Εμείς, το καθεστώς διαρκούς απειλής και το νερό στην Αίγινα

Η σύγκρουση ως συμπαιγνία, των προσώπων του τοπικού μας πολιτικού συστήματος, που διαφαίνεται ως η αιτία για τις αλλεπάλληλες κρίσης νερού, δεν αφήνει σε καμιά περίπτωση να ερμηνευτεί το αμετάφραστο της ψυχραιμίας από πλευράς κόσμου, που βέβαια δεν αποτελεί την «άλλη» πλευρά. Η συνειδητή αποχή από τα κοινά είναι το θεμέλιο που στην καλύτερη των περιπτώσεων επιτρέπει την εφαρμογή της πολιτικής στο σήμερα. Στο ολοένα παρελθόν, η ολοένα απόσυρση των πολιτών από την πολιτική και η ολοένα διαρκής ανάδυση ομάδων ηγεμόνων, όφειλε να συνοδεύεται από τις δυνατότητες των τελευταίων να μπορούν τις δύσκολες στιγμές (που έστελνε ο θεός ή οι ίδιοι δημιουργούσαν) να είναι «παλικάρια» ή τουλάχιστον να δείχνουν. Έτσι η βιομηχανία των δύσκολων στιγμών, των κρίσεων δηλαδή, αποτέλεσε τη σημαντική δυνατότητα της εξουσίας να μπορεί να επιλύει (αναπαράγοντας όπως οι κακοί φαναρτζήδες) ένα σοβαρό ζήτημα επιβίωσης ή να δημιουργεί το πρόβλημα, προκειμένου η ίδια να αποτελεί τη λύση του. Η αναπαραγωγή της ηγεμονικής τάξης, λοιπόν, που είναι αυταξία-αυτοσκοπός και πραγματοποιείται συνεπικουρούμενη από την κουλτούρα της ιδιωτικής αειζωίας, αντιμετωπίζει κρίσεις. Αυτό που δεν μπορεί να θίξει, όμως, η μνήμη των κλασικών υπερβάσεων μπορεί να το θίξει η διάψευση των προσδοκιών σε μαζικό επίπεδο. Και τα απρόβλεπτά αποτελέσματά της, αποτρέπονται με την απειλή ή καλύτερα με το καθεστώς διαρκούς απειλής.

Ο καπιταλισμός ως κίνημα αποδέσμευσης από κάθε τι που εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη και την «επιλογή», είναι η ατελεύτητη παραγωγή ατομικών δικαιωμάτων που λαμβάνουν και τυπικό χώρο στα θεσμικά πλαίσια, τα οποία διαρκώς διευρύνονται. Είναι η ψυχή που επιχωριάζει στην πόλη, στον άνθρωπο, στις σχέσεις του, στην αντίληψή του για τη φύση και την κοινωνία. Η πόλη μετατρέπεται σε άστυ, ο άνθρωπος γίνεται ιδιώτης, οι σχέσεις είναι επικοινωνία, η φύση μεταφράζεται ως περιβάλλον και η κοινωνία αποτελεί άθροισμα ατόμων. Η απειλή, είτε φυσική είτε ανθρωπογενής, αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική απειλή, ως μοναδική. Κι αυτό είναι η νικηφόρα συνθήκη. Ποτέ μαζί.

Η ελληνική σκέψη, αυτή που αναδύθηκε στην ελλαδική κοινωνία πριν από 25-28 αιώνες και τοποθέτησε το πρόσωπο ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο, είναι πια νεκρή. Σε απροσπέλαστες αναβάσεις καλούμαστε να δώσουμε τη μάχη. Κάθε λέξη και έννοια που βγαίνει στην πιάτσα μόνη της, είναι άγνωστη και για όσους την επικαλούνται και για όσους την ακούνε.

Για αυτό και ό,τι και να ακουστεί, για το νερό στην Αίγινα, μοιάζει σημαντικό:

Τα νούμερα σε εκατομμύρια ευρώ για να δυναμώσουν ένα επιχειρηματία που το ανταλλάσει με άλλες χάρες; Τις απώλειες από το δίκτυο (είτε κλοπή-είτε αμέλεια); Την έλλειψη υποδομών για τη συγκράτηση του νερού; Την ανυπαρξία στερνών; Τα πηγάδια που έγιναν βόθροι; Τους επιχειρηματίες και το τοπικό μας σύστημα που περιμένει από τα έργα που θα γίνουν; Τη χρηματοδότηση παρατάξεων από επιχειρηματίες; Τη άρνηση πληρωμών που εφαρμόζουν αυτοί που «τα έχουν»; Τα δάνεια από τις τράπεζες; Οι δημοτικοί φόροι; Η αύξηση της τιμής του;

Τι είναι όλα αυτά όμως, και πόσο σημαντικά είναι, μπροστά σ’ αυτό που είμαστε (ή δεν είμαστε);

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s