Barbie Vs Hannah Arendt (1-0)

Πολλοί θα βιαστούν να πουν ότι στη μεταμοντέρνα εποχή που ζούμε δεν υπάρχει πια η «μεγάλη αφήγηση». Δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να αξίζει να ζήσεις ή να πεθάνεις, να το κάνεις ή να μη το κάνεις, να παθιαστείς ή να ηρεμήσεις… και όλα είναι σχετικά. Η ζωή μας μπορεί να πλέει σε πελάγη ευτυχίας και όλα επιτρέπονται αλλά και όλα είναι απαγορευμένα. Όπως το’ χε πει και ο Τίμοθυ Λήρυ σε μια συγκέντρωση ενάντια στο πόλεμο του Βιετνάμ: «Δεν υπάρχει πόλεμος. Όλα είναι στο μυαλό μας.» Ευτυχώς όμως για τους Βιετναμέζους και τους Αμερικάνους ήταν πολύ υπαρκτή η κοτρόνα που του πέταξε (και τον βρήκε κατακούτελα) ένας βετεράνος του πολέμου που παρόλο που δεν είχε πόδια (τα είχε χάσει σε μια ζούγκλα, που δεν υπάρχει) είχε δυνατά χέρια.

Δεν υπάρχουν καν καλά ή κακά βιβλία.

Έτσι και εγώ διάβασα (ο δύστυχος) πριν από λίγες μέρες ένα βιβλίο για τη ζωή της Χάνα Άρεντ.

Η Εβραία και Γερμανίδα φιλόσοφος Χάνα Άρεντ γεννήθηκε το 1906 και πέθανε το 1975 αφού είχε προλάβει να ξεφύγει από τους Ναζί για τις ΗΠΑ. Έγραψε για τον ολοκληρωτισμό και τη βία, για τον κακό ή καλό άνθρωπο, για την επανάσταση και την Ρόζα Λούξεμπουργκ, για τον Άιχμαν και τους Ναζί εγκληματίες, έγραψε πολλά για τους ζοφερούς καιρούς που της έμελε να τους διασχίσει ως γερμανοεβραία, σκεπτόμενη και με αγάπη για την ελευθερία και το ανθρώπινο είδος.

Από την άλλη ήταν και σύντροφος (κρυφά) του Χάιντεγκερ για περισσότερο από μισό αιώνα. Ενός Γερμανού φιλοσόφου δεκαεφτά χρόνια μεγαλύτερού της, που πέθανε 9 μήνες αφότου έχασε τη «Χάνα» του, που έγραψε για την ύπαρξη του ανθρώπου, για το «είναι» μέσα στο «χρόνο» και που διαλογιζόμενος όλα αυτά δεν τον ενόχλησε που έγινε πρύτανης από τους Ναζί, που συμβούλευε τον Χίτλερ για θέματα παιδείας και έψαχνε το νόημα του όντος κλείνοντας τη μύτη στη μπόχα από τη φάμπρικα του Άουσβιτς.

Κοινοί άνθρωποι μέσα σε εποχές μαζικών δολοφονιών.

Ένας profiler του FBI (επάγγελμα που εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 70 στις ΗΠΑ για να βοηθάει την αστυνομία να σκιαγραφεί το ψυχολογικό πορτρέτο του δράστη) αναφέρει για τους serial killer: «Δεν υπάρχει κάτι αναγνωρίσιμο πάνω τους. Μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Αν όμως έχετε έναν ύποπτο που κακοποιεί τα ζώα, είναι πυρομανής και κατουριέται πάνω του το βράδυ, τότε κατά πάσα πιθανότητα αυτός είναι ο δολοφόνος».

Ευτυχώς στα βιβλία δεν υπάρχει κάποιος χρυσός κανόνας για συγγραφείς που «εγκληματούν» πάνω στην αφήγησή τους. Έχω όμως πια πειστεί ότι αν ένας συγγραφέας έχει και τα τρία παρακάτω χαρακτηριστικά, το βιβλίο του θα είναι «εγκληματικό».

Δηλαδή ψυχαναλυτής, αριστερός και πολιτογραφημένος Γάλλος.

Η συγγραφέας του βιβλίου: «Χάνα Άρεντ. Η γυναικεία ευφυΐα» τα έχει και τα τρία.

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρξε ολοκαύτωμα, Ναζί, γερμανικά πανεπιστήμια, κάψιμο βιβλίων, ταξικός πόλεμος, Β παγκόσμιος Πόλεμος, πρόσφυγες, κράτος του Ισραήλ, Αμερικάνικη κυριαρχία, πολεμικά γραπτά, μνήμη και λήθη, ούτε καν άνθρωποι.

Ήταν όλα στο μυαλό μας και χειρότερα στο υποσυνείδητό μας, στο υπερεγώ μας και «όλα είναι α-συνειδητά».

