Η κουκούλα κι η ταμπακέρα της

Από τις «υπερβολές» της συνέντευξης του Γ. Μπήτρου στο «aigina  news» μέχρι το άρθρο του Ντρη στην εφημερίδα του, «Νέα Εποχή», με το χαρακτηριστικό τίτλο «Τώρα που φεύγουν ας μιλήσουμε για την ταμπακέρα», χαράσσονται αν και όχι με τόσο αδρές γραμμές, δυο διαφορετικές προσεγγίσεις στο ζήτημα της τουριστικής ανάπτυξης. Όχι ότι έχει καλλιεργηθεί το έδαφος για να διαφοροποιηθούν στο περιεχόμενο και πιθανόν να συνυπάρχουν σε μεγάλο βαθμό μέσω της παράταξης που ενώνει τις πιο σοβαρές αντιφάσεις στο νησί, αλλά στην πρώτη περίπτωση το αίσχος δημοσιοποιείται ενώ στην άλλη τα προβλήματα κρύβονται κάτω απ’ το χαλί για λόγους πατριωτισμού. Αυτός είναι και ο λόγος της χυδαίας αντιμετώπισης, σε μπλογκς του νησιού, του πρωτότυπου -για το νησί- τρόπου με τον οποίο ο Μπήτρος αφηγήθηκε τα προβλήματα της τουριστικής Αίγινας. Παρόλο που ένα μεγάλο μέρος της συνηθίζει στον καθημερινό και δημόσιο βίο του να διεκτραγωδεί με ακόμα πιο γκροτέσκο τρόπο τις αναφερόμενες ελλείψεις υποδομών στην Αίγινα ετεροκαθοριζόμενο από τις ένθεν και ένθεν συγκρούσεις για την τοπική ηγεμονία, εν τούτοις, η εποχή που κυριαρχείται από το στοίχημα των τοπικών ομάδων για την υπέρβαση της κρίσης σε ευκαιρία, δεν επιτρέπει και πολλά-πολλά. Από την άλλη η προαναφερόμενη διαφορά μεταξύ των δυο προσεγγίσεων, προεκτείνεται, στο ζήτημα της νέας τοπικής ταυτότητας, αυτής που εντάσσει δυναμικά τον παραθεριστή, τον «Παρασκευά», τον παροδικό επισκέπτη του νησιού. Ο Μπήτρος μέσω της συνέντευξης του, εκ των προτέρων τον καθιστά ενήμερο και συζητητή –συνυπολογίζοντας και την «προκλητική εποχή» που αυτή δημοσιεύεται, ο Ντρης μέσω του τίτλου του κειμένου του αλλά και του συμβολικού χρόνου που το δημοσιεύει, δεν δέχεται να κουβεντιάσει μαζί του-ούτε καν παρουσία του. Οι διαφορές, όμως, σταματούν εδώ.

Ο πελάτης που έχει δίκιο, παραμένει πελάτης που έχει δίκιο. Η ισχυρή και ηχηρή γλώσσα της οικονομίας που προσπερνά με βία κάθε επίκληση στην προγενέστερη τάξη πραγμάτων-ανίσχυρη να ενώσει με νέους δεσμούς την τοπική κοινωνία, επιβάλλεται ως η πράξη για τη λύση. Οι διαφορές παραμένουν στο επίπεδο του χρόνου και της μορφής, διαρκώς αμβλυνόμενες μπροστά στην παραδοχή του μεγαλείου του πελάτη και στη δομική αδιαφορία για την καθημερινότητα της ντόπιας ζωής που χαρακτηρίζει κάθε τουριστική κοινωνία. Μια αδιαφορία που ταυτίζεται με ένα ενδιαφέρον που υπάγεται στους νόμους του χρηματικού δουν και λαβείν με το νέο υποκείμενο της τοπικής ταυτότητας. Ο τουρίστας, ο παραθεριστής, ο μέτοικος σε κλίμακες που αντιστοιχούν με την ανάμιξή τους στην τοπική ζωή η οποία διαπνέεται από την ιδεολογία της οικονομίας, αποτελούν το βαρόμετρο της καθημερινότητας. Στη Μύκονο του Σαρωνικού, ίσως το μόνο που ακόμα ενώνει είναι η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα, τμήμα του πολιτισμικού της τρίπτυχου. Η Παραλία και ο Κλώνος, τα άλλα κομμάτια του, αποτελούν ήδη τους χώρους αμοιβαίας προσέγγισης και τακτοποίησης κάθε ενοχλητικού παρελθόντος.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s