Η τοπική οικονομία στην Αίγινα: συνεργασία ή ανταγωνισμός και ανάπτυξη;

Είναι φανερό ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι, που ως άλλοι Ηρακλείδες οφείλουμε να επιλέξουμε μεταξύ της Αρετής και του Κέρδους, μεταξύ της Συνεργασίας και του Ανταγωνισμού, μεταξύ της Λογικής και της Σπατάλης. Είναι, ένα δίλλημα και τα τρία, που γίνεται όλο και πιο έντονο με την πάροδο του χρόνου, όλο και πιο οικουμενικό και κάνει όλο και πιο φανερά τα αντίρροπά του διακυβεύματα. Στην εποχή της Ανταγωνιστικότητας και της Ανάπτυξης, που αποτελεί τον προταγματικό μονόδρομο του καπιταλισμού, κάθε φωνή ή στάση που έλκεται από ένα βαρύ παρελθόν δυσκίνητων διαδικασιών και πολύπλοκων εφαρμογών της οικονομίας, φαντάζει άκομψο και αντιλειτουργικό. Κάθε άλλος στόχος της οικονομίας πέρα από τον αυτοσκοπό της, φαντάζει άκαιρος και ακατανόητος. Το να παρασκευάζεις, ας πούμε ψωμί επειδή επιθυμείς, οι γείτονές σου, να τρώνε καλό ψωμί ή το να πουλάς ρούχα για να ντύνονται οι άνθρωποι με ρούχα καλά και ανθεκτικά, είναι πολύ μακρινό. Κι ακόμα, γίνεται πιο ακατανόητη η ανάγκη της συνεργασίας, προκειμένου να μπορέσουμε να επιβιώσουμε ως κοινωνία, χωρίς να θεωρούμε κανένα μέλος της -έτσι κι αλλιώς – χαμένο και ταυτόχρονα να μπορεί το αποτέλεσμα της προσωπικής δημιουργίας να γίνει στη ζωή μας, συλλογική διαπραγμάτευση και κατάκτηση(1).

Σήμερα, ζούμε την παράνοια μιας συνεργασίας, για την προετοιμασία ενός πολέμου, πιο βάρβαρου, πιο καταστροφικού απ’ αυτού στα πεδία των μαχών. Συνεργασία για να υπάρξει ανταγωνιστικότητα λένε και οι επαγγελματίες του τόπου μας αναπαράγοντας ό,τι αναπαράγουν τα σκύβαλα της τοπικής μας πολιτικής σκηνής, παπαγαλίζοντας αυτούς που αναπαράγουν ό,τι εξάγουν ως σκέψη οι θινκ-τανκ ρεμπεσκέδες των πανεπιστημίων, διεθνώς, με πρόσχημα την ψευδοεπιστήμη της οικονομίας. Κι αυτό που γίνεται πιο θεμιτό είναι η περεταίρω διάρρηξη των κοινωνικών σχέσεων. Ο ιδιώτης, ο επαγγελματίας ξεπροβάλλει ως ο ιδανικός τύπος ανθρώπου αρκεί να πετύχει, οικονομικά. Αν αποτύχει και καταστραφεί τότε αυτός μόνο έφταιγε-ας πρόσεχε. Αυτά συμβαίνουν και στην Αίγινα που ανοίγουν και κλείνουν μαγαζιά, που όσα μένουν μετράνε τις απώλειές τους και αντίστροφα, τα ποσοστά επισκεψιμότητας στο νησί.

Ο «Πυλώνας της τοπικής οικονομίας» όπως αυτάρεσκα πολλοί γράφουν και αναπαράγουν αφελώς, για μια εμπορευματική οικονομία που μόνο τοπική δεν είναι, ολοένα και περισσότερο ολισθαίνει σε μια διαδικασία που μόνο το χαμόγελο προς τον τουρίστα έχει απομείνει να θυμίζει ότι είμαστε άνθρωποι. Καμιά συνεργασία για κοινές προμήθειες προϊόντων. Καμιά προσπάθεια για παραγωγή όσο το δυνατόν τοπικής πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής αγαθών-η αποδοχή της εμπορευματοποίησης είναι η αποκλειστική συνθήκη ύπαρξης. Καμιά προσπάθεια για ενιαία τιμολόγηση. Καμιά προσπάθεια για την ανάδειξη του καλού και ανθεκτικού αγαθού. Καμιά προσπάθεια προσέγγισης επαγγελματιών και κατοίκων για κοινούς αγώνες από τη δυσβάσταχτη φορολόγηση και τις οικονομικές υποχρεώσεις, των μικρών επαγγελματιών. Καμιά προσπάθεια για τη βελτίωση της εξαρτημένης εργασίας, σε μισθούς, σε δικαιώματα.

