Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναϊδείς

Είχαμε ξαναγράψει ότι ένα πολιτικό κενό που υπάρχει μεταξύ της διαψευσμένης κυρίαρχης πολιτικής σκηνής των 2 μεγάλων εργολάβων (της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ) και της αριστεράς, έρχεται να καλύψει το προσωποπαγές σχήμα που ίδρυσε αυτοπροσώπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Δεν θα μπορούσε να το πει καλύτερα κανείς άλλος στην Αίγινα πέρα από τον περιφερειακό σύμβουλο Γ. Δελή, ο οποίος κάνει όντως το σφάλμα να πέσει στον κουβά με τους θρασύδειλους ανώνυμους –αυτή τη φορά του aeginanew.blogspot.com. Κι αν τα ηλεκτρονικά σχόλια μπορούν να δώσουν και να πάρουν για την ταξική θέση του, για την μέχρι τώρα στάση στα τοπικά ή την πρόσφατη πολιτική του επιλογή, εν τούτοις δεν μπορούν να απαντήσουν ούτε καν στο δια ταύτα. Διότι αυτή η ακαθόριστη και η σχεδόν με μυστικιστικούς όρους, διαισθητική προσέγγιση των πραγμάτων όπου όλα χωρούν, απέναντι σε μια ωμή παραβίαση που μόνο με όρους του 1821 και 1940 μπορεί να διερμηνευθεί δυστυχώς, είναι η μοναδική σχεδόν ατόφια λογική που μπορεί να προσεγγίσει ένα ακατέργαστο πατριωτισμό που επιβιώνει, είτε με αντικομμουνιστικές παρακαταθήκες είτε με μια αριστερίζουσα μορφή. Ο Θεοδωράκης του 2011, ίδιος κι απαράλλαχτος με τον υπουργό του Μητσοτάκη, ίδιος κι απαράλλαχτος με τον φοβικό μεγαλοκνίτη που κάποτε δήλωνε ότι «έχουμε τη λαϊκή κυριαρχία δε φοβόμαστε το ροκ», ίδιος κι απαράλλαχτος μ’ αυτόν που αποκαλούσε τους κνίτες «γενίτσαρους» κι έλεγε «Καραμανλής ή τανκς», ίδιος και απαράλλαχτος με τον διεθνιστή που έδινε συναυλίες για τα πάθη της Τουρκίας, ίδιος κι απαράλλαχτος με τον εθνικιστή που διαδηλώνει λάβρος κατά των τούρκων, ίδιος κι απαράλλαχτος μ’ αυτόν που κάποτε παζάρευε την προεδρία της δημοκρατίας, ίδιος κι απαράλλαχτος με όψεις και αλλαγές που μπορούσε μόνο αυτός να διαψεύδει και να επενδύει σ’ αυτές, είναι ο μόνος ο οποίος σ’ αυτό το ενδιάμεσο τοπίο, μπορεί να καλύψει αυτήν την ανάγκη, να σταθείς διαψευσμένος από τους μεν κι φοβικός απέναντι στους δε. Αυτά είναι άλλωστε που τον κάνουν «μεγάλο Έλληνα», αυτά είναι που αγαπούν όσοι δεν γνωρίζουν  αλλά κι αυτοί που μετέωροι -και ψάχνοντας για ηγέτη- γνωρίζουν. Ίσως η κρίση ξεπεράσει αυτούς του πομπώδεις μεγαλοϊδεατισμούς για τον «φυσικό» και τεχνητό ηγέτη και ίσως προκύψει ένας πηγαίος προβληματισμός πέρα από τους ετεροκαθορισμούς του τώρα και συμβάλει στο, κάπου αλλού. Όμως τα ποδάρια είναι τόσο κοντά όσο και η αρχηγική λογική, ο αταξικός προσανατολισμός, η εθνική προσδοκία απέναντι σε μια παγκόσμια και πολυδιάστατη κρίση , ή έλλειψη αμεσοδημοκρατικής κουλτούρας που επικαλούνται. Αυτό που δεν μπορούν να δουν τόσο οι κοντόφθαλμοι επικριτές που μετρούν κεφάλια στην αγορά των ψήφων, κι ίσως –κρίμα- όσοι και όσες θα πέσουν άκλαυτοι στη νέα μεγάλη ιδέα.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s