Category Archives: Uncategorized

Αίγινα το χειμώνα

Σε αντίθεση πάντα με τα 200 μέτρα της παραλίας της Αίγινας (που βεβαίως επεκτείνονται όπου επεκτείνεται κι η λογική της), τους ιδιοκτήτες της, τους λειτουργικούς βαστάζους της, τους χρήσιμους κονδυλοφόρους και τους άχρηστους πανούργους της, η υπόλοιπη Αίγινα το χειμώνα είναι αποκλεισμένη. Ένα νησί που λειτουργεί για το καλοκαίρι δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Με δυο λιγότερες πλέον βάρδιες οδηγών στο Κέντρο Υγείας Αίγινας, με ελάχιστα  δρομολόγια ακτοπλοϊκής σύνδεσης με τον Πειραιά, τα Μέθανα, τον Πόρο, τις Σπέτσες και την Ύδρα, με τοπική χερσαία συγκοινωνία ανύπαρκτη, το νησί επανέρχεται στο γραφικό 60.

Αίγινα το χειμώνα, ενάντια στον αποκλεισμό.

(και να μην μας τύχει ανάγκη για διακομιδή)

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Επισήμανση σαν πραγματικό σενάριο

 

Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι τα πρόσωπα που αναζητώνται ως κομβικά για τον έλεγχο της παραλίας όλο και λιγοστεύουν αφήνοντας ψαροκόκκαλα για αρκετούς που συνεχίζουν να τα μασάνε νομίζοντας ότι τρώνε μπαρμπούνια. Ο άμεσος έλεγχος των ιδιοκτητών έχει ήδη διαμορφώσει το τοπίο για την απορρόφηση του χρήματος και την προώθηση της αντίστοιχης εξουσίας ενώ τα πρόσωπα που σχετίζονται με αυτήν, λίγο ως πολύ, είναι αναλώσιμα. Και αναλώσιμα θα συνεχίσουν να είναι στο βαθμό που δεν υπάρχει το ενδιαφέρον ως απλή ματαιοδοξία αλλά για το «ό,τι να “ναι» κέρδος ή παρακαταθήκη του. Αυτό που μπορεί να ανανεώσει στις μέρες μας, το συμβόλαιο με την εξουσία, δεν είναι παρά οι νέες εξελίξεις που σχετίζονται με την πολιτική σκηνή. Και για αυτό θα υπάρχει ο γεφυροποιός. Αυτός δηλαδή που θα συνδέσει ή θα επιχειρήσει να συνδέσει, τη νέα κατάσταση με την υπάρχουσα. Αυτός είναι προς το παρόν το παράσιτο της παραλίας, που φωτογραφίζει, φωτογραφίζεται, παριστάνει τον δημοσιογράφο και αυτό «πιάνει», αφού έχει την επίσημη θέση του στο Δημοτικό Συμβούλιο, έχει τη θέση του στο ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ που λοιδορούσε, έχει τελικά την αναγνώριση που του πρέπει από τους παράγοντες του τόπου. Έτσι μη έχοντας ή αναζητώντας (μόνο) ένα αφεντικό, τρώει από δω κι από κει αφήνοντας να εννοηθεί ότι κρατά στο χέρι όλους, κάνοντας αντιπολίτευση της ξαπλώστρας με όλες τις απαραίτητες παλινωδίες. Εκεί όμως που παραμένει συνεπής και σταθερός είναι στον αντικομμουνισμό, μόνιμη επωδό από την πλειοψηφία των φιλελεύθερων μέχρι και τους μειοψηφικούς φασίστες και σαφώς κρατώντας σταθερά τα γκέμια της φασιστίζουσας κουλτούρας ή της προσφάτως αναδυόμενης, της Χρυσής Αυγής. Αφού λοιπόν στην Αίγινα, απενεργοποιήθηκε ο πυλώνας της Χρυσής Αυγής από τον ακτιβισμό της διανομής δωρεάν εφημερίδων σε ανυποψίαστους περαστικούς και υποψιασμένους νεάντερταλ, έχουμε ένα σταθερό αντικομμουνισμό με τάσεις προς το χρυσαυγιτισμό, να γεφυρώνεται με τις καλύτερες στιγμές της παραλίας. Αυτό κάνει, ή προσπαθεί να κάνει ο «δημοσιογράφος» και σαφώς μεθοδικά δυναμώνει τη θέση του μέσα στο άνυδρο και άγονο τοπίο της παραλίας. Ο, προς το παρόν, επικίνδυνος «δημοσιογράφος», με τα ευκαιριακά του δίκτυα πληροφόρησης, ίσως είναι η επίσημη σκέψη της παραλίας με τις καλύτερες στιγμές του μεταπολεμικού Χίτη κι όλων των τραμπούκων που χτυπούσαν τους λιγοστούς αριστερούς, που λοιδορούσαν τους πολιτικούς κρατούμενους των φυλακών και τους αξιοπρεπείς ανθρώπους των επισκεπτηρίων ή πετούσαν στο Γρηγόρη Λαμπράκη, κανάτια. Όλα αυτά αν δεν είναι ένα ευφάνταστο σενάριο, ας είναι μια αφορμή για σκέψεις. Καλές και κακές.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Οι απατεώνες ιδιοκτήτες των ΜΚΟ που μπάσαμε στο νησί