Όλα αυτά δείχνουν μια αρνητική πορεία που μπορεί να ανακοπεί μόνο αν ως τοπική κοινωνία δημιουργήσουμε νέες υπερβάσεις, αναζητώντας το κοινό καλό ενάντια στο ατομικό κέρδος, αναζητώντας τη φροντίδα του περιβάλλοντος κόσμου ενάντια στη σπατάλη, αναζητώντας την τοπική δημιουργία ενάντια στην τυποποιημένη επιβολή, αναζητώντας τη συνεργασία ενάντια στον ανταγωνισμό. Κι αυτό δεν θα προκύψει μόνο από επαγγελματίες, αλλά από κάθε άνθρωπο που ξεπερνώντας πλαστά διλλήματα θα ξαναφέρει τον άνθρωπο στον κόσμο του. Εκεί όπου ανήκει.

(1) Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει για παράδειγμα την αισθητική αλλά και λειτουργική αξία των κανατιών της Αίγινας, τον περίφημο διάκοσμό τους, τη σχέση τους με την καθημερινότητα και την υπέρβασή της (Λειδινός); Ποιος καλλιτέχνης ή τεχνίτης διεκδικεί ως δημιούργημά του τη μορφή των κανατιών; Ποιος καλλιτέχνης ή τεχνίτης διεκδικεί ως ιδιοκτήτης τους τρόπους κατασκευής και ψησίματος; Ποιος καλλιτέχνης ή τεχνίτης διεκδικεί την κατοχύρωση του έργου του, επί των παραδοσιακών κανατιών; Μπορούμε να πούμε ότι δεν υπήρξε δημιουργία; Ότι ήταν εγκλωβισμένοι οι άνθρωποι απλά και μόνο στην αναπαραγωγή αγγείων και ο καπιταλισμός απελευθέρωσε αυτή τη δυνατότητα και έχουμε σήμερα χιλιάδες ανταγωνιστικά εργαστήρια κεραμικής με χιλιάδες πατέντες που τα αποτελέσματά τους προορίζονται για το σαλόνι του σπιτιού; Ας πάρουμε παράδειγμα και την κατοικία, όχι την ψαγμένη κατοικία του Ροδάκη, αλλά μια οποιοδήποτε παλιά κατοικία. Ποιος αμφισβητεί αισθητικά και λειτουργικά το κυβικό σπιτάκι, σήμερα, που υπάρχει η ανάπτυξη του βιοκλιματικού ή του a-kaza σπιτιού και η ελευθερία του να χτίσεις το σπίτι σου, σύμφωνα με τα περιοδικά ή τις διαφημίσεις έχει πάρει τη μορφή επιδημίας, ενώ το μπετόν κυριαρχεί παντού; Πάνω σε ποιους δρόμους βασίζεται η αρχιτεκτονική, η αισθητική, η αγροτική καλλιέργεια, η ιατρική, αν όχι στην κατοχυρωμένη συλλογικά Γνώση του παρελθόντος; Γνώση κατεκτημένη και αναγνωρισμένη συλλογικά από την κοινότητα και κατ’ επέκταση από την ανθρώπινη κοινωνία, γνώση βασισμένη στη συνεργασία της κοινότητας. Πότε ο ανταγωνισμός ωφέλησε την ανθρωπότητα; Ποια είναι τα επιτεύγματα του ανταγωνισμού πάνω στα οποία βασίζεται σήμερα η ανθρωπότητα; Τα φάρμακα; Οι βασικές μηχανές; Τα εργαλεία; Σε ποια γνώση βασίζονται αν όχι στην συλλογική γνώση;

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s