Η Χάνα Άρεντ δεν θήλασε πολύ, της πήραν βίαια τη πιπίλα, έψαχνε άντρα-πατέρα, το γάλα στα γενέθλια της ήταν κρύο, είχε πρόωρη ανάπτυξη- άντε, προσθέστε και εσείς κάτι- και για αυτό έγραψε ό,τι έγραψε και έκανε ό,τι έκανε.

Πάρτε την από πάνω παράγραφο και βάλτε τη – λίγο αλλαγμένη- σε ένα άλλο βιβλίο, ξανά από έναν «συνήθη ύποπτο με τα 3 χαρακτηριστικά» συγγραφέα, για τη περίπτωση του Κεμάλ Ατατούρκ. Ξανά για τους ίδιους λόγους δεν υπήρχαν Νεότουρκοι, Βαλκανικοί Πόλεμοι,  Α Παγκόσμιος Πόλεμος, άνοδος του σοσιαλισμού, πτώση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, εκβιομηχάνιση, εθνογένεση και άνθρωποι.

Ξαναπάρτε την ίδια παράγραφο και βάλτε τη (άκου λέξη, τι να βάλουμε και που;) ξανά λίγο αλλαγμένη, στα παιδικά χρόνια του Χίτλερ στη Βιέννη και θα βρείτε τις αιτίες του αντισημιτισμού, την άνοδο του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, τη δημοκρατία της Βαϊμάρης, τους σπαρτακιστές και ότι άλλο θέλετε ξανά από έναν «συνήθη ύποπτο» συγγραφέα.

Βάλτε τη (μαζί με όλο το ταλέντο σας) σε οποιοδήποτε ιστορικό πρόσωπο σας αρέσει, που έζησε σε ταραγμένες πολιτικά και κοινωνικά εποχές, πάρτε και τη γαλλική υπηκοότητα και μπορείτε να γίνεται περιχυμένος – έ! λάθος – επιτυχημένος συγγραφέας.

Καλά όλα αυτά αλλά τώρα τι κάνουμε;

Τα δυο προηγούμενα βιβλία (για τον Χίτλερ και τον Κεμάλ) είχαν «φροντίσει» να «χαθούν» σαν τη δικογραφία και τους μάρτυρες της Siemens ή να «εξαφανιστούν» σαν απαχθέντα από λατινοαμερικάνικη χούντα ή ΕΔΕ για αστυνομικό του Αγ. Παντελεήμονα.

Για τη Χάνα Άρεντ τι να κάνω;

Αποφάσισα να δράσω συνειρμικά, δραστικά και άμεσα.

Με τη κόρη μου, κάθε μεσημέρι έχουμε την ίδια κουβέντα. «Κάνε μου τη χάρη και άσε με να κοιμηθώ μια ωρίτσα» (βλέπω πάντα το ίδιο όνειρο γιατρέ μου. Την πάω σε παιδότοπο με διευθυντή τον Ηρώδη) «αλλά μη τολμήσεις και παίξεις με αναπτήρες, πρίζες, τη γάτα ή με τα βιβλία μου. Όταν ξυπνήσω θα παίξουμε με τις Barbie και τον Ken-Ken.»

Έχουμε συμφωνήσει ακόμη το κάτω ράφι της βιβλιοθήκης να είναι δικό της. Εκεί έχει τα μαγειρικά της, τους μαρκαδόρους, τα ψαλίδια, τα γκλίτερ, τις κόλες, τα χαρτόνια και ότι άλλο φρικτό βασανιστήριο μπορείς να σκεφτείς για ένα βιβλίο που θα πέσει στα χέρια της.

Εκεί «άφησα», «ξέχασα», «κατά λάθος», «άθελά μου» το βιβλίο για τη Χάνα Άρεντ.

Το φίλησα, το αποχαιρέτησα, το σταύρωσα και πήγα για ένα γαλήνιο ύπνο χωρίς όνειρα.

Σε μια ώρα πετάχτηκα από τον ήχο του ξυπνητηριού από το κρεβάτι και έτρεξα μέσα στο σαλόνι. Ένοιωθα ξανά, σαν τότε, που περίμενα τον Αι Βασίλη να μου φέρει το πειρατικό καράβι από τα play mobile κάθε Χριστούγεννα και ποτέ δεν ήρθε…

Η εικόνα που αντίκρισα είχε πολύ σεξ και βία.

Η Barbie- ραπουνζέλ, γυμνή, έκανε διακοπές δίπλα από τη βιβλιοθήκη και αντί για σκηνή και υπνόσακο είχε «ντυθεί» με τις σελίδες 1-47. Δίπλα της, δεν ήταν μόνη της, είχε «και τις εφτά σωματοφύλακες» οι οποίες για να ντυθούν και να κοιμηθούν ήθελαν καμιά 20αριά σελίδες η κάθε μια τους.

Καθόμουνα αποσβολωμένος.

Όλη η ιστορία του 20ου αιώνα είχε ντύσει τη Barbie.

Και τους σωματοφύλακές της.

Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under η ώρα του τζίτζικα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s