Όταν πριν από λίγους μήνες το Δημοτικό Συμβούλιο –πλην Λαϊκής Συσπείρωσης- ψήφιζε ομόφωνα την υποδοχή των ΜΚΟ που θα έδινε εργασία σε νέους δούλους εργαζόμενους, μιλούσαμε για την υπαγωγή των εργασιακών σχέσεων στην κλασική εδώ και χρόνια «ελαστικοποιημένη εργασία». Αυτό όμως που συμβαίνει ξεπερνάει αυτό ως δεδομένο. Σε προσλαμβάνουν ως μάγειρα π.χ. και σε βάζουν να σκουπίζεις. Σε στέλνουν σε έργα και σε δουλειές ανεξάρτητα από την ειδικότητα με την οποία σε προσλαμβάνουν. Η ΜΚΟ δεν σε πληρώνει και σου χρωστάει δυο-τριών μηνών μισθούς και «για όλα φταίει η κρίση».

Ποια κρίση ρε απατεώνα; Και ποιος την αναπαράγει;

Ο Μαρδικούλος που θέλει να σου σπάσει τον τσαμπουκά

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Η ψυχολογία στην Αίγινα

Ψυχολογία; Σεμινάρια ψυχολογίας; Μήπως ακυρώνεται η δύναμη του Θεού; Μήπως ο Θεός σταμάτησε να τα καταφέρνει και χρειάζεται η βοήθεια από τα δισέγγονα του Φρόιδ; Μήπως ο Θεός έχασε τη δύναμή του να βοηθάει τους ανθρώπους; Μήπως η προσευχή έχασε τη θαυματουργή της δράση; Μήπως η εξομολόγηση έχασε τη δυνατότητά της να ανακουφίζει και η ψυχανάλυση είναι η νέα λύση;

Όχι πια. Αυτή η καταπληκτική θρησκεία μπορεί και καταπίνει (όχι αμάσητα) κάθε νέα κίνηση του νέου απέναντι στο παλιό. Στόχος της να μην χάσει την πελατεία και τη μεσιτεία της σωτηρίας του Ανθρώπου. Από κει και τα σεμινάρια ψυχολογίας και οι, όχι και τόσο, θαυματουργές λύσεις (με την έννοια του θαύματος, της υπέρβασης δηλαδή των δυνατοτήτων της υλικής πραγματικότητας) για τα προβλήματα σχέσεων γονέων-παιδιών, του ζευγαριού, κλπ. Αργεί αλλά τα καταφέρνει τελικά. Για να γεμίζει το παγκάρι. Για να παραμένει ο εκσυγχρονισμένος διακανονιστής των ανθρώπινων σχέσεων και τοποτηρητής της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων (ή θαυμάτων). Αρκεί να μην φύγει κανείς απ’ το κοπάδι.

