρική θέλει να μισούμε τη ζωή (με τη φυσιολογική φθορά της) και να βλέπουμε παντού ασθένειες.

Είναι και στατιστικά αποδείξιμο.

Το 85% των κονδυλίων της σύγχρονης ιατρικής έρευνας πάει σε προϊόντα κοσμητικής. Δηλαδή για δίαιτα, ρυτίδα και φαλάκρα.

Με διάφορους αντι-ανθρώπινους στατιστικούς δείκτες έχουν καταφέρει και να ταυτίσουν τη νεότητα με τη μισθωτή εργασία. Αν ιατρικά πρέπει να δείχνεις αιώνια νέος, κοινωνικά πρέπει να είσαι αιώνια παραγωγικός.

Αν θέλεις να πάρεις τα παιδιά σου ή τα εγγόνια σου αγκαλιά και να πείτε ιστορίες και να γελάσετε, θα κατηγορηθείς για ανεργία ή παιδεραστία.

Αν θέλεις να κάνεις κοπάνα από τη δουλειά για να κάνεις μια βόλτα, να ερωτευτείς, να χαζολογήσεις, να γελάσεις ή να κλάψεις με τους φίλους σου, να κάνεις δημιουργικά για σένα πράγματα, θα απολυθείς και θα ασχημίσεις.

Και αν θέλεις μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη να παίξεις πετροπόλεμο, κυνηγητό, ινδιάνους και καουμπόηδες, να ζεσταθείς και να κουβεντιάσεις γύρω από ένα καμένο ΙΧ που πάρκαρε μέσα στη παλιά σου αλάνα, να χορέψεις και να παίξεις μπάλα πάνω στη κεντρική λεωφόρο, να δοκιμάσεις όλα τα ρούχα από όλες τις βιτρίνες, να «πεις» τη γνώμη σου για τους δείκτες της νεότητας και παραγωγικότητας, θα σου στείλουν τα ΜΑΤ ή χειρότερα λογοτέχνες, φιλοσόφους, συνδικαλιστές, πανεπιστημιακούς, ψυχολόγους, πολιτευτές, δημοσιογράφους και άλλους που ξέρουν καλλίτερα τι είναι σωστό και τι όχι.

Το μίσος των αναλυτών της ζωής, για τη ζωή, τις περισσότερες φορές είναι χειρότερο από αυτό του αστυνομικού για το διαδηλωτή, του παπά για την ευτυχία, του γιατρού για την υγεία. Αυτοί που εκθειάζουν την διαχρονική νεότητα, «πεινάνε» για νεολαία.

Ανοίγουν το στόμα τους, όχι μόνο για να φάνε τους ζωντανούς, αλλά τουλάχιστον με μια δαγκωνιά, να τους μετατρέψουν σε ζωντανούς-νεκρούς.

Υπάρχει ένα μέρος που υπάρχει απόλυτη τάξη και ησυχία αλλά δε λέγεται κοινωνία παρά κοιμητήριο.

Τη Δευτέρα ανακοινώνεται η απόφαση για τους 12 ανήλικους μαθητές που δικάζονται ως τρομοκράτες για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 στη Λάρισα.

Ένας φίλος που παρακολουθεί τη δίκη, μου μετέφερε το κλίμα.

Ο κατήγορος άρχισε με στατιστική. Τόσα καμένα ΙΧ, τόσες τράπεζες, τόσες βιτρίνες,  τόσα χαμένα μεροκάματα, επιδόματα και να οι δώδεκα από τους πολλούς, ενόχους.

Τα 12 παιδιά ακούνε φοβισμένα. Πίσω κάθονται οι γονείς, μπροστά αστυνομικοί και πιο πάνω ο δικαστής. Και λίγο πιο πάνω κοιτάει βλοσυρός μέσα από ένα κάδρο ο Χριστός.

Κάποια στιγμή ο δικαστής λέει στον κατήγορο να συντομεύει γιατί θα τον βρουν τα γηρατειά αν περιγράψει όλες τις ζημιές.

Τα παιδιά χαμογελάνε, ο δικαστής δεν το πιστεύει ότι για πρώτη φορά, ίσως, έκανε κάποιον να γελάσει και όχι να κλάψει και ένας γονιός συμπληρώνει φωναχτά: Εμείς να δεις πως γεράσαμε μέσα σε λίγες ώρες. Πόσα χάπια παίρνουμε για να κρατηθούμε.

Ησυχία ή θα εκκενώσω την αίθουσα!

Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under η ώρα του τζίτζικα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s