ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

«Κάποτε, μετά από εκατοντάδες χρόνια, οι μέλλοντες Μουτσόπουλοι, Κωνσταντινίδηδες, Δωρήδες και οι άλλοι ερευνητές μορφολόγοι θα ξύνουν με αμηχανία το κεφάλι τους, προσπαθώντας να εξηγήσουν γιατί, έτσι ξαφνικά, περί τα τέλη του 20ου αιώνος, τα λίγα παληά σπίτια της Αιγίνης άλλαξαν εξωτερικών όψη και από χρωματιστά που ήσαν έγιναν άσπρα, κάτασπρα, σαν φουσκωμένα σεντόνια. Οι μεν θα το αποδίδουν στην εκρηκτική αντίδραση των τότε (δηλαδή σημερινών) ανθρώπων προς την κραυγαλέα πολυχρωμία των μεγαλουπόλεων, ενώ οι άλλοι, οι ολιγώτερον «εστέτ» θα το συσχετίζουν με την ανάπτυξη των συγκοινωνιακών μέσων, που είχε ως συνέπεια την πλήρη ισοπέδωση των συνθηκών διαβιώσεως από το ένα άκρον ως το άλλον της χώρας μας.

Ερευνώντας, πάντως, το φαινόμενο, οι ειδικοί του μέλλοντος είναι πιθανόν να σταθούν σε μερικές λεπτομέρειες, που ασφαλώς θα τους παραπλανήσουν. Ψάχνοντας λόγου χάρη, στα αρχεία της Αιγίνης –αν υπάρχουν τέτοια αρχεία ως τότε, γιατί το χαρτί που σήμερα χρησιμοποιούμε δεν έχει ζωή παραπάνω από 50 ετών- θ’ ανακαλύψουν πώς από την εποχή ακριβώς που εσημειώθη η μυστηριώδης αλλαγή στα χρώματα της Αιγίνης, είχε το μόνιμο σχεδόν ενδιαίτημά του ένας ζωγράφος αισθαντικός του 20ου αιώνος, ο Νίκος Νικολάου, που ήταν διευθυντής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Και ότι, ακόμη, στην Αίγινα περνούσε τα καλοκαίρια του ένας άλλος λαμπρός ζωγράφος, που υπογραφή του θα τους είναι ήδη γνωστή από εκατοντάδες θαυμάσια πορτραίτα επιφανών Ατθιδών. Ο Γιάννης Μόραλης. Συνεχίζοντας την αναδίφησή τους, οι αυριανοί ερευνητές θα συναντήσουν και άλλα ονόματα καλλιτεχνών, κατοίκων της Αιγίνης, και εφ’ όσον δεν θα βρουν πουθενά κάποιο έγγραφο που να μαρτυρεί την αντίθεσή τους, θα υποθέσουν, και δικαίως, πως αυτοί ήσαν οι εμπνευστές της αλλαγής. Και θα πελαγοδρομήσουν σε Κύριος οίδε τι απίθανες σκέψεις γύρω από την αισθητική ακεραιότητά τους…

Για να προλάβουμε, λοιπόν, αυτές τις παρεξηγήσεις και για να βοηθήσουμε τον ιστορικό του μέλλοντος να δώση μια σωστή εξήγηση, επιχειρήσαμε εμείς, σήμερα,  μια έρευνα, επί τόπου, ρωτήσαμε, μάθαμε και τελικά βγήκε στην επιφάνεια μια ιστορία …αστυνομικής μάλλον υφής. Μυστήριο, βέβαια, δεν βρήκαμε πουθενά. Ούτε πτώματα. Μάθαμε όμως για μια διαταγή της τοπικής Τουριστικής Αστυνομίας, η οποία ορίζει πως όλες οι προσόψεις σπιτιών και των μαγαζιών της Αιγίνης πρέπει να βαφούν άσπρες και όλα τα κουφώματα γκρι. Γκρι Νο 128!

Είναι φανερό πως τα όργανα της Τουριστικής Αστυνομίας είχαν απηυδήσει από τα όντως φρικτά χρώματα –πλαστικά κ.α.- με τα οποία οι εξ Αθηνών ερχόμενοι βάφουν τις πολυκατοικίες και τις «βιλλίτσες τους   στην Αίγινα. Και ότι με το μέτρο αυτό θέλησαν να επιβάλλουν ένα φραγμό, ώστε τουλάχιστον ν’ ανασταλή ο περί τα χρώματα ζήλος των αδαών. Γιατί όμως μιας και απεφάσισαν να επέμβουν δραστηρίως, δεν συμβουλευθήκανε κάποιους αρμοδιωτέρους να έχουν γνώμη πάνω στο θέμα αυτό;  Τους είχαν δίπλα τους όποια στιγμή ήθελαν. Και μπορούσαν απ’ αυτούς να μάθουν ότι όπως η Μύκονος έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό της άσπρο χρώμα των σπιτιών και των μύλων της, έτσι και η Αίγινα, στα δικά της σπίτια, διατηρεί μια παράδοση εκατό και πλέον ετών, εξ ίσου σεβαστή, που στηρίζεται σε κάποιες σοφές χρωματικές σχέσεις ανάμεσα στην ώχρα, το ροζ και το κόκκινο. Πώς και γιατί επικρατήσανε αυτά τα χρώματα είναι μια άλλη ιστορία που απαιτεί πολλήν ανάπτυξη για να εξηγηθή. Ό,τι πάντως δίδει ακόμη λίγη ομορφιά σ’ αυτό τον τόπο, τον τόσο οικτρά παραμορφωμένο από τα νεώτερα κακόγουστα κτίσματα, από τις τουριστικές βαναυσότητες και από τις άλλες παντοειδείς κακοποιήσεις, είναι τα λιγοστά ωραία σπίτια που απέμειναν και οι επαύλεις, με τους αρμονικούς χρωματισμούς, το άξιο από μαστόρους δουλεμένο πουρί τους, την περίτεχνη και τόσο ζυγισμένη με τις αναλογίες των προσόψεων διακοσμητική τους επίστεψη. Αυτά δε είναι κυρίως που θίγονται από την προκρούστεια διαταγή της Τουριστικής Αστυνομίας, που αν κάποιος δεν προλάβη να την ανακαλέση αμέσως ή να την τροποποιήση θα έχη αποτελέσματα αντίθετα τελείως απ’ αυτά που επεδίωξαν τα όργανά της.

Συμπέρασμα: Αντί η Τουριστική Αστυνομία να νομοθετή, και δη επί θεμάτων αισθητικής, ας στρέψη καλλίτερα την προσοχή και την δραστηριότητά της σε χίλια-δυο άλλα άτοπα που συμβαίνουν γύρω της και τα οποία απαιτούν την άμεση επέμβασή της. Αν δεν τα έχη υπ’ όψη της, ας εντείνη τις περιπολίες της στην παραλία. Θα βρη εκεί απασχόληση για πολύν καιρό…»

Από το περιοδικό «ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ», τεύχος έτους 1979

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s