Αυτά λοιπόν για την Ιερά Μητρόπολη Ύδρας, Σπετσών, Αιγίνης και Τροιζηνίας. Με την περιουσία του λαού που δεν την μοιράζει σ’ αυτόν. Αλλά τον ταΐζει με τα νέα θαύματα της «Επιστήμης», όταν τ” άλλα έχουν χάσει την αξία τους.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ (…μια πεντακάθαρη επαρχιούλα…)

 

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 4, ΜΑΪΟΣ 1947, σελίδα 3

«…Κι έτσι με πρώτη ευκαιρία παίρνουμε τη μεγάλη απόφασι να διαπλεύσουμε το Σαρωνικό, μπαίνοντας ένα Σαββατόβραδο σ’ ένα από τα πετρελαιοκίνητα καΐκια, που σταθμεύουνε στον Πειραιά, κοντά  στου Δημαρχείου το Ρολόι και κάνουν τη συγκοινωνία της Αίγινας, για να κάμουμε ένα ταξιδάκι ως εκεί. Σε λίγο βρισκόμαστε μαζί με άλλους νεαρούς και νεαρές έξω απ’ το λιμάνι , στ’ ανοιχτά του Πειραιώς. Η Βρησηίς, έτσι ονομάζεται το καΐκι μας, κλυδωνίζεται και κάνει κουνήματα και τσαλιμάκια, όσα, δεν έκανε ποτέ της η ομώνυμη θυγατέρα του Βασιλέως των Λελέγων μπροστά στον ήρωα Αχιλλέα, που την πήρε γέρας του, ή στον Ατρείδη Αγαμέμνονα, που την άρπαξεν αργότερα κι αυτό έγινε αφορμή του τρομερού θυμού του Αχιλλέως και που ο Όμηρος έψαλε στην αρχή της Ιλιάδας του. (Συνέχεια εις το επόμενο)

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 5, ΙΟΥΝΙΟΣ 1947, σελίδα 3

«…Ο Σαρωνικός δε χωρατεύει κι όταν φυσάει μελτέμι, τα κάνει θάλασσα. Τότε τα νερά μπαίνουν μέσα στο πλοίο και βρέχουνε δικαίους και αδίκους. Και τώρα να, η θαλαμηγός μας «Βρυσηίς» που είναι σαν καρυδότσουφλο μας έχει κάμει λούτσα. Είμαστε εκεί σαν ποντικοί βρεγμένοι και το καΐκι μας δεν διαφέρει από τα αρχαία εκείνα πλοία, που αναφέρει ο Λουκιανός πως κάνανε στα χρόνια του συγκοινωνία απ’ τον Πειραιά στην Αίγινα αντί τεσσάρων οβολών. Η διαφορά είναι ότι σήμερα οι τέσσαρες οβολοί έγιναν ισάριθμα χιλιάρικα. Τόσος είναι προς το παρόν ο ναύλος… Κι έχει ο Θεός…

Ως τόσο είμαστε φτασμένοι στη μέση του Σαρωνικού, η θάλασσα αναταράζεται κι ο Πειραιάς μόλις σα σημάδι φαίνεται πολύ μακρυά.  Βρισκόμαστε με την ψυχή στο στόμα, στοιβαγμένοι σαν τα πρόβατα μες στο μαντρί τους, πατημένοι σαν σαρδέλες μες στο βενζινόπλοιο και αηδιασμένοι απ’ τη μυρωδιά του κατραμιού, του πετρελαίου και του μοτέρ το κούνημα. Η θάλασσα μας δέρνει απ’ εδώ και απ’ εκεί, εξακολουθεί να μας ξεπλένη κάθε τόσο από πλώρη ως πρύμνη… Μα ευτυχώς αυτό δεν διαρκεί πολύ, γιατί σε λίγο πλησιάζουμε στην Αίγινα κι η θάλασσα ησυχάζει κάπως.

Το πρώτο αίσθημα, που δοκιμάζεις φθάνοντας κοντά στην Αίγινα είναι ένα ξεκούρασμα ψυχής συνδυασμένο με μια απόλαυσι ματιών μοναδική. Έχεις μπροστά σου το θέαμα μιας ασπροκίτρινης ακτής, ενός κάβου ερημικού, που για μόνο στόλισμά του έχει μια κολόνα αρχαία, λείψανο του ναού της Αφροδίτης ή του Απόλλωνος. Η κολόνα αυτή μοιάζει, έτσι που βρίσκεται, σαν ένας φάρος ξεμοναχιασμένος κι έρημος πάνω από μια θάλασσα ολοπράσινη, παράξενα φανταχτερή, αληθινή μαγεία.

