Πέτρο (ΙΙΙ)

Το πένθος έχει το Βαλεντίνο του όπως η Χαρά λέγεται Χαρούλα

———————————————————

Καμιά φορά το Φλεβάρη περπατώ κουτσός

———————————————————

Τα λουλούδια σπάνε το λαιμό τους

–δεν έχουν καιρό για προφητείες-

γυρίζουν αγόγγυστα πίσω το χρόνο

εκδικούνται

Ένα τέρας κάθε μέρα

διασχίζει τα δωμάτια, του φωνάζω –δεν ακούει

έχει σπάσει κάθε δεσμό με το χτες με το χτες με το χτες

που κρατούσες,

ακροβάτη,

κι οι κολομπίνες σου κρατούσαν το ίσο κάθε φορά που τις κοιτούσες άγρια.

Όταν το θυμάμαι να μετρώ με το μοιρογνωμόνιο όλα αυτά

ένα ελάφι πεθαίνει μαζί σου

Ίσως η πίκρα

ίσως ο νόστος

και τα δυο

του μελωμένου χρόνου –τσουκνίδες σε μαλλιά αγίων-

τώρα και χθες με τις βίτσες τους.

Η Αργώ κινείται σε σάπιο νερό

Ό,τι δεν πρόλαβες να θελήσεις

Ό,τι δεν  θέλησες να προλάβεις

Τ’ αυτιά μου βουίζουν

μαζί με τις μύγες που πέφτουν λιμασμένες

σ’ ένα βινύλιο του Λόρκα

σ’ ένα πικάπ με λάστιχο

σ’ ένα ασβεστωμένο παράπηγμα

σ’ ένα σκοτεινό υπόγειο

σ’ ένα στενό θεοσκότεινο πάνω απ’ τον Λιμένα Κανθάρου

μέχρι εκεί.

Τι γεύση είχε το χρυσόμαλλο τροπάριο που έλεγες;

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s