ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Μου λένε ότι είμαι από αστερόσκονη, το υλικό που φτιάχνονται τα σύμπαντα και οι πλανήτες και το φως, ότι μπορώ να βάλω τα πιο απίστευτα με το νου μου και να τους δώσω, σαν άλλος Θεός, υπόσταση, να κατασκευάσω στάσεις και πραγματικότητες αδιανόητες μέχρι εγώ να τις συλλάβω, να εκτοξευτώ από τα σπήλαια στ’ αστέρια χωρίς υπεράνω βοήθεια, διερευνώντας από μόνος τη φύση και τα όριά μου. Μου λένε ότι είμαι η αντίληψη όλων των καταστάσεων που ζω, πως τίποτε από αυτά που συναντάω δε θα συνέβαινε – δε συμβαίνει – ανεξάρτητα από τη δική μου ματιά, και ο κόσμος πλάθεται ανάλογα πώς τον αισθάνομαι, γι αυτό είναι η μορφή του το πρόσωπό μου το αληθινό. Μου λένε ότι στο λιγοστό μου εκτόπισμα κρύβω αρκετή ενέργεια για να φωτίσω επί μια βδομάδα την πόλη, όσο μεγάλη, που κατοικώ, πως σε κατάσταση ελευθερίας η κάθε μου ανάσα είναι ένα άχρονο ταξίδι στο άπειρο, και το μόνο ανάμεσα σ’ εμένα και το αληθινό μου όνειρο είναι που δεν ξυπνάω για να το ζήσω.

***

Στις 25 Μαρτίου του 2010 η χώρα μου διαπομπεύτηκε με βούλα διεθνή ως μια δουλική, βαθιά διεφθαρμένη ζητιάνα. Μια νύμφη, με προικιά ανεκτίμητα, αιθέρια κι όμορφη όσο τα πιο αιθέρια κι όμορφα σημεία στο κορμί του πλανήτη, να τη σέρνεις στα παζάρια και κανείς να μη δίνει ένα φράγκο για το χατίρι της, ούτε οι πρώην ούτε οι νυν ούτε οι επίδοξοι εκμεταλλευτές της. Σα φόνος έμοιαζε: εκ προμελέτης ή εξ αμελείας, αδιάφορο. Στο κυνήγι επάνω υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες: το χορτάρι που τσαλαπατάς με τις μπότες σου, οι πληγές που ανοίγουν σε αδύναμα δέντρα τα άστοχα σκάγια σου, ο φόβος που σκορπάνε σε πεδιάδες και πλαγιές τα ζώα και τα ερπετά και τα πετεινά του ουρανού τρέχοντας πέρα δώθε να ξεφύγουν από το αμείλικτο, επαναληπτικό «μπανγκ-μπανγκ» ενός παράφρονα εκτελεστή. Άμα το σκεφτόσουν έτσι, το καταλάβαινες καλύτερα, και καταλάβαινες καλύτερα κι όλες τις υπόλοιπες χώρες που διαπομπεύονταν, ή είχαν διαπομπευτεί, ως δουλικές, βαθιά διεφθαρμένες ζητιάνες: την Ιρλανδία και την Αργεντινή και το Εκουαδόρ, την Ουκρανία και τη Αντίγκουα. Γιατί το αμείλικτο, επαναληπτικό «μπανγκ-μπανγκ» του παράφρονα εκτελεστή ακουγόταν πια στον κόσμο όλο, και σκορπούσαν τώρα το φόβο σε πόλεις και λιμάνια και νησιά τα ίδια τα ανθρωπάκια καθώς έτρεχαν πέρα δώθε για να του ξεφύγουν.

Ναι, το καταλάβαινες καλύτερα αν το σκεφτόσουν έτσι, αλλά δεν ήταν ωραίο παραμύθι: δεν είχε πρώτα απ’ όλα καμία σχέση με τη ζωή: η ζωή δεν μπορεί να είναι φόβος και κυνηγητό. Ζωή είναι η δροσοσταλίδα πάνω στις βελόνες ενός πεύκου, ή ακόμα κι κεραυνός που θα το σκίσει στα δυο, μα όχι ένα πιστόλι στον κρόταφο λαών για γενιές ατελείωτες. Αφύσικες στάσεις, άσχημες.

Βικτωρία Τράπαλη

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s