Το πλοίο μας όλο και προχωρεί και το θέαμα όλο κι αλλάζει. Τώρα έρχονται τα μουράγια τα μισοπνιγμένα του αρχαίου λιμανιού της Αίγινας, όπου σήμερα επισκευάζουν τα ιστιοφόρα και τα βενζινόπλοια των σφουγγαράδων του νησιού. Κι ύστερα το σημερινό λιμάνι με τους γραφικούς του μώλους, όπου διακρίνουμε το φαναράκι και την αρχαία εκκλησίτσα του Άη Νικόλα του Θαλασσινού.

Ξεμπαρκάροντας στην προκυμαία της Αίγινας έχεις μπροστά σου μια πεντακάθαρη επαρχιούλα χωρίς κονσερβοτενεκέδες, να τους κλωτσούνε τα παιδιά κι άλλες αηδίες, χωρίς τις τεράστιες πολυκατοικίες των μεγαλοπόλεων που μοιάζουν με πελώριες κούτες τσιγάρων. Εδώ τίποτε το κολοσσιαίο, τίποτε το υπερβολικό και το αντιαισθητικό. Όλα έχουν το νόημα του μέτρου και της αρμονίας προς το περιβάλλον. Το πνεύμα ξεκουράζεται στο θέαμα ενός κόσμου ήμερου, που δεν νευριάζει, δεν κραυγάζει, δεν βρίζει και δεν τρέχει σα δαιμονισμένος, για  να προλάβει τις δουλειές του, όπως συμβαίνει στα μεγάλα κέντρα. Και μακαρίζω όλους τούτους τους ευτυχείς θνητούς που ζούνε ήσυχα στην Αίγινα. όμως όλοι οι Αιγινήτες, όπως μαθαίνω, ελεεινολογούν τον εαυτό τους και θέλουνε Πρωτεύουσα!…

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

κι άλλος ποιητής εκ του προχείρου (Η ΕΞΕΛΗΞΗ)

 

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 4, ΜΑΪΟΣ 1947, σελίδα 18

ΕΞΕΛΗΞΗ

Έπειτα απ’ τις φουρτούνες και της κατοχής τη δίνη,

τις ουρές για τα χαρούπια, την απαίσια την πείνα,

η εξέληξη που λέτε τώρα δα παίρνει και δείνει

και μια μέρα το νησί μας ίσως να το δούμε… Αθήνα!

Όλα ήρθαν μαζεμένα, τα ταξί, τα σινεμά,

το ποδόσφαιρο, ο τύπος, έχωμε και … καραγκιόζη.

Στην Αθήνα Αθηναίοι δεν με βλέπετε ξανά.

Δ. ΜΑΛ.

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

ΒΟΥΚΟΛΙΚΟ ΕΙΔΥΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ (όταν ο Μεσαγρός ήταν χωρίο του Παρνασσού)

ΚΗΡΥΞ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ 4, ΜΑΪΟΣ 1947, σελίδα 15

Είναι φως φανερό ότι η ποιήτρια Πηνελόπη Δ. Παπαλεονάρδου πιστεύει ότι ο Μεσαγρός είναι ένα χωριό κοντά στον Παρνασσό

ΒΟΥΚΟΛΙΚΟ ΕΙΔΥΛΙΟ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ

ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ

Αχνός φωτάει ο Αυγερινός

κι η αυγή χρυσοροδίζει

κρύβετ’ η πούλια στο βουνό

κι ο κότσιφας σφυρίζει.

(Έχουν λιώσει τα χιόνια στα ψηλά βουνά του Παρνασσού και στο χωριό Μεσαγρός είναι χαρά Θεού-βαθειά άνοιξη)

——–

Τα κυπροκούδουν’ αχολογούν

στις ρεματιές στα κορφοβούνια

και τα πουλιά ξαφνοπετούν

ανταριασμέν’ απ’ τα κουδούνια.

(Επανάληψη αυτό με τα «κυπροκούδουν’-κουδούνια» αλλά φτιάχνει ρίμα (κορφοβούνια-κουδούνια).Το «ξαφνοπετούν» σε ξαφνιάζει και ξεχνάς την επανάληψη)

——–

Γιδοβοσκή. Μια μουσική.

