Αδελφοποίηση Λεοντίου-Σκοτεινής-Μεσαγρού

(Όχι μόνο για να μη μας κοροϊδεύουν αλλά και να δίνουμε λύσεις)

Η νέα ένταση μεταξύ δημοτική αρχής Αίγινας και κατοίκων του Μεσαγρού, ύστερα από την απόφαση της πρώτης να μεταφέρει τμήμα φυτικών καταλοίπων (και άλλων απορριμμάτων) από την περιοχή Βαθέως στο Μεσαγρό, εκτός από το να καταδεικνύει την προχειρότητά της για τη διαχείριση αυτού του χρήσιμου κατά τ’ άλλα υλικού, κρύβει τη βαθειά μας αστικοποίηση. Και εκεί είναι η καρδιά του κτήνους. Όχι τόσο στην επικινδυνότητά του ως εύφλεκτης ύλης για πυρκαγιές. Όχι τάχα για την αλλαγή χρήσης του δημοτικού χώρου. Όχι απλά για τη μεταφορά της χρήσης Λεοντίου στο Μεσαγρό και την μετάθεση του προβλήματος ή την τεχνητή του διόγκωση προκειμένου ιδιωτικές εταιρίες να αναλάβουν τη διαχείριση απορριμμάτων. Σ’ αυτήν την ένταση κρύβεται ένα βαθύ πρόβλημα. Πολιτικό, κοινωνικό και κατ’ επέκταση οικονομικό. Ηθικό ζήτημα δηλαδή, εν τέλει. Και οικολογικό να πούμε. Όλα δηλαδή, που να πάρει!

Το γεγονός ότι είναι μια αφορμή για την ανάληψη της ευθύνης από πλευράς αντιπολίτευσης απέναντι σε ένα διαχειρίσιμο γεγονός (της δίκαιης διαμαρτυρίας των κατοίκων του Μεσαγρού) όπως και στο παρελθόν –ψηφοθηρία ένεκα- σε μια συνθήκη παράδοσης της πολιτικής ιδιότητας στην εκλογική ομηρία, είναι από μόνη της μια διάσταση πολιτική. Το γεγονός ότι τα σκουπίδια δεν κατέβηκαν από το διάστημα αλλά είναι από δραστηριότητες «ανθρώπινης χρήσης» (άλλη μια ορολογία που έχει γίνει τοπικά διάσημη τον τελευταίο καιρό, για το νερό του δικτύου) ανεβάζει την ευθύνη μιας κοινωνικής συνθήκης που ρυθμίζεται και από τα κάτω και μεταθέτει χωρικά το πρόβλημα επιβεβαιώνοντας το μοντέλο του πελάτη-υπηκόου Το γεγονός ότι πρόκειται εν πολλοίς για ένα χρήσιμο υλικό που μπορεί να αποσυντεθεί και να λιπασματοποιηθεί (κομποστοποίηση) συμπληρώνει μια πλευρά αυτής της οικολογικής κατάρρευσης σε έναν οικονομικό προσανατολισμό που απορρίπτει την πρωτογενή παραγωγή ως κατάλοιπο του χθες. Αυτός είναι περίπου και ηθικός ορίζοντας της κοινωνίας μας, μιας συνθήκης του «μακριά από την πόρτα μου κι όπου αλλού».

Πού; Στα τρία νταμάρια της Αίγινας, προκειμένου, από την ίδια την κοινωνία με τις δημοτικές υποδομές (θρυμματιστές, φορτηγά κλπ), να αποκατασταθούν: Αδρανή υλικά και φυτικά κατάλοιπα και με δενδροφυτεύσεις κατάλληλες το χειμώνα. Για να αποκτήσουν τα «σκουπίδια» την αξία χρήσης που τους πρέπει. Για να γίνουν τα νταμάρια, ξανά, περιοχές προσιτές για τον κόσμο. Γιατί σ’ αυτόν ανήκουν. Στον κόσμο.

ΥΓ: Υπήρξαν Μεσαγρίτες και Βαθιώτες να διαμαρτυρηθούν για το Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων στη Σκοτεινή; Υπήρξαν κάτοικοι της Σκοτεινής και του Μεσαγρού για το ζήτημα της χωματερής στο Λεόντι; Αυτό είναι το ερώτημα. Διότι, σήμερα, αυτό που ενώνει είναι οι μηχανισμοί και τα τζιράκια τους.

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s