Να το κοπάδι… κατεβαίνει.

Απ’ τ’ Αγιαντρέα το βουνό

στην πρωινή βοσκή πηγαίνει.

(Προφανώς κατεβαίνει σε κάμπο ή σε κάποιο οροπέδιο χορταριασμένο)

———

Ο οδηγός στοχαστικός

πρώτος απ’ όλο το κοπάδι

πέτρα σε πέτρα πηδηχτά

το μονοπάτι ψάχνει νάβρει.

(Εδώ υπάρχει ένα μπέρδεμα το οποίο προσπερνιέται: Ο οδηγός «πρώτος απ’ όλο το κοπάδι» περί τίνος πρόκειται; Είναι ο λυγιστός νιος που θα γνωρίσουμε στις επόμενες στροφές; Είναι ένας τράγος που οδηγεί το κοπάδι;)

———-

Μια κοπελιά. Λιτά μαλλιά

με κοραλλένια χείλια ακλουθάει

και το σκυλί. Που δεν μιλεί

λαχανιαστό, πλάι της πάει.

(Το «ακλουθάει» σπάει κόκαλα. Η κοπέλα τρέχει και το σκυλί πάει «πλάι της». Συμπέρασμα: το σκυλί που συνήθως βοηθάει το βοσκό μαζεύοντας τα πρόβατα-όχι δίπλα του, δεν είναι τσοπανόσκυλο. Η ίδια τρέχει. Γιατί;)

—————-

Είν’ η Μαριώ ‘π’ το Μεσαγρό

και το κοπάδι, είν’ του νονού της.

Μα τ’ αψηφά και, στο βουνό

τ’ αντικρυνό, έχει το νου της.

(Τώρα καταλάβαμε: τα πρόβατα του νονού της τα έχει παρατήσει στο τσοπανόσκυλο που προφανώς είναι άλλο)

——————

Στο νιο που τώρα λυγιστός

απ’ τη ραχούλα ροβολάει,

που σφυριχτά και λουγιαχτά

τα πρόβατά του σαλαγάει.

(Λυγιστός; Δεν είναι λίγο παρεξηγήσιμο; Ίσως όχι για κείνη την εποχή. Λουγιαχτά: Δυστυχώς δεν βρέθηκε τίποτε για το «λουγιαχτά». Ίσως να θέλει να πει «με λόγια»; Ποιος ξέρει…)

————–

Στον κλώνο μιας αγριαχλαδιάς

την κάππα τ’ άμελα κρεμάει

τραγουδιστά κι ερωτικά

με τη φλογέρα μολογάει.

(Κι αυτός παράτησε τα πρόβατα και το ‘χει ρίξει στην τέχνη)

—————-

Γλυκειά Μαριώ. Πώς λαχταρώ.

Μαζί να σμίξουνε τα κοπάδια

στις καλαμιές στις ρεματιές

να ξαποστένουμε τα βράδυα.

(Θυμίζει λίγο το «Μαριώ»-βοσκοπούλα των βουκολικών τραγουδιών και οπερετών του 30)

—————

Εγώ και συ, κι οι δυο μαζί

τ’ αστέρια… τάχα να μετρούμε

και το φεγγάρι σαν μας βρη

στον καλαμιώνα να κρυφτούμε…

(Χωρίς σχόλια για τις προσωπικές στιγμές της Μαριώς και του Λυγιστού-Μήτρος; Λιάκος; Φώτος;)

—————

Κι αν κατά δω, έρθ’ ο νονός.

Θα ξηγηθώ μαζί τ’ αντρίσια.

Πάρ’ το κοπάδι σου νονέ.

Κι άσε κοντά μου τη Μαρίτσα…

(Αν δεν την έχει τάξει σε κάποιον από τους αρχιτσελιγκάδες της Αίγινας και του Μεσαγρού, χωριών όπως είπαμε του Παρνασσού)

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας

http://www.youtube.com/watch?v=tFyQVDabFTU&feature=related

Αστέρω (1929)

http://www.youtube.com/watch?v=5ocmIGrUbD4&feature=related

Αστέρω (1959)

http://www.youtube.com/watch?v=LB6aE6fIRrE

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized